شمارهٔ ۳۹ کمال خجندی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از یاری یاد می‌کند که او را از شکارگاه مشگین فرستاده است. وقتی آهو و بره دور از زیبایی‌های طبیعت (لاله و گل) به بیابانی بی‌روح می‌رسند، زندگی‌شان به خطر می‌افتد. اگر مرگ آهو به سراغ گیاهان بیفتد، شاعر امیدوار است که عرصه چشم آهوها همیشه پا برجا باشد.