شمارهٔ ۱۵ - داور کشور جان افسر کرمانی

ای سهی سرو که هر سوی به نازت گذر است

در گذرگاه توام دیده و دل منتظر است

دام دل‌هاست به رخسار تو یا حلقه زلف

یا که مار سیه اندر بر گنج گهر است

سیم و زر کز پی ایثار توام نیست به کف

اینک اشک و رخم آمیخته چون سیم و زر است

دیدهٔ زار ببین، سوز درون را بنگر

که بر اسرار نهان، این دو مرا پرده در است

ازدحام سرکوی تو نه امری است شگفت

انگبین هرچه بود بیش، مگس بیشتر است

پرده بگشا ز رخ، ای شاهد دیرین که مرا

دیده و دل به تماشای رخت منتظر است

مر مرا زآرزوی روز وصالت همه شب

جاری از دیده و دل قلزم خون تا سحر است

نیستت داعیهٔ امر نبوت لیکن

به رخ از خنده، تو را آیت شق القمر است

پاس ما هیچ نداری و ندانی که همی

خرمن حسن تو را آه دل ما شرر است

نه من شیفته دل، واله رخسار توام

که ز رخسار تو بر من دگری جلوه‌گر است

آن که هر صبح و مسا حضرت روح القدسش

بر در بارگه از روی شرف سجده بر است

داور کشور جان، مهدی قائم که جز او

خلق را از دو جهان یکسره قطع نظر است

ای که در دایره بارگه رفعت تو

چون یکی نقطه موهوم، فلک مستتر است

وه که گر طایری از کوی تو پرواز کند

عرصه کون و مکانش همه در زیر پر است

خود شگفت آیدم از خلق که بی پرده تو را

می ببینند و بگویند که در پرده در است

نیست مستور جمال تو ولی نتواند

بیندت آن که نه اندر دو جهان با بصر است

آن که شد با خبر از تو، خبرش از خود نیست

وآنکه دارد خبر از خویش ز تو بی خبر است

عجب این است که دورم ز تو هرچند به من

از من شیفته دل فیض تو نزدیک‌تر است

نزد خورشید رخت بر سر دیوار سپهر

همچو حربا متحیر به شب و روز خور است

بهر پیدایی ذات تو چه جوییم دلیل

که نه جز جلوه رخسار تو در بحر و بر است

تویی آن پادشه ملک که از فرّ و جلال

هستی از خوان عطای تو یکی ریزه خور است

از چه هر سو نگرم روی تو آید به نظر

گرنه رخسار تو از شش جهتم جلوه‌گر است

ور گذشتی به نخستین قدم از وادی لا

حالیت مصطبه کشور الاّ مقر است

نیست چیزی که بود در دو جهان از تو نهان

ذره اندر بر خورشید چسان مستتر است

جوهر شخر تو بیرون بود از چون و چرا

وآنچه آید به تصور ز تو نقش صور است

در بر بحر کف جود تو دریای وجود

غوص کردیم بسی قصه بحر و شمر است

مهر روی تو شود یک دم اگر ملک فروز

آفتابش چو یکی ذره نهان از نظر است

چهره بنمای که از بهر نثارت همه شب

چرخ را دامنی از اخترکان پر گهر است

من و اندیشه شخص تو کجا، زآن که بری

ذات پاکت ز چه و چونی و بوک و مگر است

مر مرا گشته ز مدح تو زبان قاصر از آن

که ثنایت هم از اندیشه اوهام بر است

حلقه بندگیت را نکشد هرکه به گوش

دایم از دشنه جلاد قضا در خطر است

آن که در چنبر عشقت ننهد گردن طوع

خونش در مذهب هفتاد و دو ملت هدر است

داد دل را ز چه اندر برت اظهار کنم

ای که از جان دل سوختگانت خبر است

گرچه ما غرقه دریای گناهیم ولی

لطف عام تو برون از حد و احصا و مر است

اگرم زنده کنی ور بکشی سلطانی

عاشق آن نیست که اندر پی نفع و ضرر است

جز به درگاه توام نی به دری روی نیاز

خاک اگر بستر ور خاره مرا زیر سر است

تا در این بادیه از هجر تو نام است و نشان

تا در این دایره از مهر جمالت اثر است

سر نهادیم به پای تو و پا بر سر چرخ

تا نگویند که هر عاشق بی پا و سر است