غزل شمارهٔ ۴۹۶ کلیم

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر از روح‌الوقف شاعرانه درباره جستجوی وصل و عشق است. شاعر در بین دو حال متضاد قرار دارد؛ یک پایش در میخانه و پای دیگرش در مسجد است، یعنی تعادل بین دنیا و آخرت را جستجو می‌کند. او به درد و رنج درونی‌اش اشاره می‌کند و از اینکه در گلشنی که دیگران در آن گل هستند، او خود را خاک و بی‌ارزش می‌داند، سخن می‌گوید. شاعر احساس بیگانگی از دنیا و آشنایانی که دارد را بیان کرده و از درماندگی‌اش در عشق سخن می‌گوید. او خودش را مانند پروانه‌ای می‌داند که در دنیای عشق اسیر است و به این وضعیت پنهان و آزمایشی خود معترف است. در نهایت، او از مشقات زندگی و بار سنگین محنت‌هایش می‌گوید و به دوستانش اشاره می‌کند که سایه‌اش بر آنها سنگینی می‌کند.