غزلیات — خاتمة الحیات جامی

Name: غزلیات — خاتمة الحیات جامی
Author: جامی

جامی / خاتمة الحیات

فهرست شعرها

شمارهٔ ۱ — انما الله واحد و احد
شمارهٔ ۳ — برآمد شاه عشق از طور سینا
شمارهٔ ۵ — به اسرار حقیقت نیست جز پیر مغان دانا
شمارهٔ ۷ — الا یا ایها الساقی می آمد حل مشکل‌ها
شمارهٔ ۹ — به افسون گر گشایی مهر این لعل شکرخارا
شمارهٔ ۴ — عاشقم اما نمی گویم کجا
شمارهٔ ۸ — نات سلمی و لکن لاخ برق من مغانیها
شمارهٔ ۶ — هلال الکاس لم تکمل بشمس الراح کملها
شمارهٔ ۲ — زهی از دو رخ شاه دنیا و دین
شمارهٔ ۱۴ — نبرد کعبه ام از خاطر این تمنا را
شمارهٔ ۱۳ — عارض ز خط آراسته شد نوش لبم را
شمارهٔ ۱۶ — پاره پاره دل حزین مرا
شمارهٔ ۱۷ — عید شد و عالمی کشته جولان تو را
شمارهٔ ۱۰ — بر طرف رخ نهادی آن جعد مشکسا را
شمارهٔ ۱۱ — سر چو ز جیب برزنی جلوه بامداد را
شمارهٔ ۱۵ — جز هوای وصل تو در سر هوس نبود مرا
شمارهٔ ۱۲ — کو قاصدی که شرح غم اشتیاق را
شمارهٔ ۲۱ — ای خسته دل شکسته ما
شمارهٔ ۲۲ — گر در دلم از داغ نوت ماند اثرها
شمارهٔ ۲۳ — هر شبی از تو درین گوشه کاشانه جدا
شمارهٔ ۲۴ — دستم از جور رقیب است ز دامان حبیب
شمارهٔ ۲۰ — به سبز خطی یار و سفیدمویی ما
شمارهٔ ۱۸ — چنان محروم خواهد یار از دیدار خود ما را
شمارهٔ ۲۵ — زلف معشوق به دست دگران است امشب
شمارهٔ ۱۹ — خار غم بیخ فرو برده در آب و گل ما
شمارهٔ ۲۷ — ای دل به بوسه بر لب هر نازنین مچسپ
شمارهٔ ۳۰ — چو عشق بر دوجهان حرف اتحاد نوشت
شمارهٔ ۲۸ — زهی فراق تو چون مرگ هادم اللذات
شمارهٔ ۳۱ — صبحدم داشتم از غنچه نشکفته شگفت
شمارهٔ ۲۹ — پیش قدت دست خدمت بسته هر سروی که هست
شمارهٔ ۲۶ — ای سیه تر دل سنگین تو از روی رقیب
شمارهٔ ۳۳ — ماهی که خاست در شهر از رفتنش قیامت
شمارهٔ ۳۲ — تا کرد جا به گوشم آوازه جمالت
شمارهٔ ۳۷ — آن شاخ گل که تازه بر و سایه پرور است
شمارهٔ ۳۵ — روی خوش تو مطلع صبح صباحت است
شمارهٔ ۳۹ — این کلبه نشیمن نیاز است
شمارهٔ ۴۰ — به ابروان مه من در خم فلک طاق است
شمارهٔ ۴۱ — جهد مل کن که باز عهد گل است
شمارهٔ ۳۶ — امشب ز شغل شاعریم حال دیگر است
شمارهٔ ۳۴ — گنج مراد را که بر او قفل ابتلاست
شمارهٔ ۳۸ — تا آن ذقن ز خط شده گوی معنبر است
