غزلیات — دیوان اشعار امیرخسرو دهلوی

Name: غزلیات — دیوان اشعار امیرخسرو دهلوی
Author: امیرخسرو دهلوی

امیرخسرو دهلوی / دیوان اشعار

فهرست شعرها

شمارهٔ ۳ — مرا دردیست اندر دل که درمان نیستش یارا
شمارهٔ ۲ — صد هزاران آفرین جان آفرین پاک را
شمارهٔ ۱ — ابر می‌بارد و من می‌شوم از یار جدا
شمارهٔ ۱۰ — گل من سبزه زاری کرد پیدا
شمارهٔ ۸ — چنانی در نظر نظارگان را
شمارهٔ ۶ — بیم است که سودایت دیوانه کند ما را
شمارهٔ ۱۱ — چو بگشایی لب شکر شکن را
شمارهٔ ۴ — گه از می تلخ می‌کن آن دو لعل شکرافشان را
شمارهٔ ۷ — آن طره به روی مه بنهاد سر خود را
شمارهٔ ۹ — صبا نو کرد باغ و بوستان را
شمارهٔ ۵ — زمانه شکل دیگر گشت و رفت آن مهربانی‌ها
شمارهٔ ۱۵ — جانم از آرام رفت، آرام جان من کجا
شمارهٔ ۱۶ — بشکفت گل‌ها در چمن، ای گلسِتان من بیا
شمارهٔ ۱۹ — گر چه از ما واگسستی صحبت دیرینه را
شمارهٔ ۱۳ — زهی وصف لبت ذکر زبان‌ها
شمارهٔ ۱۷ — وقت گل است نوش کن باده چون گلاب را
شمارهٔ ۱۸ — شکل دل بردن که تو داری نباشد دلبری را
شمارهٔ ۱۴ — بهر شکار آمد برون کژ کرده ابرو ناز را
شمارهٔ ۱۲ — درآمد در دل آن سلطان دل‌ها
شمارهٔ ۲۴ — گم شدم در سر آن کوی، مجویید مرا
شمارهٔ ۲۲ — گنج عشق تو نهان شد در دل ویران ما
شمارهٔ ۲۶ — وه که از سوز درونم خبری نیست ترا
شمارهٔ ۲۱ — این چه روزست اینکه یار از در درآمد مر مرا
شمارهٔ ۲۷ — خبرت هست که از خویش خبر نیست مرا
شمارهٔ ۲۳ — در خم گیسوی کافر کیش داری تارها
شمارهٔ ۲۵ — ای شده ماه نما دیده بدخوی مرا
شمارهٔ ۲۰ — تا نظر سوی دو چشم تست یاران ترا
شمارهٔ ۳۱ — باغم عشق تو می سازیم ما
شمارهٔ ۳۳ — وه که اگر روی تو در نظر آید مرا
شمارهٔ ۲۹ — هر که زیر پیرهن بیند مرا
شمارهٔ ۳۲ — شاخ نرگس را ببرد اینک صبا
شمارهٔ ۳۰ — ای جهانی بنده چون من مر ترا
شمارهٔ ۳۵ — طاقت دوری نماند عاشق دلتنگ را
شمارهٔ ۳۴ — ای به بدی کرده باز چشم بدآموز را
شمارهٔ ۲۸ — قدری بخند و از رخ قمری نمای ما را
شمارهٔ ۳۹ — گفتی ز دل برون کن غمهای بیکران را
شمارهٔ ۴۰ — دیدم بسی زمانه مردآزمای را
شمارهٔ ۴۱ — جان بر لب است عاشق بخت آزمای را
شمارهٔ ۳۷ — آن شه به سوی میدان خوش می رود سوارا
شمارهٔ ۴۲ — هنگام آشتی ست بت خشمناک را
شمارهٔ ۴۳ — آنکو شناخت گردش خورشید و ماه را
شمارهٔ ۳۶ — ای رخ زیبای تو آینه سینه ها
شمارهٔ ۳۸ — نوشین لبی که لعلش نو کرد جام جم را
شمارهٔ ۴۸ — شفاعت آمدم، ای دوست، دیده خود را
شمارهٔ ۴۴ — باز آرزوی آن بت چین می‌کند مرا
شمارهٔ ۵۰ — شناخت آنکه غم و محنت جدایی را
شمارهٔ ۴۵ — ز دور نیست میسر نظر به روی تو ما را
شمارهٔ ۴۷ — زهی بریخته بر لاله مشک سارا را
شمارهٔ ۴۶ — زمانه حله نو بست روی صحرا را
شمارهٔ ۴۹ — بهار پرده برانداخت روی نیکو را
شمارهٔ ۵۱ — گذشت عمر و هنوز از تقلب و سودا
شمارهٔ ۵۶ — ای زلف چلیپای تو، غارتگر دین‌ها
شمارهٔ ۵۷ — ای باد، برقع برفگن آن روی آتشناک را
شمارهٔ ۵۹ — باز دل گم گشت در کویت من دیوانه را
شمارهٔ ۵۸ — ای شهسوار، نرم ترک ران سمند را
شمارهٔ ۵۵ — بگذشت و نظر نکرد ما را
شمارهٔ ۵۲ — ای صبا، بوسه زن ز من در او را
شمارهٔ ۵۳ — مهر بگشای لعل میگون را
شمارهٔ ۵۴ — الا دمعی سارعت والهوا
شمارهٔ ۶۶ — برقع برافگن، ای پری، حسن بلاانگیز را
شمارهٔ ۶۲ — باز خدنگ شوق زد عشق در آب و خاک ما
شمارهٔ ۶۵ — برو، ای باد و پیش دیگران ده جلوه بستان را
شمارهٔ ۶۱ — بشکافت غم این جان جگرخواره ما را
شمارهٔ ۶۳ — بس بود اینکه سوی خود راه دهی نسیم را
شمارهٔ ۶۴ — بشکفت گل در بوستان آن غنچه خندان کجا
شمارهٔ ۶۷ — بهر تو خلقی می کشد آخر من بدنام را
شمارهٔ ۶۰ — آورده ام شفیع دل زار خویش را
شمارهٔ ۷۰ — چو در چمن روی از خنده لب مبند آنجا
شمارهٔ ۷۱ — جانا، به پرسش یاد کن روزی من گم بوده را
شمارهٔ ۶۹ — بسی شب با مهی بودم کجا شد آن همه شب‌ها
شمارهٔ ۷۲ — چو خواهی برد روزی عاقبت این جان مفتون را
شمارهٔ ۷۳ — چه اقبال است این یا رب که دولت داده رو ما را
شمارهٔ ۷۴ — دیوانه می کنی دل و جانِ خراب را
شمارهٔ ۷۵ — دلم در عاشقی آواره شد آواره‌تر بادا
شمارهٔ ۶۸ — پرده عاشقان درد پرده کند چو روی را
شمارهٔ ۸۳ — گیرم که می نیرزم من بنده همدمی را
شمارهٔ ۷۷ — رَخت صبوری تمام، سوخته شد سینه را
شمارهٔ ۸۰ — عشق از پی جان گرفت ما را
شمارهٔ ۸۱ — گر چه بر بود عقل و دین مرا
شمارهٔ ۸۲ — سری دارم که سامان نیست او را
شمارهٔ ۷۶ — رفت آنکه چشم راحت خوش می‌غنود ما را
شمارهٔ ۷۹ — شبم خیال تو بس، با قمر چه کار مرا
شمارهٔ ۷۸ — رسید باد صبا تازه کرد جان مرا
شمارهٔ ۸۷ — نازکیی که دیده ام آن رخ همچو لاله را
شمارهٔ ۸۸ — یا رب، که داد آینه آن بت پرست را
شمارهٔ ۸۵ — من به هوس همی خورم ناوک سینه دوز را
شمارهٔ ۹۰ — دیوانه کرد زلف تو در یک نظر مرا
شمارهٔ ۸۶ — من و پیچاک زلف آن بت و بیداری شب‌ها
شمارهٔ ۸۹ — وقتی اندر سر کویی گذری بود مرا
شمارهٔ ۹۱ — که ره نمود ندانم قبای تنگ ترا
شمارهٔ ۸۴ — گذشت آرزو از حد به پای بوس تو ما را
شمارهٔ ۹۷ — بی روی تو خوش کردم من تلخی هجران را
شمارهٔ ۹۸ — ساقیا! پیش آر جامِ با صفای خویش را
شمارهٔ ۹۳ — دلبرا، عمریست تا من دوست می دارم ترا
شمارهٔ ۹۵ — شب به روز آمد بسی کز دل نهادی یاد را
شمارهٔ ۹۲ — باز مدار، ای پسر، غمزه نیم خواب را
شمارهٔ ۹۴ — جان به خاموشی برآمد بی زبانی چند را
شمارهٔ ۹۶ — من ز بهرت دوست دارم جان عشق‌اندیش را
شمارهٔ ۹۹ — بس که اندر دل فرو بردم هوای نیش را
شمارهٔ ۱۰۵ — بگشاد صبح عید ز رخ چون نقاب را
شمارهٔ ۱۰۱ — ای از مژه تو رخنه در جان‌ها
شمارهٔ ۱۰۲ — باشد آن روزی که بینم غمگسار خویش را
شمارهٔ ۱۰۷ — رخ چو عید تو دل برد بهر قربان را
شمارهٔ ۱۰۳ — ای بی تو گلهای چمن شسته به خون رخسارها
شمارهٔ ۱۰۴ — اشکم برون می افگند راز از درون پرده را
شمارهٔ ۱۰۶ — شبی دیدم چو مه بر بام او را
شمارهٔ ۱۰۰ — بهار آمد و سبزه نو شد به جوها
شمارهٔ ۱۰۹ — باز برقع بر رخ چون ماه بربستی نقاب
شمارهٔ ۱۱۲ — قندی‌ست آتشین‌رو، شمعی‌ست انگبین‌لب
شمارهٔ ۱۱۴ — ای نازنین که ماه منی امشب
شمارهٔ ۱۰۸ — ای خط خوش از مشک تر انگیخته مه را
شمارهٔ ۱۱۱ — زاد چون از صبح روشن آفتاب
شمارهٔ ۱۱۰ — روز عید است به من ده می نابی چو گلاب
شمارهٔ ۱۱۳ — می‌ریزد از تری ز تو، ای جان فزای، آب
شمارهٔ ۱۱۵ — زهی نموده ازان زلف و عارض و رخ خوب
شمارهٔ ۱۲۱ — شکرت را شد اگر چه سپه موران مرکب
شمارهٔ ۱۱۹ — ماهرویا، به خون من مشتاب
شمارهٔ ۱۲۰ — ای ز تو خورشید چرخ در مرض تف و تاب
شمارهٔ ۱۲۲ — ای ترا در دیده من جای خواب
شمارهٔ ۱۲۳ — ای دل وامانده، خیز، ره سوی جانان طلب
شمارهٔ ۱۱۸ — ای تمامی خواب من برده ز چشم نیم خواب
شمارهٔ ۱۱۶ — چه آفت ست نمی دانم این به زیر نقاب
شمارهٔ ۱۱۷ — اگر به گوشه نشینان نماید آن رخ خوب
شمارهٔ ۱۲۵ — امشب شب من نور ز مهتاب دگر داشت
شمارهٔ ۱۲۷ — بی شاهد رعنا به تماشا نتوان رفت
شمارهٔ ۱۲۴ — ای ترک کمان ابرو، من کشته ابرویت
شمارهٔ ۱۲۶ — تقدیر که یک چند مرا از تو جدا داشت
شمارهٔ ۱۳۱ — بیچاره کسی کو به غم خوش پسران زیست
