رباعیات — فاتحة الشباب جامی

Name: رباعیات — فاتحة الشباب جامی
Author: جامی

جامی / فاتحة الشباب

فهرست شعرها

شمارهٔ ۷ — ای رحمت تو شامل ملک و ملکوت
شمارهٔ ۶ — درج دهنت که هست تنگ و نایاب
شمارهٔ ۵ — گر شاخ صبوری به بر آید چه عجب
شمارهٔ ۳ — گه باده و گاه جام خوانیم تو را
شمارهٔ ۱ — سبحانک لا علم لنا الا ما
شمارهٔ ۲ — دردا و هزار بار دردا دردا
شمارهٔ ۴ — عمری به شکیب می ستودم خود را
شمارهٔ ۱۱ — همسایه و همنشین و همره همه اوست
شمارهٔ ۱۳ — بر شکل بتان رهزن عشاق حق است
شمارهٔ ۱۵ — کردم توبه شکستیش روز نخست
شمارهٔ ۱۴ — زین پیش برون ز خویش پنداشتمت
شمارهٔ ۸ — من ناحیة الوصال هبت نفحات
شمارهٔ ۹ — توحید حق ای خلاصه مخترعات
شمارهٔ ۱۰ — یک ذره ز ذرات جهان پیدا نیست
شمارهٔ ۱۲ — در صورت آب و گل عیان غیر تو کیست
شمارهٔ ۲۱ — نی بر دل ما ز هیچ یاری باری ست
شمارهٔ ۱۶ — آن کس که لبت دید تو را جان گفته ست
شمارهٔ ۲۳ — مسکین دل من بر آتش عشق گداخت
شمارهٔ ۱۷ — قرب تو به اسباب و علل نتوان یافت
شمارهٔ ۱۸ — سوفسطایی که از خرد بی خبر است
شمارهٔ ۲۰ — روزم به غم جهان فرسوده گذشت
شمارهٔ ۱۹ — راهی ست ز حق به خلق بس روشن و راست
شمارهٔ ۲۲ — باز آ که عظیم دردناکم ز غمت
شمارهٔ ۲۷ — هر دیده که روزی به جمالت نگریست
شمارهٔ ۲۹ — ای سرو سهی که کس به پایت ننشست
شمارهٔ ۲۴ — با زلف تو نافه را سر مسکینی ست
شمارهٔ ۳۰ — تا چند کنی بحث قدیم و محدث
شمارهٔ ۳۱ — ای با رخت انوار مه و خور همه هیچ
شمارهٔ ۲۵ — بی تاب شد از تب ورق نسرینت
شمارهٔ ۲۶ — فارقت و لاحبیب لی الا انت
شمارهٔ ۲۸ — افسوس که دلبر پسندیده برفت
شمارهٔ ۳۹ — بر گوشه چشم تو که چشمش مرساد
شمارهٔ ۳۳ — تا کی ز رخت پرده گشایم گستاخ
شمارهٔ ۳۶ — هر صورت دلکش که تو را روی نمود
شمارهٔ ۳۸ — بر روی زمین به تازگی سبزه دمید
شمارهٔ ۳۲ — در رنج خمار بودن ای یار ملیح
شمارهٔ ۳۵ — آن شاهد غیبی ز نهانخانه بود
شمارهٔ ۳۴ — المنة لله که نه شیخم نه مرید
شمارهٔ ۳۷ — زان جنبش و کوشش که دل خسته نمود
شمارهٔ ۴۱ — حق فاعل و هر چه جز حق آلات بود
شمارهٔ ۴۲ — نی غنچه باغ من طراوت گیرد
شمارهٔ ۴۳ — با طبل اجل کوس نمی دارد سود
شمارهٔ ۴۴ — عاشق چو شوی تیغ به سر باید خورد
شمارهٔ ۴۶ — دل تا در دلبر به تظلم شده باد
شمارهٔ ۴۵ — دلخسته و سینه چاک می باید شد
شمارهٔ ۴۷ — ای روی تو گل دهان و لب نقل و نبیذ
شمارهٔ ۴۰ — یارب برهانیم ز حرمان چه شود
شمارهٔ ۴۸ — ای چشم من از نور رخت چشمه نور
شمارهٔ ۴۹ — دور از رخت ای سنگدل سیمینبر
شمارهٔ ۵۱ — از سبزه به صحرا نگر ای لاله عذار
