شمارهٔ ۳۵ جویای تبریزی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این ابیات بیان می‌کنند که حقیقت و اسرار آن مانند خون در رگ و پوست انسان هستند. به این معنی که وقتی این اسرار از درون آدمی خارج می‌شوند، نجس و آلوده به نظر می‌رسند. در واقع، زندگی و وجود آدمی به این اسرار وابسته است و تا زمانی که در درون خود نگه‌داریم، صاف و بی‌عیب باقی می‌مانند.