شمارهٔ ۱۲۹ — تا بر سر بازار به مستی قدمش رفت
شمارهٔ ۱۳۰ — جز صورت تو ماه سما را چه توان گفت
شمارهٔ ۱۲۸ — افسوس ازین عمر که بر باد هوا رفت
شمارهٔ ۱۳۳ — آبادتر آن سینه که از عشق خراب است
شمارهٔ ۱۳۶ — روی تو به پیش نظر آسایش جان است
شمارهٔ ۱۳۴ — خرم دل آن کس که به رخسار تو دیده ست
شمارهٔ ۱۳۵ — ما را چه غم امروز که معشوقه به کام است
شمارهٔ ۱۳۷ — زلف تو به هر آب مصفا نتوان شست
شمارهٔ ۱۳۸ — ای عید دوم آمده روی چو نگارت
شمارهٔ ۱۳۹ — ای قبله صاحب نظران، روی چو ماهت
شمارهٔ ۱۳۲ — در هجر توام کار به جز آه و فغان نیست
شمارهٔ ۱۴۲ — به بالین غریبانت گذر نیست
شمارهٔ ۱۴۱ — دل کازاد باشد آن من نیست
شمارهٔ ۱۴۷ — دل مسکین من در بند مانده ست
شمارهٔ ۱۴۰ — دلی کش صبر نبود آن من نیست
شمارهٔ ۱۴۴ — مرا در آرزویت غم ندیم است
شمارهٔ ۱۴۳ — دل ما را ز دست غم امان نیست
شمارهٔ ۱۴۵ — گرفته در بر اندام تو سیم است
شمارهٔ ۱۴۶ — ز من نازک میانی دور مانده ست
شمارهٔ ۱۵۰ — مرا وقتی دلی آزاد بوده ست
شمارهٔ ۱۵۱ — منم امروز و صد تیمار در دست
شمارهٔ ۱۵۲ — صبا، گردی ازان زلف دو تا خاست
شمارهٔ ۱۴۹ — نگارا، چون تو زیبا کس ندیده ست
شمارهٔ ۱۵۵ — من و شب زندگانی من اینست
شمارهٔ ۱۵۳ — گل امشب آخر شب مست برخاست
شمارهٔ ۱۴۸ — مجو صبرم که جای آن نمانده ست
شمارهٔ ۱۵۴ — نسیما، آن گل شبگیر چونست
شمارهٔ ۱۵۹ — مرا از روی خوبان، قبله پیش است
شمارهٔ ۱۶۰ — مرا در سر هوای نازنینی ست
شمارهٔ ۱۶۳ — بیا ساقی که ایام بهار است
شمارهٔ ۱۵۶ — به هر بیتی که وصف آن رخانست
شمارهٔ ۱۶۱ — نگارا، روز عیش و شادمانیست
شمارهٔ ۱۵۸ — مرا داغ تو بر جان یادگارست
شمارهٔ ۱۶۲ — ندانستم که اهلیت گناهست
شمارهٔ ۱۵۷ — بیا کز رفتنت جانم خرابست
شمارهٔ ۱۶۹ — دریاب که جان خراب گشته ست
شمارهٔ ۱۶۸ — بیا، ای دیده شهری به سویت
شمارهٔ ۱۶۶ — جفا کز وی برین جان زبون رفت
شمارهٔ ۱۶۷ — تماشا گاه جانها شد خیالت
شمارهٔ ۱۷۰ — بازش هوس شکار برخواست
شمارهٔ ۱۶۵ — دلم زو شب حدیث ناز می گفت
شمارهٔ ۱۷۱ — خط کز لب آن پسر دمیده ست
شمارهٔ ۱۶۴ — نگویم در تو عیبی، ای پسر، هست
شمارهٔ ۱۷۹ — زلف سیه تو مشک چین است
شمارهٔ ۱۷۲ — عشق تو بلای جان بسندست
شمارهٔ ۱۷۶ — زلف تو هنوز تابدار است
شمارهٔ ۱۷۵ — آنجاست دل من و هم آنجاست
شمارهٔ ۱۷۷ — چشمت که میان خواب نازست
شمارهٔ ۱۷۸ — یک موی ترا هزار دام است
شمارهٔ ۱۷۴ — چشمم که بر روی تو فتاده ست
شمارهٔ ۱۷۳ — ما را دل زار مستمند است
شمارهٔ ۱۸۱ — ای خوانده بُتانِ حسن، شاهت
شمارهٔ ۱۸۰ — می نوش که دور شادمانیست
شمارهٔ ۱۸۲ — دیوانه شدم در آرزویت
شمارهٔ ۱۸۵ — شهسوارم آمد و از سینه جان را برگرفت
شمارهٔ ۱۸۳ — وقتی غباری زآستان بفرست سوی چاکرت
شمارهٔ ۱۸۶ — هر قدم کاندر راه آن سرو خرامان برگرفت
شمارهٔ ۱۸۴ — روز نوروزست و ساقی جام صهبا برگرفت
شمارهٔ ۱۸۷ — روزگاری شد که دل با داغ هجران خو گرفت
شمارهٔ ۱۸۸ — سرو به دید آن قد و رعنایی ازان بالا گرفت
شمارهٔ ۱۹۲ — ماه تابانست و همچون روی تو تابنده نیست
شمارهٔ ۱۸۹ — باز جانا، آتش شوق تو در جان جا گرفت
شمارهٔ ۱۹۰ — آفت دینِ مسلمانی جز آن عیار نیست
شمارهٔ ۱۹۱ — ای که بی خاک درت در دیده من نور نیست
شمارهٔ ۱۹۵ — با غمش خو کردم امشب، گر چه در زاری گذشت
شمارهٔ ۱۹۳ — چون به گیتی هر چه می آید، روان خواهد گذشت
شمارهٔ ۱۹۴ — دیدمش امروز و شب در دل کنون خواهد گذشت
شمارهٔ ۲۰۰ — آن سوار کج کله کز ناز سلطان من است
شمارهٔ ۱۹۷ — یار اگر برگشت در تیمار بودن هم خوش است
شمارهٔ ۲۰۱ — سرو بستان ملاحت قامت رعنای تست
شمارهٔ ۱۹۶ — چون گذر بر خاک داری بر سرت این باد چیست
شمارهٔ ۲۰۲ — خرم آن چشمی که هر روزش نظر بر روی تست
شمارهٔ ۲۰۳ — آن که زلف و عارض او غیرت روز و شب است
شمارهٔ ۱۹۹ — رفت یار و آرزوی او ز جان من نرفت
شمارهٔ ۱۹۸ — یار دل برداشت وز رنج دل ما غم نداشت
شمارهٔ ۲۰۴ — دل ز انعامت، مها، با التفاتی قانع است
شمارهٔ ۲۱۰ — بس که زلف سرکشت در کار دلها در نشست
شمارهٔ ۲۰۶ — هر مژه از غمزه خون ریز تو ناوک زنی ست
شمارهٔ ۲۰۹ — بی رخت از پا فتادم، بی لبت رفتم ز دست
شمارهٔ ۲۱۱ — ساقیا، می ده که امروزم سر دیوانگی ست
شمارهٔ ۲۰۸ — تا خیال نقطه خالت سواد چشم ماست
شمارهٔ ۲۰۵ — شربت وصلت نجویم کار من خون خوردن ست
شمارهٔ ۲۰۷ — تا خیال روی او را دیده در تب دیده است
شمارهٔ ۲۱۳ — روزی از دست جفا آخر عنان بستانمت
شمارهٔ ۲۱۲ — خانه ام ویران شد از سودای خوبان عاقبت
شمارهٔ ۲۱۶ — در شب هجر که از روز قیامت بتر است
شمارهٔ ۲۱۹ — فتنه اهل نظر چون به جهان طلعت اوست
شمارهٔ ۲۱۵ — عاشق سوخته دل زنده به جانی دگر است
شمارهٔ ۲۱۴ — بی قرارم کرد زلف بی قرار کافرت
شمارهٔ ۲۱۷ — برگ ریز آمد و برگ گل و گلزار برفت
شمارهٔ ۲۱۸ — رفتی از پیش من و نقش تو از پیش نرفت
شمارهٔ ۲۲۶ — روزگاریست که در خاطرم آشوب و فلانست
شمارهٔ ۲۲۷ — عشق با جان بهم از سینه برون خواهد رفت
شمارهٔ ۲۲۰ — ترک من دی به رهی مست و خرامان بگذشت
شمارهٔ ۲۲۱ — شد هوا سرد، کنون موسم خرگاه کجاست
شمارهٔ ۲۲۳ — کشته تیغ جفایت دل درویش من است
شمارهٔ ۲۲۵ — یارب، اندر سر هر موی تو چندان چه خم است
شمارهٔ ۲۲۴ — هر که را در سر زلف صنمی دسترسی است
شمارهٔ ۲۲۲ — بند جانم ز خم سلسله موی کسی ست
شمارهٔ ۲۳۰ — باد نوروز چو دنباله جان ما داشت
شمارهٔ ۲۲۸ — تا ندانی ز دلم یار برون خواهد رفت
شمارهٔ ۲۲۹ — باز شب آمد و خواب از سر من بیرون رفت
شمارهٔ ۲۳۴ — هر کس آنجا که می و شاهد و گلشن آنجاست
شمارهٔ ۲۳۵ — گر بگویم که درون دل من پنهان چیست
شمارهٔ ۲۳۲ — تا زید بنده غم عشق به جان خواهد داشت
شمارهٔ ۲۳۳ — ساقیا، باده ده امروز که جانان اینجاست
شمارهٔ ۲۳۱ — دوش لعل تو مرا تا به سحر مهمان داشت
شمارهٔ ۲۳۸ — زلف شستش که به هر مو دل دیگر بسته ست
شمارهٔ ۲۳۹ — ای خوش آن وقت که ما را دل بی غم بوده ست
شمارهٔ ۲۴۱ — در سرم تا ز سر زلف تو سودایی هست
شمارهٔ ۲۴۰ — هر که راکن مکن هوش و خرد در کارست
شمارهٔ ۲۳۶ — آنکه برده ست دلم زلف پریشان اینست
شمارهٔ ۲۳۷ — یا رب، اندر دل خاک آن گل خندان چونست
شمارهٔ ۲۴۲ — ستمی کز تو کشد مرد، ستم نتوان گفت
شمارهٔ ۲۴۳ — سر آن قامت چون سرو روان خواهم گشت
شمارهٔ ۲۵۱ — بار عشقت بر دلم باری خوش است
شمارهٔ ۲۵۰ — گر چه سرو باغ را بالا خوش است
شمارهٔ ۲۴۵ — نه مرا خواب به چشم و نه مرا دل در دست
شمارهٔ ۲۴۴ — خبری ده به من، ای باد که جانان چونست
شمارهٔ ۲۴۹ — اثری نماند باقی ز من اندر آرزویت
شمارهٔ ۲۴۶ — شب و روز می بنالم ز جفای چشم مستت
شمارهٔ ۲۴۷ — صفتی ست آب حیوان، زدهان نوشخندت
شمارهٔ ۲۴۸ — منم و خیالبازی، شب و روز با جمالت
شمارهٔ ۲۵۹ — ترک من طره مشوش کرده است
شمارهٔ ۲۵۲ — عاشقان را درد بی مرهم خوش است
شمارهٔ ۲۵۴ — یار بی موجب دل از ما برگرفت
شمارهٔ ۲۵۳ — کار بالای تو تا بالا گرفت
شمارهٔ ۲۵۵ — مردم از کوی تو چون بیدل نرفت
شمارهٔ ۲۵۸ — یار ما را عزم رایی دیگر است
شمارهٔ ۲۵۶ — از تو بر خاطر مرا آزار نیست
شمارهٔ ۲۵۷ — مفلسی از پادشایی خوشتر است
شمارهٔ ۲۶۶ — صد دل اندر زلف شب گون سوخت ست