شمارهٔ ۵۲ — بر مائده جهان چه برنا و چه پیر
شمارهٔ ۵۳ — ای فضل تو دستگیر من دستم گیر
شمارهٔ ۵۰ — چشم تو که ریخت خون صد خسته جگر
شمارهٔ ۵۵ — بی مایه و سود خواهی آمد آخر
شمارهٔ ۵۴ — ماییم به راه عشق پویان همه عمر
شمارهٔ ۵۹ — گنجشک ضعیف توام ای مایه ناز
شمارهٔ ۵۷ — ای دل پی دلدار نبودی هرگز
شمارهٔ ۶۲ — من در غم هجر و دل به دیدار تو خوش
شمارهٔ ۵۶ — جامی دم گفت و گو فرو بند دگر
شمارهٔ ۶۰ — ای فاضل منطقی به فریادم رس
شمارهٔ ۶۳ — ای خاک درت کعبه ارباب خصوص
شمارهٔ ۶۱ — چون شب برسد ز صبح‌خیزان می‌باش
شمارهٔ ۵۸ — دل خسته و جان فگار و مژگان خونریز
شمارهٔ ۶۶ — آن را که نه عاشق است از یار چه حظ
شمارهٔ ۶۴ — ای ذات رفیع تو نه جوهر نه عرض
شمارهٔ ۶۷ — از تفرقه هجر تو در حلقه جمع
شمارهٔ ۶۵ — ای بر سر حرف این و آن نازده خط
شمارهٔ ۶۸ — خورشید تو زنگ خورده تیغ است دریغ
شمارهٔ ۷۰ — کی باشد کی لباس هستی شده شق
شمارهٔ ۶۹ — امروز چنین کز آسمان ریزد برف
شمارهٔ ۷۱ — ماییم به موج خیز حرمان شده غرق
شمارهٔ ۷۳ — ای لاله دلسوخته دامن چاک
شمارهٔ ۷۸ — ای برده غمت شادی صد ساله ز دل
شمارهٔ ۷۶ — ای چارده ساله مه که در حسن و جمال
شمارهٔ ۷۵ — بگذر به دیار یارم ای پیک شمال
شمارهٔ ۷۷ — در دیده عیان تو بوده‌ای من غافل
شمارهٔ ۷۹ — گویم نفسی دار ز من پاس ای دل
شمارهٔ ۷۲ — هر روز روم سوی گلستان غمناک
شمارهٔ ۷۴ — کردم به طوافِ خانهٔ یار آهنگ
شمارهٔ ۸۱ — ما احسن بالک ای جهان گشته حمام
شمارهٔ ۸۲ — ماییم و دل تنگ تر از حلقه «میم »
شمارهٔ ۸۵ — رفت آنکه به قبله بتان روی آرم
شمارهٔ ۸۴ — گر در سفرم تویی رفیق سفرم
شمارهٔ ۸۷ — گه در هوس روی نکو آویزم
شمارهٔ ۸۶ — خون می گریم وز تو چه پنهان دارم
شمارهٔ ۸۳ — عمری به هوس باد هوا پیمودم
شمارهٔ ۸۰ — افلاک بود قسی حوادث چو سهام
شمارهٔ ۹۲ — تا چند پی نفس دغاباز روم
شمارهٔ ۹۵ — گر دولت وصل را نشایم چه کنم
شمارهٔ ۹۳ — خوش آنکه ز قید خودپرستی برهیم
شمارهٔ ۸۸ — بهر تو به بر و بحر بشتافته ام
شمارهٔ ۹۴ — هر دم غم آن ماه چگل می گویم
شمارهٔ ۹۱ — تا چند غلام کهنه یا نو باشم
شمارهٔ ۸۹ — هر جا گذرم نوای عشقت شنوم
شمارهٔ ۹۰ — از زلف تو تاری نربودم رفتم
شمارهٔ ۹۸ — بنگر به جهان سر الهی پنهان
شمارهٔ ۹۹ — یا رب ز دو کون بی نیازم گردان
شمارهٔ ۱۰۱ — یارب دلم از بتان سرکش برهان
شمارهٔ ۱۰۲ — رخ بنمایی که ماه گردون است این
شمارهٔ ۱۰۰ — یارب همه خلق را به من بدخو کن
شمارهٔ ۱۰۳ — آمد سحری به خوابم آن قره عین
شمارهٔ ۹۶ — جانا ز تو تا به چند اندوه کشم
