جویای تبریزی
درگذشته ۱۱۱۸ هجری قمری، جاموی کشمیر
زندگی‌نامهٔ جویای تبریزی
میرزا دارا یا میرزا دارا بیک جویا تبریزی که اصل وی از تبریز است در کشمیر به دنیا آمد و در تبریز نشو و نما یافت و به سال ۱۱۱۰ یا ۱۱۱۸ه.ق درگذشت. در عهد عالمگیرشاه، مشهور شد و مورد احترام و اکرام وی و حاکمان کشمیر قرار گرفت. جویا تبریزی از چهره‌های نامدار در سبک هندی است. او از مهم‌ترین شاگردان صائب تبریزی به شمار می‌آید. او خود در هند شاگردان زیادی را تربیت کرد که از آن جمله عبدالعلی طالع، عبدالعزیز قبول و ملا ساطع را می‌توان نام برد. آثار وی از روی نسخهٔ آماده شده به همت مرکز تحقیقات رایانه‌ای حوزه علمیه اصفهان در گنجور در دسترس قرار گرفته است.
آثار جویای تبریزی
شعرهای جویای تبریزی
- شمارهٔ ۶ — ای به قربان تو گردند کمان ابروها
- شمارهٔ ۴ — ساخت عکس عارضت رشک بهار آیینه را
- شمارهٔ ۳ — چنان به پیش فلک نالم از غمت شب‌ها
- شمارهٔ ۵ — چنان پرورده آغوش نزاکت در کنار او را
- شمارهٔ ۸ — بی سرو قدت خاک نشینند چمن‌ها
- شمارهٔ ۷ — صفای می نگر از جبههٔ گشادهٔ ما
- شمارهٔ ۱ — الهی ره نما سوی خود این مدهوش غافل را
- شمارهٔ ۲ — درونم بی‌تو شد دریای خون از شوق دیدن‌ها
- شمارهٔ ۱۴ — شد بهار و بیخودیم از نشئهٔ جام هوا
- شمارهٔ ۱۶ — تو و بدمستی و رندی و میْ‌آشامی‌ها
- شمارهٔ ۱۳ — پرتو حسن ز بس سوخته بال و پر ما
- شمارهٔ ۱۱ — داغ تو بود لاله صفت زیب تن ما
- شمارهٔ ۱۲ — می‌نهد بر سینه، داغم، عشق سیم‌اندام‌ها
- شمارهٔ ۱۵ — مگر به سعی توان دید جسم لاغر ما
- شمارهٔ ۹ — نخواهم زان گل رخسار برداری نقابش را
- شمارهٔ ۱۰ — کی به گوش او کند جا ناله های زار ما
- شمارهٔ ۱۸ — سینهٔ صد چاک مانند قفس داریم ما
- شمارهٔ ۲۲ — گشت از اندیشهٔ آن ترک ستم مشرب ما
- شمارهٔ ۱۷ — قانع شده ست دل به تمنای او مرا
- شمارهٔ ۲۰ — برده سیر آهنگی امشب بر فلک داد مرا
- شمارهٔ ۲۳ — ما راست ای سرآمد لیلی نگاه‌ها
- شمارهٔ ۱۹ — ایمن از جور حوادث ساخت عجز من مرا
- شمارهٔ ۲۴ — زهی از بادهٔ شوق تو ساغر کاسهٔ سرها
- شمارهٔ ۲۱ — تا گشته است پای خم آرامگاه ما