شمارهٔ ۲۶۵ — چشم فتانت که دی بر رو نخفت
شمارهٔ ۲۶۰ — مه غلام تست با رویی که هست
شمارهٔ ۲۶۱ — روی خوبت دلبری را پایه ای است
شمارهٔ ۲۶۴ — ای نسیم صبحدم، یارم کجاست
شمارهٔ ۲۶۳ — رنگی از حسن تو در روی گل است
شمارهٔ ۲۶۷ — ای دهانت، چشمه آب حیات
شمارهٔ ۲۶۲ — آمد آن یاری که در دل جای اوست
شمارهٔ ۲۶۸ — شکرین لعل تو کان نمک است
شمارهٔ ۲۶۹ — نرگس مست تو خواب آلوده است
شمارهٔ ۲۷۲ — درد سر دوستان آه و فغان من است
شمارهٔ ۲۷۰ — ای که روی تو حیات جان است
شمارهٔ ۲۷۱ — تیر کدامین بلاست کان به کمان تو نیست
شمارهٔ ۲۷۴ — هر که نگه در تو کرد بیش به بستان نرفت
شمارهٔ ۲۷۳ — عمر به پایان رسید در هوس روی دوست
شمارهٔ ۲۷۵ — خوش بود آن بیدلی کز غم امانیش نیست
شمارهٔ ۲۷۶ — نیست دلی کاندرو داغ جفای تو نیست
شمارهٔ ۲۷۷ — در چمن جان من سرو خرامان یکی ست
شمارهٔ ۲۷۸ — آنکه مزاج دلش باز ندانم که چیست
شمارهٔ ۲۷۹ — درد دلم را طبیب چاره ندانست
شمارهٔ ۲۸۱ — ای سر کشیده از من، سر کشم به پیشت
شمارهٔ ۲۸۰ — چون غم هجران او نداشت نهایت
شمارهٔ ۲۸۲ — چون در سخن درآمد لعل شکر مقالت
شمارهٔ ۲۸۳ — چابک تر از تو در همه عالم سوار نیست
شمارهٔ ۲۸۸ — مست ترا به هیچ میی احتیاج نیست
شمارهٔ ۲۸۶ — بیدار شو، دلا، که جهان جای خواب نیست
شمارهٔ ۲۹۰ — ای دل، غمین مباش که جانان رسیدنی ست
شمارهٔ ۲۸۹ — ناوک زنی چو غمزه او در زمانه نیست
شمارهٔ ۲۸۷ — بیرون میا ز پرده که ما را شکیب نیست
شمارهٔ ۲۸۵ — شب نیست کز تو بر سر هر کو نفیر نیست
شمارهٔ ۲۹۱ — هر سو که با هزار کرشمه خرام تست
شمارهٔ ۲۸۴ — خوش خلعتی ست جسم، ولی استوار نیست
شمارهٔ ۲۹۷ — بنگر که اشک دامن ما چون گرفته است
شمارهٔ ۲۹۴ — جانا، کرشمه تو ره عقل و دین زده ست
شمارهٔ ۲۹۳ — ای آرزوی دیده، دلم در هوای تست
شمارهٔ ۲۹۶ — تا دیده در جمال تو دیدن گرفته است
شمارهٔ ۲۹۸ — لشکر کشید عشق و دلم ترک جان گرفت
شمارهٔ ۲۹۲ — ای غمزه زن که تیر جفا در کمان تست
شمارهٔ ۲۹۵ — خونخوار چشم تو که ره مرد و زن زده ست
شمارهٔ ۲۹۹ — چشمت به عشوه جان دو صد ناتوان گرفت
شمارهٔ ۳۰۱ — امشب که چشم من به ته پای او بخفت
شمارهٔ ۳۰۴ — ای باد، ازان بهار خبر ده که تا کجاست
شمارهٔ ۳۰۳ — زیر کله نمونه روی تو مه نداشت
شمارهٔ ۳۰۲ — آب حیات من که نم از من دریغ داشت
شمارهٔ ۳۰۶ — ماییم کافتاب غلام جمال ماست
شمارهٔ ۳۰۷ — ای پیر، خاک پای تو نور سعادت است
شمارهٔ ۳۰۵ — آن ترک نازنین که جهانی شکار اوست
شمارهٔ ۳۰۰ — زلف به ظلم گر چه جهانی فرو گرفت
شمارهٔ ۳۱۴ — آن خط پر بلا که در آغاز رستن است
شمارهٔ ۳۰۹ — از بند زلف غمزدگان را سبب فرست
شمارهٔ ۳۱۳ — گر باغ پر شکوفه و گلزار خرم است
شمارهٔ ۳۱۵ — از عشق اگر دلت چو کبابی به تابه ایست
شمارهٔ ۳۰۸ — از لعل آتشین تو دل کان آتش است
شمارهٔ ۳۱۰ — باز آن حریف بر سر سودای دیگرست
شمارهٔ ۳۱۱ — یارب، که این درخت گل از بوستان کیست
شمارهٔ ۳۱۲ — لعل لبت به چاشنی از انگبین به است
شمارهٔ ۳۲۲ — رخت ولایت چشم پر آب را بگرفت
شمارهٔ ۳۲۳ — مهی گذشت که آن مه به سوی ما نگذشت
شمارهٔ ۳۱۹ — ز آنگهی که دل من به سوی یار من است
شمارهٔ ۳۱۸ — گیرم که نیست پرسش آزادگان فنت
شمارهٔ ۳۲۰ — ز بس که گوش جهانی پر از فغان من است
شمارهٔ ۳۲۱ — ز خون دل که به رخسار ماجرای من است
شمارهٔ ۳۱۶ — من کیستم که این غم تو با چو من کسی ست
شمارهٔ ۳۱۷ — ای آفتاب تافته از روی انورت
شمارهٔ ۳۲۴ — مرا کرشمه آن ترک گلعذار بکشت
شمارهٔ ۳۲۵ — چو خشم مست تو در خوابگاه ناز بخفت
شمارهٔ ۳۲۸ — کسی که عشق نبازد نه آدمی سنگ است
شمارهٔ ۳۲۶ — شب فراق سیاه و مرا سیاه تر است
شمارهٔ ۳۲۷ — هنوز آن رخ چون ماه پیش چشم من است
شمارهٔ ۳۳۰ — چه داغهاست که بر سینه فگارم نیست
شمارهٔ ۳۳۱ — مرا به عشق دل خویش نیز محرم نیست
شمارهٔ ۳۲۹ — شکوفه غالیه بو گشت و باغ گل رنگ است
شمارهٔ ۳۳۵ — چه تیر بود که چشم تو ناگهان انداخت؟
شمارهٔ ۳۳۴ — سپیده دم که زمانه ز رخ نقاب انداخت
شمارهٔ ۳۳۸ — نگار من که ز جنبیدن صبا خفته ست
شمارهٔ ۳۳۷ — کجاست دل که غمت را نهان تواند داشت
شمارهٔ ۳۳۶ — رخ تو رشته زلف از برای آن آویخت
شمارهٔ ۳۳۲ — بیا بیا که مرا طاقت جدایی نیست
شمارهٔ ۳۳۳ — کدام سنگدلت شیوه جفا آموخت
شمارهٔ ۳۳۹ — ترا به دین و دیانت درون بپاید راست
شمارهٔ ۳۴۲ — بهار غالیه در دامن صبا سوده ست
شمارهٔ ۳۴۳ — بر آن لبی که شکر با حلاوتش شوراست
شمارهٔ ۳۴۴ — مرا به سوی تو پیوند دوستی خام است
شمارهٔ ۳۴۵ — رسید فصل گل و باد عنبر افشان است
شمارهٔ ۳۴۰ — هلال عید جهان را به نور خویش آراست
شمارهٔ ۳۴۶ — هنوز آن که نشینیم با تو در سینه ست
شمارهٔ ۳۴۷ — شوق توام باز گریبان گرفت
شمارهٔ ۳۴۱ — بیا که بی تو دل خسته غرق خوناب ست
شمارهٔ ۳۵۵ — هر که در پیش چشم روشن ماست
شمارهٔ ۳۵۴ — موی را نیست این میان که تراست
شمارهٔ ۳۴۸ — جان که چنین تب کش سودای تست
شمارهٔ ۳۵۲ — دامن گل ز ابر پر گهر است
شمارهٔ ۳۵۱ — شاخ گل از نسیم جلوه گر است
شمارهٔ ۳۵۳ — شب گذشته ست و اول سحر است
شمارهٔ ۳۴۹ — آنکه دلم شیفته روی اوست
شمارهٔ ۳۵۰ — حسن تو کاندیشه به کارش گم است
شمارهٔ ۳۵۷ — با غمت شادی جهان هوس است
شمارهٔ ۳۶۰ — تن پاکت که زیر پیرهن است
شمارهٔ ۳۶۲ — سرو را با قد تو هستی نیست
شمارهٔ ۳۶۱ — روی نیکوی تو ز مه کم نیست
شمارهٔ ۳۶۳ — یار ما دل ز دوستان برداشت
شمارهٔ ۳۵۶ — عشق اگر چه نشان بخت بد است
شمارهٔ ۳۵۸ — این جفا کارییت که نو به نو است
شمارهٔ ۳۵۹ — رخ تو نور دیده قمر است
شمارهٔ ۳۶۷ — آنچه بر جان من ز غم رفته‌ست
شمارهٔ ۳۶۵ — از رخت ارغوان نمودار است
شمارهٔ ۳۶۴ — ترک مستم که قصد ایمان داشت
شمارهٔ ۳۶۶ — ترک من دی سخن به ره می‌گفت
شمارهٔ ۳۷۰ — بنده را با تو دوستداری خوست
شمارهٔ ۳۶۸ — گل ز رخساره تو بی آب است
شمارهٔ ۳۷۱ — سر زلف تو تا بجنبیده‌ست
شمارهٔ ۳۶۹ — هر که روی تو دید جان دانست
شمارهٔ ۳۷۷ — کجا دولت وصلش آرم به دست
شمارهٔ ۳۷۵ — دل من به جانانی آویخته ست
شمارهٔ ۳۷۶ — صبا کو به بوی تو جان پرور است
شمارهٔ ۳۷۴ — گلستان نسیم سحر یافته ست
شمارهٔ ۳۷۸ — بتی کز ویم رو به دیوانگی ست
شمارهٔ ۳۷۹ — خم تهی گشت و هنوزم جان ز می سیراب نیست
شمارهٔ ۳۷۳ — دلم برد و بوی وفایی نداشت
شمارهٔ ۳۷۲ — نگار من امشب سر ناز داشت
شمارهٔ ۳۸۰ — صد بلا افتاد و صد فتنه بخاست
شمارهٔ ۳۸۱ — گر ترا ناز و بدخویی این است
شمارهٔ ۳۸۷ — از من آن کامیاب را چه غم است
شمارهٔ ۳۸۳ — یار چون با ماست بهر دیدنش تعجیل چیست
شمارهٔ ۳۸۲ — بهار آمد و گلهای بوستان بشکفت
شمارهٔ ۳۸۴ — بدان بهانه که حسنی ست بس فراوانت
شمارهٔ ۳۸۶ — کسی را به دور حسن تو پروای خواب نیست
شمارهٔ ۳۸۵ — باز مست آمدنش نازکنان از جایی ست
شمارهٔ ۳۹۳ — یا رب، آن زلف تو هیچ اشکنه بی دل هست؟
شمارهٔ ۳۹۲ — یک سخن گر من ازان جان و جهان خواهم یافت
شمارهٔ ۳۹۰ — زلف مشکینش که گویی را به چوگان یافته ست
شمارهٔ ۳۹۴ — دردا که با من آن بت نامهربان نساخت
شمارهٔ ۳۹۱ — خنده هرگز دهنی همچو دهان تو نیافت
شمارهٔ ۳۸۸ — هر عاشقی که ترسد از طعنه و ملامت
شمارهٔ ۳۹۵ — با این جمال روی صنم دیدنم خطاست