شمارهٔ ۴۵ — بود بهار من آن روز اگرچه فصل دی است
شمارهٔ ۴۶ — ای رشک شاخ طوبی بالای دلربایت
شمارهٔ ۴۹ — بلبلا هر شب تو را این ناله های زار چیست
شمارهٔ ۴۲ — چو در طریق ارادت نگار ما دودل است
شمارهٔ ۴۷ — رفت آنکه کام خواهم از لعل جانفزایت
شمارهٔ ۴۸ — همانا آیت سجده ست خط از مصحف رویت
شمارهٔ ۴۳ — توسنت را رکاب ماه نو است
شمارهٔ ۴۴ — واله عشق تو را تمییز خار از گل کی است
شمارهٔ ۵۶ — از دو چشم تو مست بسیار است
شمارهٔ ۵۷ — خط به گرد رخت درآمده است
شمارهٔ ۵۱ — ما را به غم تو هیچ کم نیست
شمارهٔ ۵۰ — حسنت از خط رونق دیگر گرفت
شمارهٔ ۵۲ — کهن رواق فلک منزل اقامت نیست
شمارهٔ ۵۳ — رخت خطی به مشک تر نوشته ست
شمارهٔ ۵۴ — دلم نقطه درد افتاده است
شمارهٔ ۵۵ — بیدلی را بلایی افتاده ست
شمارهٔ ۶۲ — داد از تو که هیچت روش داد نمانده ست
شمارهٔ ۶۰ — به غمزه چشم تو درس ستمگری آموخت
شمارهٔ ۶۱ — آن غمزه زن چو گرد گلستان برآمده ست
شمارهٔ ۶۳ — رند دردی کش که با می دارد ایمانی درست
شمارهٔ ۶۵ — راهت از دیده رفتنم هوس است
شمارهٔ ۶۴ — نماند جا که تر از ابر دیده ما نیست
شمارهٔ ۵۸ — شیوه عقل از دل دیوانه بیرون کردنیست
شمارهٔ ۵۹ — از تنگهای شکر ناب آن دهن به است
شمارهٔ ۶۶ — ای خوش آن عاشق که با یار خود است
شمارهٔ ۶۹ — منم که دعوی عشق تو رسم و راه من است
شمارهٔ ۶۷ — خیال لعل لبت با صفای سینه خوش است
شمارهٔ ۷۰ — طالب علم نظر شو خود جز این تحصیل چیست
شمارهٔ ۶۸ — چو نقشبند ازل نخل دلربای تو بست
شمارهٔ ۷۱ — باز عید آمد و مهر از دهن خم برخاست
شمارهٔ ۷۳ — جز مرغ غمت کرده به دل خانه کسی نیست
شمارهٔ ۷۲ — آن چه نور است که از وادی بطحا برخاست
شمارهٔ ۷۷ — منجم می کند از ماه و خور بحث
شمارهٔ ۷۸ — آن مه که یافت امشب ازو عیش ما رواج
شمارهٔ ۷۹ — ز لعلت آن ز وی قدر شکر هیچ،
شمارهٔ ۷۴ — ساقیا دور فلک منشور عید آورده است
شمارهٔ ۸۰ — بر آفتاب سلسلهٔ پرشکن مپیچ
شمارهٔ ۸۱ — سر درگلیم تن شبم آمد به گوش روح
شمارهٔ ۷۵ — تا کی از شوق لبت تشنه جگر خواهم زیست
شمارهٔ ۷۶ — مه که از خجلت آن شمع شکرلب بگریخت
شمارهٔ ۸۸ — چو می دم با لب جانان من زد
شمارهٔ ۸۷ — سر زلفت گره بر کار من زد
شمارهٔ ۸۹ — سحرگاهان که از باد صبا بوی بهاران زد
شمارهٔ ۸۲ — ای صیقل جبین تو داده جلای روح
