رباعی ۳۱ خیام
خیام نیشابوری / از ازل نوشته [۳۴-۲۶] / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
* تا کی ز چراغِ مسجد و دودِ کُنِشْت؟
تا کی ز زیانِ دوزخ و سودِ بهشت؟
رو بر سر لوح بین که اُستادِ قضا
اندر ازل آنچه بودنی بود، نوشت
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این ابیات اشاره به بی‌فایده بودن نگرانی در مورد سرنوشت و تقدیر دارند. شاعر می‌پرسد که تا کی باید به چراغ مسجد و دود کنشت (مکان‌های مذهبی) و همچنین به عذاب دوزخ و پاداش بهشت فکر کنیم. او تأکید می‌کند که همه چیز از قبل نوشته شده است و سرنوشت انسان‌ها از ازل معین شده است.