کمال‌الدین اسماعیل
زندگی‌نامهٔ کمال‌الدین اسماعیل
کمال‌الدین اسماعیل فرزند جمال‌الدین محمد بن عبدالرزاق اصفهانی، معروف به خلاق المعانی (۵۶۸-۶۳۵ ه.ق) به اعتقاد بعضی آخرین قصیده‌سرای بزرگ ایران است که در جریان حمله مغول و به دست آنان کشته شد. پدرش (جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی) نیز از شعرای بزرگ ایران است. دیوان کمال‌الدین اسماعیل به همت آقای سیاوش جعفری در گنجور در دسترس قرار گرفته است.
آثار کمال‌الدین اسماعیل
شعرهای کمال‌الدین اسماعیل
- شمارهٔ ۵ — هر که را دل به اختیار خودست
- شمارهٔ ۴ — گل رَخت به باغ در فکندست
- شمارهٔ ۲ — ای روی تو آرزوی دل‌ها
- شمارهٔ ۶ — شاخ سرسبز و چمن دلشادست
- شمارهٔ ۷ — هر که اندر موسم گل همچو گل می خواره نیست
- شمارهٔ ۸ — بس شگرفست کار و بار لبت
- شمارهٔ ۳ — تا که بر گرد سبزه لاله برست
- شمارهٔ ۱ — خیزُ دَر دٍه شراب گلگون را
- شمارهٔ ۹ — کی بود؟ کی؟ که در آیم ز درت
- شمارهٔ ۱۰ — ندانم غنچه را بلبل چه گفته‌ست
- شمارهٔ ۱۵ — هر که رخسارش آرزو کردست
- شمارهٔ ۱۳ — تا دم باد صبا بگشا دست
- شمارهٔ ۱۱ — دل غنچه را باز این غم گرفتست
- شمارهٔ ۱۲ — با لب تو جان شکار زلف تست
- شمارهٔ ۱۴ — آنچه عشق تو در جهان کرده‌ست
- شمارهٔ ۱۶ — رخت از ماه و لبت از شکرست
- شمارهٔ ۱۷ — امروز روی تو ز همه روز خوشترست
- شمارهٔ ۲۰ — بریز سایۀ زلف تو عقل گمراهست
- شمارهٔ ۲۳ — بیمار فراق تو بحالیست
- شمارهٔ ۱۹ — آنکه سرم بر خط فرمان اوست
- شمارهٔ ۲۴ — ترا یک ذره خود پروای ما نیست
- شمارهٔ ۱۸ — دلم در آرزوی عشق روی جانانست
- شمارهٔ ۲۱ — ماه رویا! ز غمت یک دم نیست
- شمارهٔ ۲۲ — نگار دل سیاهم لاله رنگیست