نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۱۴۸ - ایضا در مرثیهٔ امام محمد یحیی و خفه شدن او به دست غزان خاقانی

خاقانی شروانی / قطعات / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)

های خاقانی تو را جای شکر ریز است و شکر

گر دهانت را به آب زهرناک آکنده‌اند

محیی‌الدین کو دهان دین به در آکنده بود

کافران غز دهانش را به خاک آکنده‌اند

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این ابیات، شاعر به تمجید از شخصیت محیی‌الدین (احتمالاً اشاره به محیی الدین ابن عربی) می‌پردازد و با استفاده از تشبیه و کنایه، زشتکاری کافران را به تصویر می‌کشد. او می‌گوید که اگرچه برخی افراد به سادگی شیرینی را انتخاب می‌کنند، اما در مقابل هم کسانی هستند که به دلیلی همچون ایمان و دین، با زهر و تلخی‌ها روبرو می‌شوند. در نهایت، شاعر به تضاد میان انسان‌های مؤمن و کافران اشاره می‌کند که یکی به نور و شکر و دیگری به ظلمت و خاک متوسل می‌شود.