شمارهٔ ۵ - ایضاً خواجوی کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به شخصیت ایخسرو اشاره می‌کند که بر خاک سر نهاده است. صبح‌ها صبوحیان (نوشیدنی‌نوشان) به یاد او شرابی را سر می‌کشند. کوکبی که شب‌ها می‌تابد، از پای او افتاده است. شاعر از زربخش (زر و زیور) و اسب و لباس سخن می‌گوید و می‌خواهد که دلش آرام شود. او همچنین به این نکته اشاره می‌کند که در راه عشق، پول و ثروت ارزش چندانی ندارد.