غزل شمارهٔ ۴۶۵ کلیم

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر از احساس تنهایی و فقر روحی خود سخن می‌گوید. او به نبود مسکن و مأوی اشاره می‌کند و از خجالت و ناتوانی‌اش در زندگی گلایه می‌کند. شاعر به تشبیه خود به حباب و سراب می‌پردازد و می‌گوید که در دریا و ابر ترش‌رو، جایی ندارد. او بر این باور است که خرد واقعی در گذشتن از دنیای مادی است و در عین حال از تنهایی و غم خود در کوچه‌هایی یاد می‌کند که خانه‌ای برایش نیست. او از جنون و شرمندگی خود می‌گوید و به این نکته اشاره دارد که در دل اشتیاق دارد، اما در دستیابی به آرزوهایش ناکام مانده است. در نهایت، او به ناامیدی و بی‌انصافی در بختش اعتراف می‌کند.