شمارهٔ ۵ جویای تبریزی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از سید عالم (پیامبر یا بزرگوار) خواهان لطف و انعام است. او از زیبایی و صحت اندامش سخن می‌گوید و از سید می‌خواهد که با لطفش کام او را از شربت صفا شیرین کند. به این معنی که آرزوی آرامش و شادی دارد.