شمارهٔ ۱۶ جامی
جامی / قطعات / وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)
جامیا تا به کی غم مهمان
می خوری غم برای خود می خور
هر کسی گو مواید نعمت
از سماط خدای خود می خور
نخورد گر به خانه ات روزی
گو رو و در سرای خود می خور
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به نوعی بیانگر این است که چرا باید برای دیگران غم و اندوه بخوریم، در حالی که هر کس باید نعمتها و روزیهای خود را بشناسد و از آن بهرهمند شود. میگوید اگر روزی به خانهات نیاید، باید به خانه خود برگردی و از زندگی و نعمتهای خود لذت ببری. در کل، پیام شعر این است که به جای غم خوردن برای دیگران، باید به فکر خوشبختی و سعادت خود باشیم.