شمارهٔ ۳۹ جامی
جامی / قطعات / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)
دی به کف دیوان خود گفتی که از صاحبدلان
کی بود لایق که از پیش نظر دورش نهند
شد دلت رنجه چو گفتم بر سر گور توباد
کن وصیت تا چو میری با تو در گورش نهند
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر به دیوان خود اشاره می‌کند و می‌پرسد که کدامیک از صاحبدلان لایق است که از دید دیگران دور بماند. او همچنین به احساس دل‌آزرده‌اش اشاره می‌کند و می‌گوید که اگر روزی به خاک سپرده شود، باید وصیت کند تا کسی را در کنار او به خاک بسپارند. در واقع، این شعر به موضوعات دوستی، ارتباط و یادآوری کسانی که به آنها اهمیت می‌دهد، می‌پردازد.