شمارهٔ ۳۸۹ — یارب، چه شد کان ترک ما ترک محبان کرده است
شمارهٔ ۳۹۷ — رخت کز آتش تبها به تاب در عرق است
شمارهٔ ۴۰۲ — چه وزن ماه سما را برابر رویت
شمارهٔ ۳۹۹ — دو اسپه پیک نظر می دوانم از چپ و راست
شمارهٔ ۳۹۸ — جمال دوست مرا تا به چشم دیده شده ست
شمارهٔ ۴۰۰ — لطافت تو چنان در خیال ما بنشست
شمارهٔ ۴۰۳ — به خود مبین که چو روی من آفتابی هست
شمارهٔ ۴۰۱ — بیا که دل بشد از انتظار آمدنت
شمارهٔ ۳۹۶ — خیال روی تو چون در ناب در نظر است
شمارهٔ ۴۰۹ — ای دستت از نگار سفید و سیاه و سرخ
شمارهٔ ۴۰۵ — دو زلف تو که سر اندر زمین رسانیده‌ست
شمارهٔ ۴۰۸ — به غیر جام دمادم مجوی همدم هیچ
شمارهٔ ۴۱۰ — ز من در هجر او هردم فغان زار می‌آید
شمارهٔ ۴۰۶ — ای داشته به سر ز رعونت کلاه کج
شمارهٔ ۴۰۴ — رخش بدیدم و گفتم که بوستان این است
شمارهٔ ۴۱۱ — شد از عشقت دلم خون و جگر افگار و جان بر باد
شمارهٔ ۴۰۷ — توانگری به دل است، ای گدای با صد گنج
شمارهٔ ۴۱۳ — نگارم در گلستان رفت و خارم پیش می‌آید
شمارهٔ ۴۱۹ — به گل گشت چمن چون گلستان من برون آید
شمارهٔ ۴۱۷ — مرا باز از طریق ساقی خود یاد می‌آید
شمارهٔ ۴۱۸ — چه شد کان سرو سیم‌اندام سوی من نمی‌آید
شمارهٔ ۴۱۴ — صبا می‌جنبد و آن مست ما را خواب می‌آید
شمارهٔ ۴۱۲ — ندانم تا چه باد است این که از گلزار می‌آید
شمارهٔ ۴۱۵ — زمستان می‌رود، ایام گل‌ها پیش می‌آید
شمارهٔ ۴۱۶ — مگر غنچه ز روی یار من شرمنده می‌آید؟
شمارهٔ ۴۲۰ — چه فرخ ساعتی باشد که یار از در درون آید
شمارهٔ ۴۲۶ — نه از نقاش چین هرگز چنین صورتگری آمد
شمارهٔ ۴۲۲ — سحرگاهان که باد از سوی گل عنبرفشان آید
شمارهٔ ۴۲۱ — مبادا کز شکار آن خیره کش یکسر درون آید
شمارهٔ ۴۲۳ — مرا هر شب زدیده خون دل غلتان فرود آید
شمارهٔ ۴۲۴ — که می آید چنین، یارب، مگر مه بر زمین آمد
شمارهٔ ۴۲۵ — پس از ماهیم دوش از وعده دیدار خواب آمد
شمارهٔ ۴۲۷ — چه پنداری که من از عاشقی بیگانه خواهم شد
شمارهٔ ۴۳۳ — ز عارض، طره بالا کن که کار خلق در هم شد
شمارهٔ ۴۳۴ — کسی را کاین چنین زلف و بناگوش آن چنان باشد
شمارهٔ ۴۲۸ — به پیران سر به کوی عاشقی رندانه خواهم شد
شمارهٔ ۴۳۵ — ترا از وجه دل بردن ورای حسن آن باشد
شمارهٔ ۴۳۲ — سخن می گفتم از لبهاش در کامم زبان گم شد
شمارهٔ ۴۳۰ — مرو زینسان که هر سو جامه جان چاک خواهد شد
شمارهٔ ۴۲۹ — من از جور و جفای دلبران دیوانه خواهم شد
شمارهٔ ۴۳۱ — شبی، ای باد، سوی آن رخ گلگون نخواهی شد
شمارهٔ ۴۳۷ — مبارک بامدادی کان جمال اندر نظر باشد
شمارهٔ ۴۳۸ — سخن در پرده می گویی، زبان دانی همین باشد
شمارهٔ ۴۴۱ — هنوزت ناز گرد چشم خواب‌آلود می‌گردد
شمارهٔ ۴۴۳ — کسی کش چون تویی در دل همه شب تا سحر گردد
شمارهٔ ۴۴۰ — به چشمم تا خیال لعل آن قصاب می‌گردد
شمارهٔ ۴۴۲ — همه شب در دلم آن کافر خونخوار می‌گردد
شمارهٔ ۴۳۹ — خوشم کردی به دشنامی توقع بیش می‌باشد
شمارهٔ ۴۳۶ — مرا تا آشنایی با بتان دل ربا باشد
شمارهٔ ۴۴۹ — مه روزه رسید و آفتابم روزه می دارد
شمارهٔ ۴۴۴ — سپهر هفتمین کانجا بسی برج روان گردد
شمارهٔ ۴۴۶ — بسند است آنکه زلف بناگوشت علم گیرد
شمارهٔ ۴۴۸ — سوار چابک من باز عزم لشکری دارد
شمارهٔ ۴۵۰ — اگر آن جادوی خونخواره نرگس در فسون آرد
شمارهٔ ۴۴۵ — دلم را گاه آن آمد که کام از عیش برگیرد
شمارهٔ ۴۵۱ — میا غمزه زنان بیرون که هویی در جهان افتد
شمارهٔ ۴۴۷ — خوشم کاب دو چشم من همه روی زمین گیرد
شمارهٔ ۴۵۴ — مهش گویم، و لیکن مه سخن گفتن نمی داند
شمارهٔ ۴۵۶ — زهی از درد خود یک چشم را بینم نمی بیند
شمارهٔ ۴۵۵ — چه پوشی پرده بر رویی که آن پنهان نمی‌ماند
شمارهٔ ۴۵۷ — بت محمل نشین من مگر حالم نمی داند
شمارهٔ ۴۵۳ — چو زلفش فتنه شد بر جان، دلم آباد کی ماند
شمارهٔ ۴۵۲ — به روی چون گلت هر گه که این چشم ترم افتد
شمارهٔ ۴۵۸ — چو جان عاشقان آن ماه را سلطان و خان سازد
شمارهٔ ۴۵۹ — دمی نبود که آن غمزه جهانی خون نمی سازد
شمارهٔ ۴۶۱ — همه مستی خلق از ساغر و پیمانه می‌خیزد
شمارهٔ ۴۶۲ — هوایی می رسد کز سر گریبان چاک خواهم زد
شمارهٔ ۴۶۶ — چو ترک مست من هر لحظه ای سوی دگر غلتد
شمارهٔ ۴۶۵ — رخی داری که وصف آن به خاطر درنمی‌گنجد
شمارهٔ ۴۶۳ — دلت هر لحظه می‌گردد کجا روی وفا روید؟
شمارهٔ ۴۶۰ — زمانی نیست کز دست تو جان من نمی‌سوزد
شمارهٔ ۴۶۷ — چه خوش صبحی دمید امشب مرا از روی یار خود
شمارهٔ ۴۶۴ — مشو پنهان برون آ، عالمی را جان بیاساید
شمارهٔ ۴۷۰ — دلم برون شد از غمت، غمت ز دل برون نشد
شمارهٔ ۴۶۹ — بتی کو هر دمم دشنامهای شکرین بخشد
شمارهٔ ۴۷۵ — گفتم که ترا آخر دل خانه نمی یابد
شمارهٔ ۴۷۱ — دل باز به جوش آمد، جانان که می آید
شمارهٔ ۴۷۲ — ما را تو صنم باشی، دیگر به چه کار آید
شمارهٔ ۴۷۴ — از شیفتگان چون من، سر باز برون ناید
شمارهٔ ۴۶۸ — دروغ و راستی کان غمزه غماز پیوندد
شمارهٔ ۴۷۳ — شمع من اگر یک شب از خانه برون آید
شمارهٔ ۴۷۹ — دردا که دگر ما را آن یار نمی پرسد
شمارهٔ ۴۷۷ — چشمت گهی از غمزه هشیار نخواهد شد
شمارهٔ ۴۸۲ — دولت نه به زور است و به زاری چه توان کرد
شمارهٔ ۴۷۶ — آن دل به چه کار آید کان خانه تو نبود
شمارهٔ ۴۸۰ — ماهی که به سوی خود صد دل نگران بیند
شمارهٔ ۴۷۸ — آن را که سر و کاری با چون تو نگار افتد
شمارهٔ ۴۸۱ — چون بهر خرامیدن بارم ز زمین خیزد
شمارهٔ ۴۸۳ — حاصل اگر از زلف تو یک بار توان کرد
شمارهٔ ۴۹۱ — ماییم درون سوخته، بیرون شده ای چند
شمارهٔ ۴۸۸ — شب دلشدگان دیده بیدار نبندند
شمارهٔ ۴۸۷ — عشاق حیات از لب خندان تو یابند
شمارهٔ ۴۸۴ — تا غمزه خون ریز تو قصد دل ما کرد
شمارهٔ ۴۸۹ — صد جان به یکی دانگ به بازار فروشند
شمارهٔ ۴۹۰ — من بنده آن روی که دیدن نگذارند
شمارهٔ ۴۸۵ — زلفین تو سرگشته چو باد سحرم کرد
شمارهٔ ۴۸۶ — یک دل به سر کوی تو آباد نیابند
شمارهٔ ۴۹۵ — بویی ز سر زلف نگارین به من آرید
شمارهٔ ۴۹۲ — ای کز رخ تو دیده، همه جان و جهان دید
شمارهٔ ۴۹۳ — هندوی مرا کشتن ترکانه ببیند
شمارهٔ ۴۹۶ — باد آمد و زان سرو خرامان خبر آورد
شمارهٔ ۴۹۸ — ای هم نفسان، یک نفسم باز گذارید
شمارهٔ ۴۹۹ — دل رفت به سوی تو، همان سوی که شد ماند
شمارهٔ ۴۹۷ — یک خنده بزن، زان لب لعل شکرآلود
شمارهٔ ۴۹۴ — باد آمد و بویی زنگارم نرسانید
شمارهٔ ۵۰۲ — روزی مگر این بسته در ما بگشایند
شمارهٔ ۵۰۱ — عاقل ندهد عاشق دل سوخته را پند
شمارهٔ ۵۰۶ — گر بار دگر ماه من از بام برآید
شمارهٔ ۵۰۳ — آن سرو خرامنده که جستم، به بر آمد
شمارهٔ ۵۰۵ — ترسم که از اطراف جهان دود برآید
شمارهٔ ۵۰۷ — سروی چو تو در خلخ و نوشاد نباشد
شمارهٔ ۵۰۴ — هر سر که به سودای تو از پای در آمد
شمارهٔ ۵۰۰ — ای زلف تو دام دل دانا و خردمند
شمارهٔ ۵۱۱ — گر چشم من از صورت تو دور نباشد
شمارهٔ ۵۱۰ — روزی اگر آن ماه به مهمان من آید
شمارهٔ ۵۱۲ — سروی چو تو در اچه و در تته نباشد
شمارهٔ ۵۰۹ — بر آب رخت یک گل سیراب نیاید
شمارهٔ ۵۰۸ — یک روز به عمری ز منت یاد نیاید
شمارهٔ ۵۱۴ — دل بسته بالای یکی تنگ قبا شد
شمارهٔ ۵۱۳ — بی نرگس تو خواب ندانم که چه باشد
شمارهٔ ۵۱۵ — تا جان مرا از لب لعل تو خبر شد
