رباعی شمارهٔ ۳۹ خلیل‌الله خلیلی
خلیل‌الله خلیلی / رباعیات / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
طفلی بودم غنوده بر بستر ناز
برخاست ز دور نغمه های دمساز
تا گوش نهادم نه صدا بود و نه ساز
ای شور جوانی! تو کجا رفتی باز
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر به یاد دوران کودکی‌اش می‌افتد که در آرامش خواب بود. او از صدای زیبا و دلنواز دوری می‌گوید و از خود می‌پرسد که شور و شوق جوانی کجا رفته است.