شمارهٔ ۸۴ — قامتت نیزه و رخسار تو ای عشوه پسند
شمارهٔ ۸۳ — نهاده سر به رخت زلف عنبرین گستاخ
شمارهٔ ۸۶ — زهی جمال تو خورشید آسمان شهود
شمارهٔ ۸۵ — باغبان می خواست برد شاخی از سرو بلند
شمارهٔ ۹۴ — خوشا بادی که ره سوی تو گیرد
شمارهٔ ۹۷ — آمد نسیم و رایحه مشکبار داد
شمارهٔ ۹۰ — نظاره جمال تو بیهوشی آورد
شمارهٔ ۹۱ — خط تو خضر را به سیه پوشی آورد
شمارهٔ ۹۵ — لبت دل دزد و من از وی شکر دزد
شمارهٔ ۹۳ — دل که در باغ ز هر گل غم یارش گیرد
شمارهٔ ۹۲ — غمت از دل به رخم اشک جگرگون آرد
شمارهٔ ۹۶ — رقیب کیست که بوسه به خاک پات دهد
شمارهٔ ۹۹ — تیر مژگان کان دو چشم خوابناک انداختند
شمارهٔ ۱۰۴ — خطت از لعل آتشگون برآمد
شمارهٔ ۱۰۰ — دلم ز هجر رخت رو به کلبه غم کرد
شمارهٔ ۱۰۱ — نرگس آسا چو سر از خاک بدر خواهم کرد
شمارهٔ ۱۰۲ — عشرت خسرو و شیرین سحرم یاد آید
شمارهٔ ۱۰۳ — شبم ز مرغ چمن این نوا به گوش آمد
شمارهٔ ۱۰۵ — به بزم گل ز لبت جام را چو کام بر آمد
شمارهٔ ۹۸ — در دیار مصر اگر یوسف رخی پیدا شود
شمارهٔ ۱۱۰ — پریوشی که به رخ رسم دلبری داند
شمارهٔ ۱۱۱ — دلم به ماه تمام از رخت عبارت کرد
شمارهٔ ۱۱۲ — ای خوش آنان که خم طره یاری گیرند
شمارهٔ ۱۰۶ — یار به کف ساغر شراب درآمد
شمارهٔ ۱۱۳ — باده چون بی غش و ساقی چو پریوش باشد
شمارهٔ ۱۰۸ — گهی که از درم آن ترک شوخ شنگ درآید
شمارهٔ ۱۰۷ — رخنه ز غم در دل خراب درآمد
شمارهٔ ۱۰۹ — هر آفتاب که از مطلع جمال برآید
شمارهٔ ۱۲۰ — صبحدم دردکشان نقب به میخانه زدند
شمارهٔ ۱۱۹ — به باغ لاله و گل رونق بهارانند
شمارهٔ ۱۲۱ — آن که تیغ مهر او در سینه صد چاکم زند
شمارهٔ ۱۱۴ — سفر خوش است اگر یار همسفر باشد
شمارهٔ ۱۱۵ — ز بس آه غمت زین جان آتشناک خواهم زد
شمارهٔ ۱۱۶ — چو ترک سرکشم بر عزم میدان پشت زین گیرد
شمارهٔ ۱۱۷ — چون صبا شانه درآن طره خم در خم زد
شمارهٔ ۱۱۸ — هر شیشه می با تو چو در محفلم افتد
شمارهٔ ۱۲۵ — خوبرویان جهان رسم وفا نشناسند
شمارهٔ ۱۲۷ — دوستان از ناله زارم صدایی بشنوید
شمارهٔ ۱۲۶ — بر دل عاشق چو زخم از نشتر خاری رسد
شمارهٔ ۱۲۳ — برهنگان چمن باز سبزپوش شدند
شمارهٔ ۱۲۲ — دل دید لبت وز دو جهان بی خبر افتاد
شمارهٔ ۱۲۹ — چو خندان جام می کام از لب لعل تو بردارد
