غزل شمارهٔ ۱۶۵ کلیم

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر به عاطفه و درد فراق همنفس و معشوق خود می‌پردازد. او احساس بی‌قراری و سوختن از دوری را توصیف می‌کند و می‌گوید که همچون گیاهی خشک شده، در هجران معشوقش از بین می‌رود. شاعر از دنیای پر از غم و اندوه خود سخن می‌گوید و نشان می‌دهد که فقدان محبوبش زندگی‌اش را تیره و تار کرده است. او از ناامیدی و انتظار برای وفای معشوق نیز صحبت می‌کند و در نهایت تأکید می‌کند که جدایی جانان دیگر او را نخواهد کشت، زیرا آتش عشقش همچنان در درونش شعله‌ور است.