غزل شمارهٔ ۴۰۴ کلیم

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به توصیف عشق و زیبایی معشوق می‌پردازد. شاعر از جذابیت چشمان معشوق و تأثیر آن بر دل سخن می‌گوید و اشاره می‌کند که عشق یک مسیر بدون خروج است. او به مرگ و غم عشق اشاره می‌کند و می‌گوید که تیغ تنها بی‌فایده است اگر عشق در کار نباشد. اشک‌ها و آه‌هایش ناشی از یاد معشوق و زیبایی اوست و حسرتی به دل دارد. شاعر به سختی‌های عشق و غم‌های ناشی از آن اعتراف می‌کند و در نهایت به نتایج تلخ عشق که به زندگی‌اش لطمه‌ می‌زند، اشاره می‌کند. عشق برای او همچون غارتگری است که تمام دارایی‌اش را می‌گیرد و فقط خاری برایش باقی می‌گذارد.