شمارهٔ ۱۲۴ — چو رند خط به حریفان دردخواره نویسد
شمارهٔ ۱۲۸ — منم امروز حریف قدح آشامی چند
شمارهٔ ۱۳۰ — گر روی بی تو مرا داغ جگر تازه شود
شمارهٔ ۱۳۱ — چون رسوم شاهی از دور فلک بنیاد شد
شمارهٔ ۱۳۴ — ز آب حیات مشک خطا را سرشته‌اند
شمارهٔ ۱۳۲ — دي چو به بوستان تو را جا به کنار آب شد
شمارهٔ ۱۳۳ — بر سر از چتر مرصع سایه ات می گستردند
شمارهٔ ۱۳۵ — اشکم به گلو گر ره فریاد نبندد
شمارهٔ ۱۳۷ — چو یار زلف معنبر نبندد و نگشاید
شمارهٔ ۱۳۶ — بر لبم تا نفسی می رود و می آید
شمارهٔ ۱۴۵ — رخت که بر مه رخشان خطی ز نیل کشید
شمارهٔ ۱۳۸ — حیفم آید ز خدنگ تو که بر خاک افتد
شمارهٔ ۱۴۴ — از تنت گر قبا گشاده شود
شمارهٔ ۱۴۰ — عاشقان از خطت چو یاد کنند
شمارهٔ ۱۳۹ — دل خون و جگر پرخون بار دگرم شب شد
شمارهٔ ۱۴۲ — هر شبم بی تو به صد غم بگذرد
شمارهٔ ۱۴۳ — کی بود کی که شب محنت من روز شود
شمارهٔ ۱۴۱ — از سرو قدت کج نظران را چه گشاید
شمارهٔ ۱۴۸ — چون قدح کز شراب پر گردد
شمارهٔ ۱۵۰ — دلم از رشک صبا می لرزد
شمارهٔ ۱۵۲ — دل تو غیر جفا نپسندد
شمارهٔ ۱۵۳ — مست چشمت شراب را چه کند
شمارهٔ ۱۴۹ — داغ هجرم لب خشک از مژه تر می‌سازد
شمارهٔ ۱۴۷ — کس رخت را چو گل نظاره نکرد
شمارهٔ ۱۴۶ — مدت رفتن آن مه به سفر دیر کشید
شمارهٔ ۱۵۱ — رخ نمودی صفا همین باشد
شمارهٔ ۱۵۴ — زان بت آزری خبر که دهد
شمارهٔ ۱۵۷ — ماهی چو رخت فلک ندارد
شمارهٔ ۱۵۶ — چو از تن تیر تو جان را بدزدد
شمارهٔ ۱۵۵ — ز ایام خرمی نفس دیگرم نماند
شمارهٔ ۱۶۰ — زان شست و شو که در چمن از ژاله می‌رود
شمارهٔ ۱۵۹ — با تو یکجا نمی توانم بود
شمارهٔ ۱۶۱ — دل باز سراسیمه سیمین ذقنی شد
شمارهٔ ۱۵۸ — معاشران چو می لعل در پیاله کنند
شمارهٔ ۱۶۴ — بیا که قاصد فرخنده پی ز راه رسید
شمارهٔ ۱۶۳ — سرت ز عارضه دهر دردمند مباد
شمارهٔ ۱۶۵ — گریه تلخ من از خنده آن لب نگرید
شمارهٔ ۱۶۶ — خشتی که روز مرگ مرا زیر سر نهند
شمارهٔ ۱۶۹ — عید شد و اندر کنار و بوسه با هم هر دو یار
شمارهٔ ۱۶۸ — قدت سرویست جانا سایه پرور
شمارهٔ ۱۶۲ — مرا بر نوک مژگان بس که خون دل جگر بندد
شمارهٔ ۱۶۷ — رقم می زد قلم وصف لب لعل تو بر کاغذ
شمارهٔ ۱۷۳ — فصل دی کوته بود ساقی برای عیش روز
