شمارهٔ ۲۶ جامی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به موضوع طمع و قناعت اشاره دارد. شاعر می‌گوید که زیبایی‌های دنیا وسوسه‌انگیز است، اما بهتر است که از این وسوسه‌ها دل بکنیم و از می مستی، طمع نداشته باشیم. او تأکید می‌کند که گذاشتن دست بر سر لقمه‌های تلخ قناعت برای زندگی‌مان کافی است و نباید به دارایی‌های دیگران طمع کنیم.