شمارهٔ ۵۱۸ — ما را غم آن شوخ، اگر بنده نسازد
شمارهٔ ۵۲۰ — جان تشنگی از شربت عناب تو دارد
شمارهٔ ۵۱۶ — آباد نشد دل که خراب پسران شد
شمارهٔ ۵۱۷ — آن کودک نورسته که سیمین بدنی شد
شمارهٔ ۵۲۲ — رویی که تو داری گل سیراب ندارد
شمارهٔ ۵۱۹ — جانا، اگرم درد تو دیوانه نسازد
شمارهٔ ۵۲۳ — دل نیست که در وی غم دلدار نگنجد
شمارهٔ ۵۲۱ — دیوانه دلم زلف پریشان که دارد
شمارهٔ ۵۲۶ — جایی گذرت، ای بت چالاک، نیفتد
شمارهٔ ۵۳۱ — ندانم تا ترا در دل چه افتاد؟
شمارهٔ ۵۳۰ — کجا بودی، بگو، ای سرو آزاد؟
شمارهٔ ۵۲۹ — هر کس که تقرب ز وصال تو نجوید
شمارهٔ ۵۲۸ — من سرو ندیدم که به بالای تو ماند
شمارهٔ ۵۲۴ — چون مرغ سحر از غم گلزار بنالد
شمارهٔ ۵۲۷ — آن را که غمی باشد و گفتن نتواند
شمارهٔ ۵۲۵ — یارم چو به خنده شکر بسته گشاید
شمارهٔ ۵۳۸ — ز اهل عقل نپسندد خردمند
شمارهٔ ۵۳۲ — برفت آن دل که با صبر آشنا بود
شمارهٔ ۵۳۹ — مرا تا با تو افتاده ست پیوند
شمارهٔ ۵۳۴ — شکر پیش لبت شیرین نگویند
شمارهٔ ۵۳۶ — رخ آن شوخ پنهانی ببینید
شمارهٔ ۵۳۵ — سخن پیش رخش زیبا مگویید
شمارهٔ ۵۳۳ — مرا با تو که شب بیداریی بود
شمارهٔ ۵۳۷ — لب از تو وز شکر پیمانه ای چند
شمارهٔ ۵۴۵ — چو ماه روزه از اوج سما شد
شمارهٔ ۵۴۰ — از آن اهل نظر در غم اسیرند
شمارهٔ ۵۴۳ — به هر درد و غمی دل مبتلا شد
شمارهٔ ۵۴۶ — به ملک فتنه تا زلفش علم شد
شمارهٔ ۵۴۲ — چو نقش صورتش در آب و گل ماند
شمارهٔ ۵۴۱ — لبت را جان توان خواندن، ولیکن
شمارهٔ ۵۴۴ — دلم زینسان که زار و مبتلا شد
شمارهٔ ۵۴۷ — دل عاشق چرا شیدا نباشد
شمارهٔ ۵۵۱ — بتا، مانند تو مهوش نباشد
شمارهٔ ۵۵۲ — چمن را رنگ و بو چندین نباشد
شمارهٔ ۵۵۵ — از آن سنبل که گل سر بار دارد
شمارهٔ ۵۵۴ — دلم بی وصل جانان جان نخواهد
شمارهٔ ۵۵۳ — دلی دارم که جز جانان نخواهد
شمارهٔ ۵۴۹ — وفا در نیکوان چندان نباشد
شمارهٔ ۵۴۸ — دل ما را شکیب از جان نباشد
شمارهٔ ۵۵۰ — کسی کز عاشقی بیزار باشد
شمارهٔ ۵۵۸ — بتی کز دیدنش جان مست گردد
شمارهٔ ۵۶۱ — زمانه چون تو دلجویی ندارد
شمارهٔ ۵۵۹ — جفا کن بو که این دل بازگردد
شمارهٔ ۵۶۲ — دلی کو چون تو دلداری ندارد
شمارهٔ ۵۵۶ — سوار من که ره در سینه دارد
شمارهٔ ۵۵۷ — فلک با کس دل یکتا ندارد
شمارهٔ ۵۶۰ — زهر تن چشم او جان را بدزدد
شمارهٔ ۵۶۳ — دل من خون شد و جانان نداند
شمارهٔ ۵۶۷ — گر او بی یاد ما در می نیفتد
شمارهٔ ۵۶۶ — مهی چون او به دست من نیفتد
شمارهٔ ۵۶۵ — اگر چشم تو روزی بر مه افتد
شمارهٔ ۵۶۸ — خطی از لعل جانان می برآید
شمارهٔ ۵۷۱ — سر زلف تو یاری را نشاید
شمارهٔ ۵۶۹ — به سالی کی چنین ماهی برآید؟
شمارهٔ ۵۷۰ — مه او چون به ماهی برنیاید
شمارهٔ ۵۶۴ — دلم جز کوی تو مسکن نداند
شمارهٔ ۵۷۳ — ببین تا دیده چند افسون نماید
شمارهٔ ۵۷۶ — غم من شادی کس را نپرسد
شمارهٔ ۵۷۵ — نگارا، از من مسکین چه خیزد؟
شمارهٔ ۵۷۸ — امشب بت ما به نزد ما بود
شمارهٔ ۵۷۹ — وقتی دل ما ازان ما بود
شمارهٔ ۵۷۴ — صبا آمد، ولی دل بازنامد
شمارهٔ ۵۷۲ — گهیت از آشنایان یاد ناید
شمارهٔ ۵۷۷ — از یاد تو دل جدا نخواهد شد
شمارهٔ ۵۸۲ — تاب رخت آفتاب ناورد
شمارهٔ ۵۸۴ — با یار ز من خبر بگویید
شمارهٔ ۵۸۶ — فریاد، ز غمزه تو فریاد
شمارهٔ ۵۸۵ — از رنگ رخت قمر توان کرد
شمارهٔ ۵۸۷ — خطی که قرین حال باشد
شمارهٔ ۵۸۱ — یاری دل ما به رایگان برد
شمارهٔ ۵۸۳ — ای همنفسان که پیش یارید
شمارهٔ ۵۸۰ — عشق آمد و دل ز دستِ ما بُرد
شمارهٔ ۵۹۰ — گر یار به دل درون نباشد
شمارهٔ ۵۹۴ — هنگام گل است و باده باید
شمارهٔ ۵۸۸ — گر مه چو تو با جمال باشد
شمارهٔ ۵۹۲ — فریاد که عشق کهنه نو شد
شمارهٔ ۵۹۳ — جانا، چو تویی دگر نیاید
شمارهٔ ۵۸۹ — آن را که غم تو یار باشد
شمارهٔ ۵۹۱ — آن دوست که بود خصم جان شد
شمارهٔ ۵۹۵ — چون سرو تو از قبا برآید
شمارهٔ ۵۹۷ — یاری که طریق ناز دارد
شمارهٔ ۵۹۹ — بی یاد تو غم جهان نسوزد
شمارهٔ ۶۰۲ — بیداد غم، ار دلم بگوید
شمارهٔ ۵۹۸ — گل رنگ نگار ما ندارد
شمارهٔ ۶۰۱ — آن کیست که از خدا نترسد؟
شمارهٔ ۶۰۰ — چشمم همه روز خون تراود
شمارهٔ ۶۰۳ — ناله برآید هر طرف کان بت خرامان در رسد
شمارهٔ ۵۹۶ — گر دلبر من بر من آید
شمارهٔ ۶۰۶ — دیرینه دردی داشتم، بازم همان آغاز شد
شمارهٔ ۶۰۵ — برنامد آهی از دلم، زلفت پریشان از چه شد
شمارهٔ ۶۱۰ — آرام جانم می رود، دل را صبوری چون بود
شمارهٔ ۶۰۹ — سیمین تن و خارا دلی، گر گفتنم یارا بود
شمارهٔ ۶۰۴ — در ره بماند این چشم تر، کان شوخ مهمان کی رسد
شمارهٔ ۶۰۸ — ما را چه جان باشد که تو بر ما فشانی ناز خود
شمارهٔ ۶۰۷ — ما را نکردی گر حلال از لب شراب ناب خود
شمارهٔ ۶۱۱ — باز آن بلای عاشقان اینک به صحرا می رود
شمارهٔ ۶۱۸ — گر گشت آن سرو روان روزی سوی گلشن فتد
شمارهٔ ۶۱۴ — شب کان مه من بر دلم از غصه پیکان بشکند
شمارهٔ ۶۱۹ — شبهای عاشق را گهی صبح طرب کمتر دمد
شمارهٔ ۶۱۳ — جانم فدای قامتی کافاق را حیران کند
شمارهٔ ۶۱۵ — خاطر به سوی دلبری هر لحظه ما را می‌کشد
شمارهٔ ۶۱۷ — نازک رخ جانان من بوی گل خندان دهد
شمارهٔ ۶۱۶ — شمشیر کین باز آن صنم بر قصد دل‌ها می‌کشد
شمارهٔ ۶۱۲ — می خواهد آن سرو روان کامروز در صحرا شود
شمارهٔ ۶۲۶ — هر که دمی به یاد آن دلبر مه لقا زند
شمارهٔ ۶۲۱ — سال نو است و عشق نو عشرت یار من چه شد
شمارهٔ ۶۲۵ — زلف تو باز فتنه را رشته دراز می دهد
شمارهٔ ۶۲۷ — به چه کار آیدم آن دل که نه در کار تو آید؟
شمارهٔ ۶۲۰ — چند ز دور بینمت، وه که دلم کباب شد
شمارهٔ ۶۲۳ — شاه سوار من نگر مست و خراب می رود
شمارهٔ ۶۲۴ — هر که چو تو به نیکویی آفت عقل و جان بود
شمارهٔ ۶۲۲ — چون ز نسیم صبحدم زلف تو در هوا شود
شمارهٔ ۶۳۰ — باز شب افتاد و ما را دل همان جا شد که بود
شمارهٔ ۶۲۸ — خرم آن روز که دیدار تو پیش نظر آید
شمارهٔ ۶۲۹ — چند گاهی دگر ار چشم تو در ناز بماند
شمارهٔ ۶۳۲ — ای خوش آن وقتی که آن بدعهد با ما یار بود
شمارهٔ ۶۳۱ — دوش ما بودیم و آن مهر و، شب مهتاب بود
شمارهٔ ۶۳۳ — ای خوش آن وقتی که ما را دل به جای خویش بود
شمارهٔ ۶۳۴ — تا جهان بود، از جهان هرگز دلم خرم نبود
شمارهٔ ۶۳۵ — چشم یارم دوش بی هنگام خواب آورده بود
شمارهٔ ۶۳۶ — شب رسید آن شمع کو عمری درون سینه بود
شمارهٔ ۶۳۸ — باز از رندی علم بر آسمان خواهم کشید
شمارهٔ ۶۳۹ — صبحگه، یارب، حدیثی زان دو لب خواهم کشید
شمارهٔ ۶۴۱ — خوبرویان چون به سلطانی علم بالا کشند
شمارهٔ ۶۴۰ — از لبت گر خط میگون سر برون خواهم کشید
شمارهٔ ۶۳۷ — من ز جانان گر چه صد اندوه جان خواهم کشید
شمارهٔ ۶۴۲ — باز گل بشکفت و گلرویان سوی بستان شدند
شمارهٔ ۶۴۳ — گر نظر بر چشم کافر کیش او خواهد فتاد
شمارهٔ ۶۴۹ — عاشقان تو ز تو تا صبح در خونابه اند
شمارهٔ ۶۴۵ — دل ز دست من برفت و آرزوی دل بماند
شمارهٔ ۶۴۸ — شهسوارانی که فتح قلعه دین کرده‌اند
شمارهٔ ۶۵۰ — چشمها را گوی کاین ناز و کرشمه کم کنند
شمارهٔ ۶۴۷ — عاشقان نقل غمت با باده احمر خورند
شمارهٔ ۶۴۴ — باز گل می آید و دل در بلا خواهد فتاد
شمارهٔ ۶۵۱ — ژاله از نرگس فرو بارید و گل را آب داد
شمارهٔ ۶۴۶ — رفتیم از چشم و در دل حسرت رویت بماند