شمارهٔ ۱۷۲ — به رخسار و جبین و روی و عارض بردی ای دلبر
شمارهٔ ۱۷۶ — آید به برم چون تو نگاری نه و هرگز
شمارهٔ ۱۷۴ — ندارم دریغ از غمت هیچ چیز
شمارهٔ ۱۷۵ — من به خون غرق و لب لعل تو در خنده هنوز
شمارهٔ ۱۷۰ — ای به نظاره کرده رو موکب ماه من نگر
شمارهٔ ۱۷۱ — گر کنی سایه ام ای سرو خرامان بر سر
شمارهٔ ۱۷۷ — در لطف بود گل ز تو افزون نه و هرگز
شمارهٔ ۱۸۲ — منم امروز و حالتی که مپرس
شمارهٔ ۱۸۳ — دل سپردم به دلبری که مپرس
شمارهٔ ۱۷۸ — یا به شمشیر جفا در جگرم چاک انداز
شمارهٔ ۱۸۰ — چو دید اشک روان مرا ستاره شناس
شمارهٔ ۱۷۹ — آن سرو ناز کیست نهاده کلاه کژ
شمارهٔ ۱۸۱ — خنده ای زد لب تو بر من گریان که مپرس
شمارهٔ ۱۸۵ — تیر باران رسد از قوس قزح بر نرگس
شمارهٔ ۱۸۴ — لطافت لب او بین و از زلال مپرس
شمارهٔ ۱۹۲ — خط عنبرین بر شکر مکش
شمارهٔ ۱۸۸ — آشیان می سازد از خس بلبل بی صبر و هوش
شمارهٔ ۱۸۹ — چون نهفتی آن دو رخ بگشا لب خندان خویش
شمارهٔ ۱۹۰ — نگار من که باشد خانه از کوی وفا دورش
شمارهٔ ۱۹۳ — دم زد دل از سر غمت از سرزنش خون کردمش
شمارهٔ ۱۸۷ — مشو فریفته حسن صورت ای درویش
شمارهٔ ۱۸۶ — تا به چشمت شده در ناز برابر نرگس
شمارهٔ ۱۹۱ — خوشا منازل سلمی و ربع و اطلالش
شمارهٔ ۱۹۹ — چو خوش دمیده تو را خط به گرد آن عارض
شمارهٔ ۱۹۶ — نازنینا یک شبی با عاشقان دمساز باش
شمارهٔ ۱۹۷ — چمن کامسال بینی ناامید از فیض بارانش
شمارهٔ ۱۹۸ — نه به لطف از ستم دوست توان یافت خلاص
شمارهٔ ۱۹۴ — ای چو گلبرگ طری عارض زیبای تو خوش
شمارهٔ ۲۰۰ — چون نسخه جمال تو خالیست از غلط
شمارهٔ ۲۰۱ — دلم که بی تو ز هیچ آرزو ندارد حظ
شمارهٔ ۱۹۵ — ای به سرم دمبدم تیغ جفای تو خوش
شمارهٔ ۲۰۲ — زآتش عشقت علم زد رشته جانم چو شمع
شمارهٔ ۲۰۳ — عمرها آن که به سویم گذری داشت دریغ
شمارهٔ ۲۰۸ — دنت منازل من کنت منه بالاشواق
شمارهٔ ۲۰۴ — کجا شد آنکه ز بغداد مستقر سلف
شمارهٔ ۲۰۶ — حشمت میفروش بین بر در او ز هر طرف
شمارهٔ ۲۰۵ — صوفی شهر آن به انواع فضایل متصف
شمارهٔ ۲۰۹ — به خود گمان من آن بود در بدایت عشق
شمارهٔ ۲۰۷ — شب نهان آن مستم از بالای سر بگذشت حیف
شمارهٔ ۲۱۲ — شکر آمد ز خنده تو به تنگ
شمارهٔ ۲۱۳ — از در بسته و دیوار بلند تو به تنگ
شمارهٔ ۲۱۴ — هرکس آرد دامن صلحت به چنگ
