شمارهٔ ۳۴۰ جامی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر شاعر از عشق و دیوانگی خود سخن می‌گوید. او به زیبایی معشوقه‌اش اشاره می‌کند که دلش را از دست داده و از عاقلان می‌خواهد که دور شوند زیرا او دیوانه‌وار عاشق شده است. شاعر می‌گوید که نمی‌تواند در سکوت و صبر بنشیند، چرا که یار دوباره در حیاتش حضور پیدا کرده و فتنه‌ای به پا کرده است. ناله بلبل در باغ شنیده نمی‌شود و او به دام گل گرفتار آمده است. همچنین، گفت‌وگو از بت‌پرستی و خودپرستی به میان می‌آید. در نهایت، شاعر به این نکته اشاره می‌کند که از تاج سلطنت او تنها به خاک پای محبوب بودن اکتفا کرده، و اشاره‌ای به شکست عشق و تقوی دارد که تجربه عاشقانه‌اش را نشان می‌دهد.