شمارهٔ ۳۷ جامی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این ابیات، شاعر از نوعی از افراد با شخصیت و با کرامت سخن می‌گوید که مانند پرنده‌ی افسانه‌ای عنقا نایاب هستند. او بر این باور است که افرادی که همت و تلاش دارند، باید از قناعت و رضایت به آنچه دارند، برخوردار باشند. اشاره می‌کند که در زندگی، خوشی و آرامش واقعی در غم و اندوه نمی‌توان یافت و باید به مضمون ناامیدی (یأس) توجه کرد تا از آن دوری گزید. به طور کلی، این شعر دعوت به رضایت و دوری از طمع و ناامیدی دارد.