شمارهٔ ۱۹ جویای تبریزی
جویای تبریزی / رباعیات / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
لاهور که دلبریش بسی عیار است
از شوخی طبع با که و مه یار است
گر کنچنیش دست زد خلق بود
عیبش نکنی طلای دست افشار است
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر از زیبایی و جذابیت لاهور صحبت می‌کند و می‌گوید که این شهر به خاطر شوخی طبیعت و زیبایی یارانش دلرباست. اگر کسی به آن دست بزند، ممکن است با زیبایی آن دچار افسون شود و نتواند عیبی از آن ببیند. به نوعی، زیبایی لاهور آنقدر فریبنده است که هر عیبی هم در آن دیده نمی‌شود.