شمارهٔ ۶۵۳ — آن همه دعوی که اول عقل دعوی دار کرد
شمارهٔ ۶۵۵ — آبرویم ز آتش سودای خوبان شد به باد
شمارهٔ ۶۵۶ — در شب هجران که روزی هیچ دشمن را مباد
شمارهٔ ۶۵۹ — سبزه ای سبز است و آب روشن و سرو بلند
شمارهٔ ۶۵۷ — غمزه هایی کرد چشمش با دل این نامراد
شمارهٔ ۶۵۴ — یا رب، آن بالا مگر از آب حیوان ریختند
شمارهٔ ۶۵۸ — ساقیا، می ده که بیرون سبزه های تر دمید
شمارهٔ ۶۵۲ — دوش بوی گل مرا از آشنایی یاد داد
شمارهٔ ۶۶۳ — چشم تو مست است یا در خواب بازی می‌کند
شمارهٔ ۶۶۱ — بر بناگوشت بلای خط که سر بر می‌کند
شمارهٔ ۶۶۴ — باز ترک مست من آهنگ بازی می‌کند
شمارهٔ ۶۶۷ — کافر خونخواه دنبال شکاری می رود
شمارهٔ ۶۶۵ — غمزه شوخت که قصد جان مردم می‌کند
شمارهٔ ۶۶۰ — ای که چون جان رفته ای از پیش ما، باز آی زود
شمارهٔ ۶۶۶ — دل که با خوبان بدخو آشنایی می‌کند
شمارهٔ ۶۶۲ — جان که چون تو دشمنی را دوستداری می‌کند
شمارهٔ ۶۷۵ — گر به کوی عاشقان آن ماه گاهی بگذرد
شمارهٔ ۶۶۸ — کالبد از دل تهی شد، گر چه جان بیرون رود
شمارهٔ ۶۷۴ — یار من گویند آنجا گاه گاهی بگذرد
شمارهٔ ۶۶۹ — یارب! این اندیشه جانان ز جانم چون رود
شمارهٔ ۶۷۰ — ما نخواهیم از غم خود کاشنا بیرون برد
شمارهٔ ۶۷۱ — از دل غمگین هوای دلستانم چون رود
شمارهٔ ۶۷۳ — گر کنی یاری و گر آزار، بر من بگذرد
شمارهٔ ۶۷۲ — هر شبم جان بر لب آید، ناله زار آورد
شمارهٔ ۶۷۹ — فرخ آن عیدی که جان قربانی جانان بود
شمارهٔ ۶۸۰ — از سر کو آن پری چون ناگهان پیدا شود
شمارهٔ ۶۸۱ — زلف گرد آور که بازم دل پریشان می‌شود
شمارهٔ ۶۷۶ — من نمی خواهم که چشمم غیر آن رو بنگرد
شمارهٔ ۶۸۲ — تا چه ساعت بود، یارب، کان مسلمان زاده شد
شمارهٔ ۶۸۳ — تا خیال روی آن شمع شبستان دیده شد
شمارهٔ ۶۷۸ — تا سرم باشد تمنای توام در سر بود
شمارهٔ ۶۷۷ — دست ماه روزه تا در چشم عشرت خاک زد
شمارهٔ ۶۸۶ — ناز کن، ای گل، که سرو بوستانی می کشد
شمارهٔ ۶۸۴ — یار ما را دل ز دست عاشقی صد پاره شد
شمارهٔ ۶۸۵ — گر نمی بینم دمی در روی او غم می کشد
شمارهٔ ۶۸۷ — هر کسی را در بهاران دل به گلزاری کشد
شمارهٔ ۶۹۰ — غم مخور، ای دل که باز ایام شادی هم رسد
شمارهٔ ۶۹۱ — تا کی آن زلف پریشان وقت ما بر هم زند
شمارهٔ ۶۸۸ — آن که دل برد و ز غمزه چون سنانش می نهد
شمارهٔ ۶۸۹ — باز باد صبح بوی آشنایی می دهد
شمارهٔ ۶۹۸ — سر من به سجده هر دم به ستانه ای درآید
شمارهٔ ۶۹۹ — دلبران مهر نمایند و وفا نیز کنند
شمارهٔ ۶۹۲ — گل نو رسید و بویی ز بهار من نیامد
شمارهٔ ۶۹۶ — تو ز لب سخن گشادی، همه خلق بی زبان شد
شمارهٔ ۶۹۷ — بت نو رسیده من هوس شکار دارد
شمارهٔ ۶۹۵ — گذرد مهی و یک شب به منت گذر نباشد
شمارهٔ ۶۹۳ — برهم بماند دیده، کس ازان سوار نامد
شمارهٔ ۶۹۴ — خبرم شده ست کامشب سر یار خواهی آمد
شمارهٔ ۷۰۳ — رسم خونریز در آن خوی جفاساز بماند
شمارهٔ ۷۰۷ — رویت از غالبه خط بر رخ گلفام کشید
شمارهٔ ۷۰۰ — عاشقان خون جگر شربت مقصود کنند
شمارهٔ ۷۰۱ — دوش ناگه به من دلشده آن مه برسید
شمارهٔ ۷۰۲ — روزها شد که ز تو بوی وفایی نرسید
شمارهٔ ۷۰۴ — گوش من از پی نام تو به هر کوی بماند
شمارهٔ ۷۰۵ — مست من باز جدایی ز سر آغاز نهاد
شمارهٔ ۷۰۶ — بر رخ همچو مهش طره چون شب نگرید
شمارهٔ ۷۱۴ — ای خوش آن باد که هر روز به سویت گذرد
شمارهٔ ۷۱۵ — آنچه بر خرمن گل باد سحرگاه کند
شمارهٔ ۷۰۸ — شب زیاد تو مرا تا به سحر خواب نبرد
شمارهٔ ۷۱۱ — ای که عمر از پی سودای تو دادیم به باد
شمارهٔ ۷۰۹ — زلف گرد زنخش دوش که گمره شده بود
شمارهٔ ۷۱۰ — خوبرویان به دل سوخته ساغر ندهند
شمارهٔ ۷۱۲ — هر شب از سینهٔ من تیر بلا می گذرد
شمارهٔ ۷۱۳ — شب ز سوزی که بر این جان حزین می‌گذرد
شمارهٔ ۷۱۷ — آنکه هر شب به دلم آید و جایی بکند
شمارهٔ ۷۱۸ — تا ز خون ریختن آن غمزه ندامت نکند
شمارهٔ ۷۲۱ — گر سر زلف تو از باد پریشان نشود
شمارهٔ ۷۱۹ — گر دل عاشقم از عشق تو رنجور شود
شمارهٔ ۷۲۳ — مرد صاحب نظر از کوی تو آسان نرود
شمارهٔ ۷۲۲ — عاشقی را که غم دوست به از جان نبود
شمارهٔ ۷۱۶ — هر شکر خنده که آن لعل شکر خنده کند
شمارهٔ ۷۲۰ — مست من بی خبر از بزم چو در خانه شود
شمارهٔ ۷۳۰ — یارب، این شهره لشکر ز کجا می‌آید؟
شمارهٔ ۷۳۱ — سبزه‌ها می‌دمد و آب روان می‌آید
شمارهٔ ۷۲۹ — چه خوش است از جگر سوخته بویی که زند
شمارهٔ ۷۲۴ — خرم آن لحظه که مشتاق به یاری برسد
شمارهٔ ۷۲۵ — چه کند دل که جفای تو تحمل کند
شمارهٔ ۷۲۸ — تو که روزت به نشاط دل و جان می‌گذرد
شمارهٔ ۷۲۶ — لب خونخوار تو جز خون دل افزون نکند
شمارهٔ ۷۲۷ — لب لعلت به لطافت گرو از جان ببرد
شمارهٔ ۷۳۹ — از کجا در رهم آن شوخ بلا پیش آمد؟
شمارهٔ ۷۳۶ — خشمگین یار مرا دل به رضا باز آمد
شمارهٔ ۷۳۵ — باشد آن روز که آن فتنه به ما باز آید
شمارهٔ ۷۳۷ — عمر نو گشت مرا باز که جان باز آمد
شمارهٔ ۷۳۲ — اینچنین تند که آن قلب‌شکن می‌آید
شمارهٔ ۷۳۸ — وه که باز این دل دیوانه گرفتار آمد
شمارهٔ ۷۳۳ — گرچه در کشتن عشاق زبون می‌آید
شمارهٔ ۷۳۴ — باش تا بار دگر آن پسر این سو آید
شمارهٔ ۷۴۲ — دانم، ای دوست که در خانه شرابت باشد
شمارهٔ ۷۴۰ — باز عشق آمد و دیوانگیم پیش آمد
شمارهٔ ۷۴۳ — بر من، ار دولت وصل تو مقرر می‌شد
شمارهٔ ۷۴۶ — هرکسی روز وداع از پی محمل می‌شد
شمارهٔ ۷۴۴ — ترک عاشق کش من، ترک جفا خوش باشد
شمارهٔ ۷۴۱ — گر مرا هیچ مرادی پس ازین پیش آمد
شمارهٔ ۷۴۷ — هر کرا داعیه درد طلب پیدا شد
شمارهٔ ۷۴۵ — بس که خون جگر از راه نظر بیرون شد
شمارهٔ ۷۴۸ — گر خم طره ز روی تو جدا خواهد شد
شمارهٔ ۷۵۱ — هر کسی گاه جوانی تگ و پویی دارد
شمارهٔ ۷۵۰ — تو مپندار که دوران همه یکسان گذرد
شمارهٔ ۷۵۲ — چشم گردنده او با همه کس می گردد
شمارهٔ ۷۵۵ — سرو در باغ اگر همچو تو موزون خیزد
شمارهٔ ۷۵۳ — ای که از خاک درت دیده منور گردد
شمارهٔ ۷۵۴ — هر کسی سبزه و صحرا و گلستان خواهد
شمارهٔ ۷۴۹ — چشم من خنده شیرین تو گریان دارد
شمارهٔ ۷۶۰ — به سر من اگر آن طرفه پسر باز آید
شمارهٔ ۷۵۹ — اگر آن شاه دمی پیش گدا بنشیند
شمارهٔ ۷۶۲ — شب مرا در جگر سوخته مهمانی بود
شمارهٔ ۷۶۱ — نه به بالای خوشت سرو خرامان روید
شمارهٔ ۷۶۳ — وقتی آن کافر بی رحم از آن من بود
شمارهٔ ۷۵۸ — نشدش دل که دمی پهلوی ما بنشیند
شمارهٔ ۷۵۷ — من به یار خود و اغیار به خود می‌پیچد
شمارهٔ ۷۵۶ — زلف تو زان گره سخت که بر جانم زد
شمارهٔ ۷۶۸ — آن عزیزان که همه شب به دل من گردند
شمارهٔ ۷۶۷ — چشم مست تو که دی بر من بیتاب افتاد
شمارهٔ ۷۶۹ — جان فدای پسرانی که نکورو باشند
شمارهٔ ۷۷۰ — یار زیبای مرا باز به من بنمایید
شمارهٔ ۷۶۴ — دوش در خواب مرا بابت خودکاری بود
شمارهٔ ۷۶۵ — باز عشق تو مرا مژده رسوایی داد
شمارهٔ ۷۷۱ — باز با خویش گهی هم سخنش خواهم دید
شمارهٔ ۷۶۶ — دوش آتش زدی و گریه مرا یاری داد
شمارهٔ ۷۷۹ — صبح چون از روی مشرق رو نمود
شمارهٔ ۷۷۸ — روی خوبت آفت جانی نمود
شمارهٔ ۷۷۳ — خم زلف تو که زنجیر جنون می خوانند
شمارهٔ ۷۷۵ — باز بوی گل مرا دیوانه کرد
شمارهٔ ۷۷۴ — منم امروز حدیث تو و مهمانی چند
شمارهٔ ۷۷۶ — باز یاد آن شبم دیوانه کرد
