رباعی شمارهٔ ۴۷ خلیل‌الله خلیلی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این ابیات به احساسات عمیق خود اشاره می‌کند. وقتی عشق از دلش رخت می‌بندد، تنها چیزی که برایش باقی می‌ماند، غم است. او حس می‌کند که اگر عشق به او بازنگردد، زندگیش به هلاکت خواهد رسید، به‌گونه‌ای که زندگی‌اش حتی با آب و خاک هم از بین می‌رود.