رباعی ۳۷ خیام
خیام نیشابوری / گردش دوران [۵۶-۳۵] / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
یک‌چند به کودکی به استاد شدیم
یک‌چند ز استادی خود شاد شدیم
پایان سخن شنو که مارا چه رسید:
چو آب برآمدیم و چون باد، شدیم!
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این ابیات، شاعر اشاره می‌کند که زمانی کودک بودیم و به تدریج به مقام استادی رسیدیم و از این وضعیت خوشحال شدیم. اما در پایان، به این نکته اشاره می‌کند که مثل آب که به سطح می‌آید و سپس به باد تبدیل می‌شود، ما نیز دستخوش تغییرات و تحولات هستیم.