غزل شمارهٔ ۱۵۲ کلیم

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به بیان احساسات شاعر در مورد پیری و جوانی می‌پردازد. او به سطرهای چین و نشانه‌های پیری اشاره می‌کند و می‌گوید هر خط از چهره‌اش نشان‌دهنده‌ی ناتوانی و جدایی از قوا است. دل او در جوانی به دنبال لذت‌ها و کامیابی بود، اما حالا در پیری، آرامش کم‌ارزشی به سراغش آمده است. شاعر از ضعف خود و مشکلات موجود در زندگی‌اش سخن می‌گوید و به جست‌وجوی زیبایی و خوشبختی می‌پردازد، اما حس می‌کند که بختش پایین‌تر از آن است که به زندگی دلخواهش برسد. او با تأسف به این موضوع می‌نگرد که در کلبه‌ی ساده‌اش محصور شده و همه چیز به دور از آرزوها و خواسته‌های اوست. در پایان، او غم و اندوه را به‌جای غذا می‌بیند و می‌گوید که این غم به طور خاص تشنگی روح او را سیراب نمی‌کند.