غزل شمارهٔ ۳۳۶ کلیم

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر نشان‌دهنده‌ی احساس عمیق عشق و ناامیدی است. شاعر از دل شکسته خود و عدم توانایی در بیان احساسات می‌گوید. او به زیبایی مژگان معشوق اشاره می‌کند که چرا اشک‌هایش را باز نمی‌دارد و همچنین از خلوت دلش، تنها بودن معشوق را یاد می‌کند. شاعر عقیده دارد که رازهای دل فقط با اشک فاش می‌شوند و اگرچه لب خود را از فریاد و ناله پر کند، باز هم نمی‌تواند دردش را بیان کند. در نهایت، او به حسرتی اشاره می‌کند که در محفل‌های عارفانه نمی‌تواند حقیقت عشق را به زبان آورد. تمامی ابیات نشان‌دهنده‌ی جنگ میان عشق و ناامیدی است.