نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

رباعی ۶۷ خیام

خیام نیشابوری / ذرات گردنده [۷۳-۵۷] / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)

بر سنگ زدم دوش سبوی کاشی

سرمست بُدَم چو کردم این اوباشی

با من به زبانِ حال می‌گفت سبو:

من چون تو بُدَم، تو نیز چون من باشی!

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر با سپری کردن لحظات خوشی و سرمستی، به گفتگو با سبوی کاشی می‌پردازد. سبو به زبان حال به شاعر پیام می‌دهد که او نیز در حالت مشابهی قرار دارد و به نوعی به همدلی و اشتراک حالتی اشاره می‌کند. شاعر احساسات خودش را با سبو تقسیم می‌کند و به این نتیجه می‌رسد که هر دوی آن‌ها در وضعیتی مشابه هستند.