شمارهٔ ۳۱۴ جامی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از عشق و دلتنگی خود می‌گوید. او توصیف می‌کند که در شب، زیبایی معشوقش چقدر دل او را می‌رباید و به جنونش می‌افزاید. از خون دل کسانی که عاشق او بودند سخن می‌گوید و بوی خون را به خاطر جفایی که بر او رفته، حس می‌کند. شاعر احساس می‌کند که مانند فرهاد، دلی پر از غم دارد و ناله‌اش از دلش بلند می‌شود. او به رنگ لاله و اشک‌هایش مثل گل اشاره می‌کند و می‌گوید که حتی اگر از معشوقش جفایی به او برسد، نمی‌تواند از او گله کند. در نهایت، از معشوق می‌خواهد که وقتی در خوشی و عیش نشسته، یک بار درباره اش بیندیشد و شاید از دلش به یاد او بیفتد.