نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۱۶۸ جامی

جامی / غزلیات / وزن: مفاعیلن مفاعیلن فعولن (هزج مسدس محذوف یا وزن دوبیتی)

قدت سرویست جانا سایه پرور

به صد دل در هوای او صنوبر

به آن خط بردی از اهل قلم دست

نباشد آری انگشتان برابر

چنان با دعویت در تابم از شمع

که خواهم از تن او برکنم سر

همین بس در معارف وجد واعظ

که کوبد پای بر بالای منبر

رقیب ار گویدت تا پیش عشاق

مرا با خود ببر با خود میاور

به رسم تحفه گر جامی سوی فارس

فرستد این غزل را تازه و تر

ز جان فارسی گویان شیراز

برآید نعره الله اکبر

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر توصیف زیبایی و محبت است. شاعر با استفاده از تصاویری چون قد و قامت سرو و سایه‌پروری، از دلبستگی و عشق خود به معشوق سخن می‌گوید. او احساسات عمیق خود را نسبت به آن معشوق بیان کرده و از شور و شوقی که در دل دارد صحبت می‌کند. همچنین، نویسندگی و قلم را به شکل خاصی توصیف می‌کند و به مسأله عشق و انتظار در روابط اشاره می‌کند. در نهایت، شاعر با اشاره به فرهنگ و زبان فارسی، نعره «الله اکبر» را به عنوان نشانه‌ای از عشق و فرهنگ گویای شیراز ارائه می‌دهد.