شمارهٔ ۹۷ — این کاسه که من بی تو به لب می آرم
شمارهٔ ۱۰۶ — خواهی به بهار گیر خواهی به خزان
شمارهٔ ۱۰۸ — هر فصل گلی کز اثر چرخ برین
شمارهٔ ۱۰۷ — گل نیست ز تو به سرخرویی افزون
شمارهٔ ۱۰۹ — ای صفوت روح اعظم آیینه تو
شمارهٔ ۱۱۰ — ای حسن بتان ماه سیما از تو
شمارهٔ ۱۱۱ — نام تو که خامشی نمی شاید ازو
شمارهٔ ۱۰۴ — آن را که زمین کشد درون چون قارون
شمارهٔ ۱۰۵ — تاریخ جهان که قصه خرد و کلان
شمارهٔ ۱۱۳ — ای در دل تو هزار مشکل ز همه
شمارهٔ ۱۱۴ — در غیرتم از صبا که چون بیگه و گه
شمارهٔ ۱۱۵ — از شرب مدام و لاف مشرب توبه
شمارهٔ ۱۱۷ — ماییم به غمناکی خود شاد شده
شمارهٔ ۱۱۶ — از میل ملاهی و مناهی توبه
شمارهٔ ۱۱۹ — هستی همه ذلت و هوان است و ضعه
شمارهٔ ۱۱۸ — دور از رخ تو منم ز جان بگذشته
شمارهٔ ۱۱۲ — یا من ملکوت کل شی ء بیده
شمارهٔ ۱۲۶ — از لطف قد و صباحت خد چه کنی
شمارهٔ ۱۲۰ — یا رب سوی مقصدم ره سیر بده
شمارهٔ ۱۲۷ — ای از تو به باغ هر گلی را رنگی
شمارهٔ ۱۲۲ — ای آنکه به بر و بحر بشتافته ای
شمارهٔ ۱۲۴ — گر خاک سر کوی مذلت باشی
شمارهٔ ۱۲۳ — ای دل تا کی فضولی و بوالعجبی
شمارهٔ ۱۲۱ — بود آینه وجود عالم مثلا
شمارهٔ ۱۲۵ — از پنجه پنج و ششدر شش بدرآی
شمارهٔ ۱۳۰ — ای کرده نهان ز سایلت خوان عطا
شمارهٔ ۱۲۹ — نی ترک وجود غم فزاینده کنی
شمارهٔ ۱۳۲ — شد فصل بهار و گشتم از غصه هلاک
شمارهٔ ۱۳۱ — در دعوی لاف معنی از من بگریخت
شمارهٔ ۱۳۳ — حیران شده ام که میل جان با تن چیست
شمارهٔ ۱۳۵ — دانی چه کسم ز ناکسان ناکس تر
شمارهٔ ۱۳۴ — عالم همه با حوادث آفات است
شمارهٔ ۱۲۸ — رفتی که دلم ز بار غم رنجه کنی
شمارهٔ ۱۳۶ — بحری ست کف جود شه کوه وقار
شمارهٔ ۱۳۸ — هر چند که در دل غم هجران افکند
شمارهٔ ۱۳۷ — شه چون مه چارده شب آمد ز سفر
شمارهٔ ۱۳۹ — آنها که در آفاق به هم پیوستند
شمارهٔ ۱۴۲ — ای یافته مرهم خود از داغ مپرس
شمارهٔ ۱۴۰ — زین پیش رهی بود ز بغداد نیاز
شمارهٔ ۱۴۱ — با غیب به بویت آمد ای حرف شناس
شمارهٔ ۱۴۳ — در مسجد و خانقه بسی گردیدم
شمارهٔ ۱۴۵ — گفتم که هوای او برون شد ز سرم
شمارهٔ ۱۴۴ — صد تیغ جفا زدی و راندی ز درم
شمارهٔ ۱۴۶ — آن را که بود نور نبی در بشره
شمارهٔ ۱۴۸ — سرخی ز لب لعل به سنگ آوردن
شمارهٔ ۱۴۷ — بر مسند ناز خفته ای با دگران
شمارهٔ ۱۴۹ — دل از روش مؤمن و ترسا برکن
شمارهٔ ۱۵۰ — از نور ازل دلت منور بادا
شمارهٔ ۱۵۱ — گنجشک توام که پای بستم کردی
شمارهٔ ۱۵۳ — فی القلب دم یسیل من آماقی
شمارهٔ ۱۵۴ — ای کاش بدانمی که من کیستمی
شمارهٔ ۱۵۲ — ای باد اگر سوی بدخشان گذری