غزل شمارهٔ ۵۱۱ کلیم

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر، با زبان لطیفی از معشوق و عشق سخن می‌گوید. شاعر از صبا می‌خواهد که پیغام عشق و دردهایش را به جانان برساند و خواهان رساندن تحفه‌ای (شانه) به زلف‌های پریشان معشوق است. او همچنین از صبا می‌خواهد درد دلش را به پرندگان خوش‌آواز برساند و خبر خوشی را به باغی که در آن می‌گذرد، منتقل کند. شاعر به حسرت و رنج سفر خود اشاره می‌کند و از خضر (نماد زندگی و روزی) می‌خواهد تا او را به مغیلان برساند. او همچنین می‌خواهد تا ناامیدی‌ها را کنار بگذارد و از بخت خود گله‌مند است، خواسته‌اش این است که یک شب هجر را به پایان برساند. در پایان، شاعر از طبیعت می‌خواهد تا به او کمک کند تا دوباره شاداب شود و به خودش یادآوری می‌کند که نوبهار است و نباید افسرده باشد.