رباعیات — خاتمة الحیات جامی
فهرست شعرها
- شمارهٔ ۱ — معشوق ازل که هر که دل بست بدو
- شمارهٔ ۲ — ای عشق که با هزار چون بی چونی
- شمارهٔ ۵ — نی دفع عطش ز تشنگان آب کند
- شمارهٔ ۳ — یارب برهان ز قید اسباب مرا
- شمارهٔ ۴ — سرچشمه محنت و طرب هر دو تویی
- شمارهٔ ۶ — گر بوی تو از باد سحر یافتمی
- شمارهٔ ۷ — خواهیم به بستر هلاک افتادن
- شمارهٔ ۹ — ای مه ز فروغ رایت افروخته چهر
- شمارهٔ ۸ — دنیا که گرفت در دل و جان جایت
- شمارهٔ ۱۰ — زان گونه کز ابر آمدی برف به بار
- شمارهٔ ۱۷ — در حیز دهر برفی افتاد شگرف
- شمارهٔ ۱۲ — بی سود یقین دم زیانی می زن
- شمارهٔ ۱۱ — ای خوار و عزیز ری همه خاک رهت
- شمارهٔ ۱۳ — خواجه که ندیده چشم کس خوانش را
- شمارهٔ ۱۴ — ای خاک رهت سرمه روشن بصران
- شمارهٔ ۱۵ — ای دیده حقیقت جهان گذران
- شمارهٔ ۱۶ — در خلوت تنگ تافت آن شیخ کرخ
- شمارهٔ ۱۸ — آن گل که اجل به سینه چاک افکندش
- شمارهٔ ۱۹ — دوران فلک نیست به ما راست هنوز
- شمارهٔ ۲۰ — از تیغ خسان اگرچه بیداد رسد
- شمارهٔ ۲۱ — ای کرده به بر قبای فیروزه چو گل
- شمارهٔ ۲۳ — این کنج فراغت است و خلوتگه راز
- شمارهٔ ۲۵ — تا بر سر خود پات نبینم نروم
- شمارهٔ ۲۴ — این نقش بدیع حیرت افزاینده
- شمارهٔ ۲۶ — رفتی سوی گشت و نامدی چونست این
- شمارهٔ ۲۲ — این خانه نه منزل نشاط است و طرب
- شمارهٔ ۲۹ — ای در صف مردانگی از سست رگان
- شمارهٔ ۳۳ — جامی روزی فلک به دادت برسد
- شمارهٔ ۳۲ — بر حرف هنر خطی ز عیب اندرکش
- شمارهٔ ۳۱ — ای اشک که امشبم به رو افتادی
- شمارهٔ ۳۰ — عمری گفتم غذا ز کافور کنم
- شمارهٔ ۳۴ — جامی کمی زمانه از بیشی به
- شمارهٔ ۲۷ — این شکل مدور که نه پایی نه سری
- شمارهٔ ۲۸ — گردون که پی پاس ز سهم خطرت
- شمارهٔ ۳۶ — احمد که اجل به قتل او تیغ کشید
- شمارهٔ ۳۷ — دارم دلی از خون جگر مالامال
- شمارهٔ ۳۹ — کی بنده ز لطف شاه خود بگریزد
- شمارهٔ ۴۰ — در راه طلب طالب و مطلوب نماند
- شمارهٔ ۳۸ — ای رشک شکر لب تو از لطف سخن
- شمارهٔ ۴۱ — عمری دل من ز شوق یعقوب تپید
- شمارهٔ ۴۲ — آب سخنم روان که می خواهم نیست
- شمارهٔ ۳۵ — راه طلبم ز پای و پی خالی چند
- شمارهٔ ۴۳ — از سوزش سودای تو ای شاه فرید
- شمارهٔ ۴۴ — آن مه که ز شاه قصه چون بنویسد
- شمارهٔ ۴۵ — گفتم به فلان که رنجت از مهمان چیست