شمارهٔ ۳۰۰ جامی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از معشوقه‌اش می‌گوید که بارها او را نادیده گرفته و به ناله‌ها و اشک‌های او بی‌توجهی نشان داده است. شاعر با ذکر احساساتش، می‌گوید که حتی در غم و اندوه، معشوقش از خنده و شادی دست نمی‌کشد. او به یاد قدم‌های معشوقش در مکان‌هایی که دیده‌اش قرار دارد، اشاراتی می‌کند و بیان می‌کند که هیچ گله‌ای از او ندارد، حتی اگر دلش را زخمی کند. همچنین، شاعر به فریب‌های ریاکارانه زاهدان و نظربازی با معشوقان اشاره می‌کند و در نهایت تأکید می‌کند که معشوقه‌ای که او را پسندیده، تنها باید کارهای پسندیده انجام دهد.