شمارهٔ ۱۷۵ امیرخسرو دهلوی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره عشق و حسرت است. شاعر دل خود را در جایی می‌بیند که محبوبش قرار دارد. او شب گذشته را در خواب دیده و هنوز اثر آن خواب در ذهنش باقی مانده است. شاعر از نسیم صبا می‌خواهد به سوی محبوب برود و از دل پر درد خود می‌گوید. او به یاری‌ای نیاز دارد که جوان و شاداب باشد، زیرا دل پیر او به هیچ رحمی نیاز ندارد. شاعر همچنین اشاره می‌کند که اگر نشانی از عذاب دوزخ بخواهند، تنها به خوابگاهی که به عشقش تعلق دارد اشاره می‌کند. او در نهایت به درد و رنج خود از عشق می‌پردازد و از حالش می‌گوید که در ظاهر شاد و دل خوش به نظر می‌رسد، اما در باطن گرفتار غم و خشمی پنهان است.