شمارهٔ ۷۷۷ — باز زهره مطربی آغاز کرد
شمارهٔ ۷۷۲ — یار باز آمد و بوی گل و ریحان آورد
شمارهٔ ۷۸۰ — ابروی مانند ماهش بنگرید
شمارهٔ ۷۸۵ — هر که را با تو سر و کاری بود
شمارهٔ ۷۸۶ — آنچه بتوان، در غمت جان می کشد
شمارهٔ ۷۸۲ — عافیت را بر زمین گردی نماند
شمارهٔ ۷۸۷ — ترک من چون تیر مژگان برکشد
شمارهٔ ۷۸۱ — خیمه نوروز بر صحرا زدند
شمارهٔ ۷۸۳ — بزم ما را یک دو خواب آلوده اند
شمارهٔ ۷۸۴ — هر که را یاری چو تو سرکش بود
شمارهٔ ۷۹۳ — بر رخت چون زلف پر خم بگذرد
شمارهٔ ۷۹۴ — هر که دل با دلربایی می نهد
شمارهٔ ۷۹۵ — مردمی نرگس او می داند
شمارهٔ ۷۸۹ — آخر این دردم به درمان کی رسد
شمارهٔ ۷۹۰ — لعل شیرینی چو خندان می‌شود
شمارهٔ ۷۹۱ — شکل موزونت که در دل جا کند
شمارهٔ ۷۹۲ — گر کسی در عشق آهی می‌کند
شمارهٔ ۷۸۸ — ای که بر من جور تو بسیار شد
شمارهٔ ۸۰۳ — باز گرفتار شد دل که درین سینه بود
شمارهٔ ۷۹۶ — گل ز روی تو فرو می ریزد
شمارهٔ ۸۰۲ — نیست به دست امید بخت مرا آن کمند
شمارهٔ ۷۹۷ — دلم از بخت گهی شاد نبود
شمارهٔ ۸۰۱ — هیچ کس از باغ و بر بوی وفایی ندید
شمارهٔ ۷۹۹ — زاهد ما دوش باز در ره بت پا نهاد
شمارهٔ ۷۹۸ — گر سخن زان لب چون نوش شود
شمارهٔ ۸۰۰ — یار قبا چست کرد، رخش به میدان برید
شمارهٔ ۸۱۱ — هر که به دنباله کامی بود
شمارهٔ ۸۰۸ — از در من دوش کان نگار در آمد
شمارهٔ ۸۰۷ — صبح دمان بخت من ز خواب در آمد
شمارهٔ ۸۰۶ — من نشنیدم که خط بر آب نویسند
شمارهٔ ۸۰۵ — غمزه مردم کشی پرده صبرم درید
شمارهٔ ۸۰۹ — روی نکو بی وجود ناز نباشد
شمارهٔ ۸۱۰ — دلبر من دوش که مهمان رسید
شمارهٔ ۸۰۴ — دل که به غم داد تن آرزوی جان خرید
شمارهٔ ۸۱۵ — سروی چو قامت تو در بوستان نباشد
شمارهٔ ۸۱۴ — گر جام غم فرستی، نوشم که غم نباشد
شمارهٔ ۸۱۲ — گل به تماشای چمن می رود
شمارهٔ ۸۱۶ — من دلبری ندیدم کش زین نهاد باشد
شمارهٔ ۸۱۷ — چندان که یار ما را در حسن ناز باشد
شمارهٔ ۸۱۸ — ما را ز کوی جانان عزم سفر نباشد
شمارهٔ ۸۱۹ — در شهر فتنه ای شد، می دانم از که باشد
شمارهٔ ۸۱۳ — عشق تو هر لحظه فزون می‌شود
شمارهٔ ۸۲۴ — امروز چیست کز در جانان برون نیامد؟
شمارهٔ ۸۲۶ — دل شد ز دست ما را با یار ما که گوید؟
شمارهٔ ۸۲۷ — مستان چشم اویم از ما خمار ناید
شمارهٔ ۸۲۰ — هر لحظه چشم شوخت ناز دگر فروشد
شمارهٔ ۸۲۳ — هر بار کان پریوش در کوی من در آید
شمارهٔ ۸۲۱ — بر آسمان پریوش چون ماه ما برآید
شمارهٔ ۸۲۲ — چون بینم اینکه رویت در چشم دیگر آید
شمارهٔ ۸۲۵ — گر بر عذار سیمین زلفش دوتو نماند
شمارهٔ ۸۳۰ — دل بی‌رخ تو صورت جان را نمی‌شناسد
شمارهٔ ۸۲۹ — زلفت که هر خم از وی در شانه می نگنجد
شمارهٔ ۸۲۸ — چشم ز دوری تو دور از تو خون فشاند
شمارهٔ ۸۳۱ — زین پیشتر چنین دلت از سنگ و رو نبود
شمارهٔ ۸۳۴ — یاری که بر جدایی اویم گمان نبود
شمارهٔ ۸۳۳ — دی مست بوده ام که ز خویشم خبر نبود
شمارهٔ ۸۳۲ — عهدی که بود با منت، آن گوییا نبود
شمارهٔ ۸۳۵ — دی زخم ناخنش به رخ چمن سمن چه بود؟
شمارهٔ ۸۴۲ — لعل شکروشت که به جلاب شسته اند
شمارهٔ ۸۳۸ — آن دل که دایمش سر بستان و باغ بود
شمارهٔ ۸۳۹ — اهل خرد که از همه عالم بریده‌اند
شمارهٔ ۸۴۱ — رندان پاکباز که از خود بریده‌اند
شمارهٔ ۸۴۰ — یاران که زخم تیر بلایت چشیده‌اند
شمارهٔ ۸۴۳ — اهل خرد که دل به جهان در نبسته‌اند
شمارهٔ ۸۳۷ — یارب که دوش غایب من خانه که بود؟
شمارهٔ ۸۳۶ — یارب، چه بود امشب و مهمان من که بود؟
شمارهٔ ۸۴۹ — دل جز ترا به سینه درون جایگه نداد
شمارهٔ ۸۴۷ — ای از فروغ روی تو خورشید رو سفید
شمارهٔ ۸۴۸ — باد آمد و ز گمشدهٔ من خبر نداد
شمارهٔ ۸۴۶ — باز آن شکار دوست، ز ابرو کمان کشید
شمارهٔ ۸۴۵ — دریاب کز فراق تو جانم به لب رسید
شمارهٔ ۸۵۱ — ما را شکنج زلف تو در پیچ و تاب برد
شمارهٔ ۸۴۴ — آن رهروان که گام به صدق و صفا زنند
شمارهٔ ۸۵۰ — دل بی رخ تو در گل و گلشن نه ایستاد
شمارهٔ ۸۵۴ — دل در هوایت، ای بت عیار، جان دهد
شمارهٔ ۸۵۹ — چشم تو خفته ایست که در خواب می رود
شمارهٔ ۸۵۵ — دل باز سوی آن بت بدخو چه می رود؟
شمارهٔ ۸۵۳ — ای همرهان که آگه از آن رفته منید
شمارهٔ ۸۵۷ — افسوس ازین حیات که بر باد می‌رود
شمارهٔ ۸۵۸ — باز آن سوار مست به نخچیر می رود
شمارهٔ ۸۵۲ — خوبان گمان مبر که ز اولاد آدمند
شمارهٔ ۸۵۶ — عمرم در آرزویِ تو رفته‌ست و می‌رود
شمارهٔ ۸۶۲ — سودای دیدن تو ز دیدن نمی رود
شمارهٔ ۸۶۱ — این دل که هر شبیش ز سالی فزون رود
شمارهٔ ۸۶۳ — شب‌ها اسیر دردم و خوابم نمی‌برد
شمارهٔ ۸۶۶ — عشقت خبر ز عالم بیهوشی آورد
شمارهٔ ۸۶۵ — آن نخل تر که آب ز جوی جگر خورد
شمارهٔ ۸۶۴ — سیمین زنخ که طره عنبرفشان برد
شمارهٔ ۸۶۷ — ناگاه پیش ازان که کسی را خبر شود
شمارهٔ ۸۶۰ — دل می بری به رفتن و هر کو چنان رود
شمارهٔ ۸۷۵ — گفتی دلت مرا شد و از من جدا نشد
شمارهٔ ۸۶۸ — هر شب دلم ز دست خیالت زبون شود
شمارهٔ ۸۶۹ — هر روز چشم من به جمالی فرو شود
شمارهٔ ۸۷۱ — کاری ست در سرم که به سامان نمی شود
شمارهٔ ۸۷۰ — دل رفت و آرزوی تو از دل نمی‌شود
شمارهٔ ۸۷۳ — بر من کنون که بی تو جهان تیره فام شد
شمارهٔ ۸۷۴ — باز این دلم خدنگ بلا را نشانه شد
شمارهٔ ۸۷۲ — زان گل که اندکی بته مشک ناب شد
شمارهٔ ۸۷۶ — از حال مات هیچ حکایت نمی‌رسد
شمارهٔ ۸۸۲ — شوخی نگر که آن بت عیار می‌کند
شمارهٔ ۸۸۳ — تا چین زلف بر رخ دلدار نشکند
شمارهٔ ۸۷۸ — یاری کس از کرشمه و خوبی نشان بود
شمارهٔ ۸۷۷ — باد صبا ز نافهٔ چینت نمی‌رسد
شمارهٔ ۸۸۰ — مشتاق چون نظاره آن سیمبر کند
شمارهٔ ۸۸۱ — چشمت که قصد جان من ناتوان کند
شمارهٔ ۸۷۹ — ترکی و خوبروی، کسی کاینچنین بود
شمارهٔ ۸۸۵ — چشم فسونگر تو که داد فسون دهد
شمارهٔ ۸۸۷ — یک روز یار اگر قدمی سوی من زند
شمارهٔ ۸۸۴ — چون طره تو سلسله بر یاسمین نهد
شمارهٔ ۸۸۶ — هر گاه مرغی از سر شاخی نوا زند
شمارهٔ ۸۸۸ — آن خون که گاه مستی از آن مست ما چکد
شمارهٔ ۸۹۰ — به بام خویش چو آن ماه کج کلاه برآید
شمارهٔ ۸۹۱ — چون آن بت از سر کو با هزار ناز برآید
شمارهٔ ۸۸۹ — شبی که دلبرم از بام همچو ماه برآید
شمارهٔ ۸۹۷ — از آنگهی که گشادم به رویت این نظر خود
شمارهٔ ۸۹۶ — مبند دل به جهان کاین جهان پشیز نیر زد
شمارهٔ ۸۹۸ — ز حد گذشت غم ما و آن نگار نپرسید
شمارهٔ ۸۹۹ — گمان مبر که مرا هیچ کس به جای تو باشد
شمارهٔ ۸۹۲ — چو تُرک مست من آلوده‌ی شراب درآید
شمارهٔ ۸۹۳ — دلم ز دست برفته ست و پیش باز نیابد
شمارهٔ ۸۹۵ — کمند زلف تو عشاق را به کوی تو آرد
شمارهٔ ۸۹۴ — مهی گذشت که چشمم خبر ز خواب ندارد
شمارهٔ ۹۰۱ — مرا به صبح ازل جز رخت دلیل نبود
شمارهٔ ۹۰۴ — مهی بر آمد و از ماه من خبر نرسید
شمارهٔ ۹۰۳ — گل و شکوفه همه هست و یار نیست، چه سود؟
شمارهٔ ۹۰۶ — مبصران که مزاج جهان شناخته اند
شمارهٔ ۹۰۲ — نماز شام که آن مه مرا جمال نمود
شمارهٔ ۹۰۰ — ز گشت مست رسید و به هوش خویش نبود
شمارهٔ ۹۰۵ — چمن ز سبزه خطی بر رخ جمیل کشید
شمارهٔ ۹۰۷ — به دیده و دل من دوست خانه می‌طلبد
شمارهٔ ۹۱۵ — دل مرا چو ز روی تو یاد می آید
شمارهٔ ۹۱۰ — کسی که عشق نورزد سیاه دل باشد