شمارهٔ ۲۱۰ — بیا ساقی بیار آن باده پاک
شمارهٔ ۲۱۶ — بیا که فصل بهار است و محتسب معزول
شمارهٔ ۲۱۷ — در دهانت شک است و آن دو سه خال
شمارهٔ ۲۱۱ — مراست بی رخ تو شادیی به غم نزدیک
شمارهٔ ۲۱۵ — مصطفایی به صفای دو رخ و لعل تو آل
شمارهٔ ۲۲۱ — دور از توام افتاده بر بستر درد و غم
شمارهٔ ۲۲۳ — گاهی که کشی تیغ نهم گردن تسلیم
شمارهٔ ۲۲۵ — ما به راه طلب وصل تو نعل افکندیم
شمارهٔ ۲۲۲ — ای تنت سیم و بر و ساعد و بازو همه سیم
شمارهٔ ۲۲۴ — بیا کز روی ساقی وقت گل برقع براندازیم
شمارهٔ ۲۱۹ — ای پای دل ز زلفت در عنبرین سلاسل
شمارهٔ ۲۲۰ — شراب لعل بده ساقیا که یک دو سه دم
شمارهٔ ۲۱۸ — قد بدا الصبح علی اسعد فال
شمارهٔ ۲۲۶ — رخصتم ده که سر زلف سیاهت گیرم
شمارهٔ ۲۲۷ — سحر به گوشه محراب زاریی کردم
شمارهٔ ۲۲۸ — من آن نیم که ز تو دست دارم و بروم
شمارهٔ ۲۲۹ — دیده پر نم ز غم زمزم و بطحا دارم
شمارهٔ ۲۳۰ — چون من بی صبر و دل خواهم که آن رو بنگرم
شمارهٔ ۲۳۱ — زان نرنجم که ز خود کرده گرانت بینم
شمارهٔ ۲۳۲ — ای پیک دوست پیش آ کت دست و پا ببوسم
شمارهٔ ۲۳۳ — ندیدم از دو چشمت شوختر چشم
شمارهٔ ۲۳۵ — یاد آن روزی که با خوبان سری می‌داشتم
شمارهٔ ۲۳۷ — ای زده نوبت غمت ناله صبحگاهیم
شمارهٔ ۲۳۶ — طره از روی چو مه بگشا که بگشاید دلم
شمارهٔ ۲۳۸ — شب از گریه چندان گهر سفته ام
شمارهٔ ۲۳۹ — به روز وصل پیاپی نمای دیدارم
شمارهٔ ۲۴۰ — کیم من که وصلت تمنا کنم
شمارهٔ ۲۳۴ — به ترک عاشقی ای پندگو مده پندم
شمارهٔ ۲۴۱ — ز سیلی غمت از دیده خون همی بارم
شمارهٔ ۲۴۵ — خدایا به آن سرو نازم رسان
شمارهٔ ۲۴۷ — نگارا ز درماندگان یاد می کن
شمارهٔ ۲۴۴ — دانی که چیست بر رخم این اشک لاله گون
شمارهٔ ۲۴۶ — به بستان می‌گذر وز چهره گل‌ها را خجل می‌کن
شمارهٔ ۲۴۸ — نگارا شبی همنشین باش با من
شمارهٔ ۲۴۲ — نوازشنامه ای آورد باد از حضرت جانان
شمارهٔ ۲۴۹ — بیا ای شهره در عشقت به شهر حسن مشهوران
شمارهٔ ۲۴۳ — تو نازنین جوانی و من پیر ناتوان
شمارهٔ ۲۵۶ — دلاکرشمه آن شاه نازنینان بین
شمارهٔ ۲۵۷ — ای تو را روی وفا با دگران
شمارهٔ ۲۵۰ — تیغ مژگان را به خون عشقبازان تیز کن
شمارهٔ ۲۵۱ — هرگز ندیدم رسم حبیبان
شمارهٔ ۲۵۲ — ساغر مه نو باشد خالی شده مپسند آن
