شمارهٔ ۷۲ جامی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر هر روز به سمت گلستانی غمناک می‌رود، همچون غنچه‌ای که صبوری‌اش شکسته شده است. او امیدوار است که گلی تازه ببیند و خبری از گلی که در خاک رفته است، بشنود.