خواجوی کرمانی
زاده ۶۸۹ – درگذشته ۷۵۳ هجری قمری، کرمان
زندگی‌نامهٔ خواجوی کرمانی
کمال الدین ابوالعطاء محمود بن علی بن محمود، معروف به خواجوی کرمانی از مشاهیر شعرا و عرفای قرن هفتم هجری است. وی در سال ۶۸۹ هجری قمری در کرمان متولد شد و در همانجا به تحصیل علوم و فنون متداول مشغول شد. سپس به سیر و سیاحت پرداخت، به زیارت کعبه رفت و بعدها نیز مدتی درتبریز و شیراز به سر برد. وی به غیر از دیوان قصاید و غزلیات، خمسهٔ نظامی گنجوی را نیز جواب داده است. او در سال ۷۵۳ هجری قمری در شهر شیراز دار فانی را وداع گفت و در بالای تنگ الله اکبر شیراز به خاک سپرده شد.
آثار خواجوی کرمانی
شعرهای خواجوی کرمانی
- بخش ۶ - سیامک — جهان سر به سر خون فشان است و بس
- بخش ۱ - فردوسی فرماید — به نام خداوند جان و خرد
- بخش ۴ - آغاز داستان پادشاهی کیومرث — پژوهنده نامه باستان
- بخش ۳ - گفتار اندر نعت رسول و یاران — چه گفت آن خداوند تنزیل وحی
- بخش ۲ - گفتار در ستایش خرد و عقل — خرد برتر از هر چه ایزدت داد
- بخش ۷ - در پادشاهی نشستن هوشنگ به جای پدر — بگشت از برش چرخ سالی چهل
- بخش ۵ - کیومرث — بپوشید تن را به چرم پلنگ
- بخش ۸ - گفتار در بیان پادشاهی طهمورث می‌فرماید و از حالات او — زمانه ندادش زمانی درنگ
- بخش ۱۴ - در وجود آمدن فریدون و احوال آن — ببالید برسان سرو سهی
- بخش ۱۵ - آغاز کتاب سام‌نامه - از گفتار افصح‌المتکلمین خواجوی کرمانی رحمه‌الله علیه — کنم ابتدا از خداوند یاد
- بخش ۱۰ - بر تخت نشستن ضحاک در ایران زمین — یکی مرد بود اندر آن روزگار
- بخش ۱۲ - در پادشاهی ضحاک و مآل و احوال وی گوید — چو ضحاک برتخت شد شهریار
- بخش ۱۱ - ضحاک — چه باید پدر را پسر چون تو بود
- بخش ۱۶ - گفتار در متولد شدن سام نریمان از بطن دختر پادشاه بلخ — به باغی یکی روز در پای سرو
- بخش ۹ - به پادشاهی نشستن جمشید در ایران — کمربسته با فر شاهنشهی
- بخش ۱۳ - خواب دیدن ضحاک و تعبیر جستن از موبدان — در ایوان شاهی شب تیره باز
- بخش ۲۱ - بی‌تابی کردن سام نریمان از حرمان پریدخت — به ناکام بر پشت جرمه نشست
- بخش ۲۲ - برآمدن آفتاب و رسیدن لشکر پیش سام — چو خورشید سر بر زد از کوهسار
- بخش ۲۳ - سخن گفتن لشکر با سام نریمان — زبان برگشودند کای نامدار
- بخش ۱۷ - رفتن سام نریمان به شکار و دیدن گور را — چو سام از فراز سمند سیاه
- بخش ۱۹ - رسیدن سام به ایوان و دیدن صورت پریدخت را — روان گشته با آن پریچهره ماه
- بخش ۲۰ - سخن گفتن سروش در گوش سام — به گوشش فرو گفت فرخ سروش
- بخش ۱۸ - رسیدن سام به سر منزل عالم افروز — چنان تا به گاه سپیده براند
- بخش ۲۴ - در جواب گفتن لشکر سام را — چو آگه نه اید از دل ریش من