شمارهٔ ۲۳ جامی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به تشبیه انسان‌ها به پرندگان پرداخته و می‌گوید که انسان نباید در دنیای ویران و بی‌معنی (چغد) بماند. او باید به سمت اهداف و ارمان‌های بلند (مرغان قدسی) پرواز کند. هرچند که در دنیای مادی (درختی با شاخه‌های مختلف) وجود دارد، ولی باید به یک اصل و هدایت‌کننده واحد (اصل) توجه کند و در مسیر آن حرکت کند. نشستن بر شاخه‌های مختلف و گشت‌وگذار بی‌هدف، شیوه‌ای نادرست برای انسان‌های زیرک نیست.