شمارهٔ ۳ جویای تبریزی
جویای تبریزی / رباعیات / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
لعلی آخر چه بود آواخ تو را
ای کاش به بر کشیدمی آخ تو را
بودی دُرِ ناسفته ز قیمت انداخت
آن بدگهری که کرد سوراخ تو را
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این ابیات به بیان حسرت و اندوه شاعر درباره‌ی شخصیت یا ویژگی‌ای اشاره دارد که نتوانسته به درستی آن را بشناسد یا از آن بهره‌برداری کند. شاعر آرزو دارد که می‌توانست به بهترین شکل از آن چیز یا شخص بهره‌برداری کند و به این نکته اشاره می‌کند که یک بدکار یا سرنوشت نامساعد، مانع از تحقق این آرزو شده است.