شمارهٔ ۵۹ - ایضا له کمال‌الدین اسماعیل

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به حقیقت تیره و تار هنرمندانی اشاره می‌کند که با وجود استعدادها و هنرشان، در برابر مرگ و ناپایندگی زندگی به زوال کشیده شده‌اند. او به هنر محدود خود اشاره می‌کند و از خداوند می‌خواهد که او را در جایی بالاتر از وضعیت فعلی‌اش ببیند، جایی که ارزش‌های واقعی هنر وجود دارد. به این ترتیب، شعر به ضعف هنرمندان و ناپایداری هنر در برابر مرگ می‌پردازد و آرزوی یافتن مکانی بهتر را بیان می‌کند.