شمارهٔ ۱۳ جامی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، خواجه (مرد ثروتمند) به کسی که چشم به دست او دوخته و طلب کمک کرده، توجه نمی‌کند و نگران نان خود است. در این بین، یک درویش (فقیر) از او درخواست آرد می‌کند، اما خواجه به او بی‌توجهی می‌کند و در واقع زخم دندان خودش را به خاطر طمع و نیازمندی‌اش نشان می‌دهد. این شعر به نوعی به تفاوت طبقاتی و بی‌توجهی ثروتمندان به نیازمندان اشاره دارد.