شمارهٔ ۲۵۴ — ریزد شکر لبت به خط سبز در سخن
شمارهٔ ۲۵۵ — بود خیال تو یارم چه یار بهتر ازین
شمارهٔ ۲۵۳ — ای در دهن تنگت جلاب شکر پنهان
شمارهٔ ۲۶۳ — ای ماه که می نپرسی از من
شمارهٔ ۲۵۸ — خواهم ای گل که ز شوق تو بگریم چندان
شمارهٔ ۲۶۰ — خوش آنکه در چمن ای نازنین تو باشی و من
شمارهٔ ۲۶۴ — زلفت که رفت رونق مشک سیاه ازو
شمارهٔ ۲۶۲ — چه کاریست خوش دل به جانان سپردن
شمارهٔ ۲۶۵ — شد وقت گل به باده مرا طیلسان گرو
شمارهٔ ۲۵۹ — شدم به صحبت پیر مغان سحرگاهان
شمارهٔ ۲۶۱ — عجب در عربده‌ست امروز با من ترک مست من
شمارهٔ ۲۶۷ — ای ترک نازنین بشکن گوشه کلاه
شمارهٔ ۲۶۸ — بر رخت گل گل که تأثیر شراب انداخته
شمارهٔ ۲۷۰ — بر سر کویت ز من خشک استخوانی مانده
شمارهٔ ۲۷۱ — بیا ساقی که شد با می پرستان عهد گل تازه
شمارهٔ ۲۶۹ — بود جمله لطف آن زنخدان ساده
شمارهٔ ۲۷۲ — ای ز غمزه چشم تو بر جان و دل ناوک زده
شمارهٔ ۲۷۳ — حلقه زلف را گشاد مده
شمارهٔ ۲۶۶ — ای شده روی زمین زیر زمینم بی تو
شمارهٔ ۲۷۶ — یار زلف دوتا به هم بسته
شمارهٔ ۲۷۴ — تو پریرویی و عالم ز تو پر دیوانه
شمارهٔ ۲۷۸ — دلا بین ز توبه به کارم گره
شمارهٔ ۲۷۵ — ای ز چشمم اشک خونین ریخته
شمارهٔ ۲۷۹ — ای سر کوی تو اقلیم بلا
شمارهٔ ۲۷۷ — گر هر حرام بودی چون باده مست کاره
شمارهٔ ۲۸۰ — از صومعه آن به که به میخانه بری پی
شمارهٔ ۲۸۱ — ای آن که گرد مه ز خط مشکین هلالی بسته‌ای
شمارهٔ ۲۸۳ — چه عجب بود ز تو ای پسر که به حال ما نظری کنی
شمارهٔ ۲۸۵ — یار شد شهرگرد و هر جایی
شمارهٔ ۲۸۷ — ای که افسانه این دیدهٔ تر می‌پرسی
شمارهٔ ۲۸۴ — با این همه کین با من بیدل که تو داری
شمارهٔ ۲۸۲ — گل زد به باغ صبحدم اورنگ خسروی
شمارهٔ ۲۸۶ — به شب فروخته رو خانهٔ که می‌پرسی
شمارهٔ ۲۸۸ — به سوی خویش مرا رخصت گذر ندهی
شمارهٔ ۲۸۹ — شنیده ام که ز من یاد می کنی گاهی
شمارهٔ ۲۹۳ — هرگز ای شوخ سوی خسته دلی دیدی نی
شمارهٔ ۲۹۲ — ای شهره در زمانه به شیرین شمایلی
شمارهٔ ۲۹۴ — منم به کنج خرابات عشق شیفته حالی
شمارهٔ ۲۹۵ — نگارا بر گرفتاران ببخشای
شمارهٔ ۲۹۰ — می زند راه دلم شکل سهی بالایی
شمارهٔ ۲۹۶ — هر روز که در میدان چوگان زدن آغازی
شمارهٔ ۲۹۱ — داغ جفا که برکسان زآتش کین خود نهی