غزل شمارهٔ ۱۲۵ کلیم

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به توصیف زیبایی و جذابیت عشق می‌پردازد. شاعر در تلاش است تا احساسات خود را نسبت به محبوبی که چشمانش سیاه و پر از جذابیت است، بیان کند. او دغدغه‌هایی دارد که نکند در نظر دیگران به صورت بدی جلوه کند، ولی عشق او را به شدت درگیر کرده و نمی‌تواند از آن جدا شود. شاعر از احساساتی مانند سوز و داغی در دل و چشمانی پر از اشک سخن می‌گوید و تأکید می‌کند که عشق و درد ناشی از آن باعث شده هیچ جایی برای فرار نداشته باشد. در نهایت، او به سیاهی و درد عمیق عشق اشاره می‌کند که مانند کالی بر جامه‌اش نشسته است.