غزل شمارهٔ ۱۵۱ کلیم
کلیم / غزلیات / وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)
براه عشق تو جز اشک و آه با من نیست
از آن متاع چه بهتر که باب رهزن نیست
زبس گداختم از غم چنان سبک شده ام
که خون ناحق من نیز بار گردن نیست
بغیر دیده و دل کز غمت فروغ برند
دو خانه هرگز از یک چراغ روشن نیست
درین چمن دل ما همچو غنچه پیکان
ز صد بهارش امید یکی شکفتن نیست
برای قافله کعبه سبکباری
هزار بدرقه و راهبر چو رهزن نیست
دلم که در کف عشقت ز موم نرم تر است
چو وقت پند شود کم ز سنگ و آهن نیست
ببحر هستی غیر از حباب نتوان یافت
سری که منت تیغ تواش بگردن نیست
کم از هنر نبود عیب چون بجا باشد
که تنگ چشمی عیب است و نقص سوزن نیست
کلیم را سر همخانگی بشعله بود
وگرنه جائی بهتر ز کنج گلخن نیست
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر از عشق و دردهای ناشی از آن سخن می‌گوید و بیان می‌کند که تنها چیزی که با او باقی مانده اشک و آه است. او به بی‌معنایی برخی از روابط و نظرات اشاره می‌کند و به این نتیجه می‌رسد که در دلی که غم عشق را تحمل می‌کند، روشنایی نمی‌تواند از دو منبع بیاید. همچنین، او به حالت نرم و انعطاف‌پذیر دلش در برابر عشق اشاره می‌کند و معتقد است که در دنیای وجود، تنها حبابی از آب می‌توان یافت. شاعر می‌افزاید که اگر هنر در جای خود باشد، عیب و نقص به حساب نمی‌آید و در نهایت به هم‌نشینی با دل‌تنگی‌هایش می‌پردازد، چرا که به عقیده‌اش، حتی در سختی‌ها هم جایی برای آرامش وجود دارد.