شمارهٔ ۹۱۲ — ز خانه دوش که آن غمزه زن برون آمد
شمارهٔ ۹۰۸ — اگر ز حال من آن شوخ را خبر باشد
شمارهٔ ۹۱۱ — چه شد که یار بر آهنگ کین برون آمد؟
شمارهٔ ۹۰۹ — در آن هجوم که یار تو پادشا باشد
شمارهٔ ۹۱۴ — گل رسید و هرکسی سوی گلستان می‌رود
شمارهٔ ۹۱۳ — فغان که جان من از عاشقی به جان آمد
شمارهٔ ۹۲۲ — بتم چو روی سوی خانه کتاب آرد
شمارهٔ ۹۱۶ — بیا نظاره کن، ای دل که یار می‌آید
شمارهٔ ۹۱۷ — بهار بی رخ گلرنگ تو، چه کار آید؟
شمارهٔ ۹۲۳ — صبا نسیمی از آن آشنا نمی آرد
شمارهٔ ۹۲۰ — کسی که بهر تو جان باختن هوس دارد
شمارهٔ ۹۱۸ — لبالب آر قدح کز گلو فرود آید
شمارهٔ ۹۱۹ — کسی که شمع جمال تو در نظر دارد
شمارهٔ ۹۲۱ — کسی که یار وفادار و مهربان دارد
شمارهٔ ۹۲۴ — نظر ز روی تو خورشید بر نمی گیرد
شمارهٔ ۹۲۷ — جهان چه بینم، چون دیدنی نمی‌ارزد
شمارهٔ ۹۲۵ — سپیده دم که جهانی ز خواب برخیزد
شمارهٔ ۹۳۰ — سرم فدات چو تیغ تو گرد سر گردد
شمارهٔ ۹۲۶ — غمم بکشت به کار جهان که پردازد
شمارهٔ ۹۲۸ — به راه عشق سلامت چگونه در گنجد؟
شمارهٔ ۹۳۱ — چو نقش چشم توام در دل حزین گردد
شمارهٔ ۹۲۹ — خطی که بر سمن آن گلعذار بنویسد
شمارهٔ ۹۳۶ — کسی که بوی تواش در دماغ می افتد
شمارهٔ ۹۳۴ — نسیم زلف تو دل را درون بجنباند
شمارهٔ ۹۳۵ — اگر ز پیش برانی مرا که بر خواند
شمارهٔ ۹۳۳ — اگر نسیم صبا زلف او برافشاند
شمارهٔ ۹۳۷ — وفا ز یار جفاکار چون نمی آید
شمارهٔ ۹۳۲ — دلی که نرگس مستش به ناز بستاند
شمارهٔ ۹۳۸ — کدام شب که ترا در کنار خواهم کرد؟
شمارهٔ ۹۳۹ — نه بخت آنکه به موی تو راه خواهم کرد
شمارهٔ ۹۴۷ — چو خط سبز تو بر آفتاب بنویسند
شمارهٔ ۹۴۵ — صبا ز زلف تو بویی به عاشقان آورد
شمارهٔ ۹۴۰ — اگر چه با تو حدیث جفا بخواهم کرد
شمارهٔ ۹۴۱ — مرا غمی ست که پیدا نمی توانم کرد
شمارهٔ ۹۴۴ — نه پیش از این مژه زینگونه خونفشانم بود
شمارهٔ ۹۴۲ — شب اوفتاد و غمم باز کار خواهد کرد
شمارهٔ ۹۴۳ — منم که تا زیم از عشق مست خواهم بود
شمارهٔ ۹۴۶ — خطاب طلعت تو نامه زمین کردند
شمارهٔ ۹۵۳ — دل ز تو بی غم نتوانیم کرد
شمارهٔ ۹۴۸ — جماعتی که ز هم‌صحبتان جدا باشند
شمارهٔ ۹۵۴ — تا رخ تو زلف ترا پیش کرد
شمارهٔ ۹۵۲ — چو کارهای جهان است جمله بی بنیاد
شمارهٔ ۹۴۹ — نه با تو نسبت سرو چمن شود پیوند
شمارهٔ ۹۵۵ — در تو کسانی که نظر می کنند
شمارهٔ ۹۵۱ — فسرده را سخن از عاشقی نباید راند
شمارهٔ ۹۵۰ — جوان و پیر که در بند مال و فرزندند
شمارهٔ ۹۶۱ — زلف یار مرا به باد دهید
شمارهٔ ۹۵۸ — نافه چین ز خاک کوی تو زاد
شمارهٔ ۹۶۰ — داد خواهم، اگر بخواهی داد
شمارهٔ ۹۵۹ — داد من آن بت طراز نداد
شمارهٔ ۹۶۳ — جان سرانگشت آن نگارین دید
شمارهٔ ۹۶۲ — عاشقان را چو نامه باز کنید
شمارهٔ ۹۵۷ — سبزه ها نو دمید و یار نیامد
شمارهٔ ۹۵۶ — مگر فتنه عشق بیدار شد
شمارهٔ ۹۷۱ — لاله پیش رخت کله بنهد
شمارهٔ ۹۶۸ — دل ز نادیدنت به جان نشود
شمارهٔ ۹۷۰ — هر که بر گفته تو گوش نهاد
شمارهٔ ۹۶۹ — یار ما را از آن خویش نشد
شمارهٔ ۹۶۵ — پیش روی تو یاسمین که بود؟
شمارهٔ ۹۶۷ — عشق تو هرگزم ز سر نرود
شمارهٔ ۹۶۴ — تا ترا جسم و جان شکار بود
شمارهٔ ۹۶۶ — دل که نه زعشق پاره پاره بود
شمارهٔ ۹۷۲ — عاشقی مرد را سزای دهد
شمارهٔ ۹۷۸ — از نکو بد نگو نمی آید
شمارهٔ ۹۷۴ — صبح پیش رخ تو دم نزند
شمارهٔ ۹۷۵ — از دهانت سخن به کام رسد
شمارهٔ ۹۷۳ — هر که دل با غم تو یار کند
شمارهٔ ۹۷۶ — وقت آن شد که گل شکفته شود
شمارهٔ ۹۷۷ — لب لعل تو جز به جان نبرد
شمارهٔ ۹۷۹ — مدتی شد که یار می ناید
شمارهٔ ۹۸۴ — عاشق از سینه جان برون گیرد
شمارهٔ ۹۸۶ — شیوه کان ترک ماهرو داند
شمارهٔ ۹۸۱ — هر کرا خال عنبرین باشد
شمارهٔ ۹۸۰ — شب که بادم ز سوی یار آمد
شمارهٔ ۹۸۲ — هر که را یاریار می افتد
شمارهٔ ۹۸۳ — دیده با تو چو هم نظر گردد
شمارهٔ ۹۸۵ — با تو در سینه جان نمی‌گنجد
شمارهٔ ۹۸۷ — دیده در خون سزای می بیند
شمارهٔ ۹۹۴ — با رخت شب چراغ نتوان کرد
شمارهٔ ۹۸۹ — دهنت را نفس نمی بیند
شمارهٔ ۹۸۸ — شحنه غم دواسپه می آید
شمارهٔ ۹۹۲ — دل ز روی تو دور نتوان کرد
شمارهٔ ۹۹۰ — اگر آن ماه مهربان گردد
شمارهٔ ۹۹۱ — خم زلفت که مشک چین آمد
شمارهٔ ۹۹۳ — دلبرم بی وفاست، چتوان کرد
شمارهٔ ۹۹۵ — آنچه یک چند آب حیوان کرد
شمارهٔ ۱۰۰۳ — بر آن است جانم که ناگه برآید
شمارهٔ ۹۹۶ — دل بدین و بدو نخواهم داد
شمارهٔ ۹۹۹ — مناز، ای بت چین، که چین هم نماند
شمارهٔ ۱۰۰۱ — چو آن شوخ شب در دل زار گردد
شمارهٔ ۹۹۸ — شکن زلف باز خواهی کرد
شمارهٔ ۹۹۷ — دل با درد را کجا یابند؟
شمارهٔ ۱۰۰۰ — اگر دلبری چون تو جایی برآید
شمارهٔ ۱۰۰۲ — بدان دلفریبی که گیتی نماید
شمارهٔ ۱۰۱۰ — شبی آن پسر دل من ستد، اگر این طرف گذری کند
شمارهٔ ۱۰۱۱ — تو رفته ای و ز تو نامه ای به من نرسد
شمارهٔ ۱۰۰۴ — ز من بشنو، ای دل که خوبان چه چیزند؟
شمارهٔ ۱۰۰۹ — دل از بند زلفت رها کی شود؟
شمارهٔ ۱۰۰۵ — خوش آن شب که چشمم بر آن نای بود
شمارهٔ ۱۰۰۶ — تو گر خویشتن را بخواهی نمود
شمارهٔ ۱۰۰۷ — دو چشمت که تیر بلا می زند
شمارهٔ ۱۰۰۸ — لبش در شکر خنده جان می برد
شمارهٔ ۱۰۱۲ — از اشک من به کویت جز سرخ گل نروید
شمارهٔ ۱۰۱۴ — اگر سرو من در چمن جا بگیرد
شمارهٔ ۱۰۱۵ — به هر جنبش که در زلفت ز باد صبحگاه افتد
شمارهٔ ۱۰۱۳ — زلفت، صنما، تافته چندین چه نشیند؟
شمارهٔ ۱۰۱۹ — چو صبح از روی نورانی نقاب تار بگشاید
شمارهٔ ۱۰۱۶ — بیا ساقی و می در ده که گل در بوستان آمد
شمارهٔ ۱۰۱۷ — هوایی خرم است و هر طرف باران همی بارد
شمارهٔ ۱۰۱۸ — هوایی خرم است و ابر لولوبار می بارد
شمارهٔ ۱۰۲۴ — آنی که از کرشمه و نازت سرشته‌اند
شمارهٔ ۱۰۲۵ — به کوی عاشقی از عافیت نشان ندهند
شمارهٔ ۱۰۲۳ — رسید موسم عید و صلای می درداد
شمارهٔ ۱۰۲۲ — دل از رخ تو به گل های تازه رو نرود
شمارهٔ ۱۰۲۰ — سفیده دم چو در از ابر درفشان بچکد
شمارهٔ ۱۰۲۱ — هوای بوستان خوش گشت و باده لطف جان دارد
شمارهٔ ۱۰۲۶ — باز ابر آمد و بر سبزه درافشانی کرد
شمارهٔ ۱۰۲۷ — حد حسنت گر اهل دل بدانند
شمارهٔ ۱۰۳۰ — عشاق دل غمزده را شاد نخواهند
شمارهٔ ۱۰۲۹ — دل شد ز دست و بر مژه از خون نشان بماند
شمارهٔ ۱۰۳۱ — عشاق هر شب از تو به خوناب خفته اند
شمارهٔ ۱۰۲۸ — خوش آن شبی که سرم زیر پای یار بماند
شمارهٔ ۱۰۳۲ — غارت عشقت رسید، رخت دل از ما ببرد
شمارهٔ ۱۰۳۳ — گر چه خوبان ز مه فزون باشند
شمارهٔ ۱۰۳۴ — یاران که بوده اند ندانم کجا شدند؟
شمارهٔ ۱۰۳۵ — آن مست ناز جان جهان که می رود
شمارهٔ ۱۰۴۲ — چو باد صبح به آن سرو خوش خرام شود
شمارهٔ ۱۰۴۳ — دلی کاو عاشق روییست در گلزار نگشاید
شمارهٔ ۱۰۳۸ — پای ناز ارچه گهی جانب ما نگذارد
شمارهٔ ۱۰۳۷ — ببار باده روشن که صبح روی نمود
شمارهٔ ۱۰۴۱ — ترکی که جست و جوی دل من جز او نبود
شمارهٔ ۱۰۳۹ — تنها غم خود گفتن با یار چه خوب آید؟
شمارهٔ ۱۰۳۶ — ای اهل دل نخست ز جان ترک جان کنید
شمارهٔ ۱۰۴۰ — جهان به خواب و شبی چشم من نیاساید
شمارهٔ ۱۰۴۴ — دلدار مرا بهره به جز غم نفرستاد
شمارهٔ ۱۰۴۵ — دست ز کار شد مرا، دست به یار در نشد
شمارهٔ ۱۰۴۶ — تو کز سوزم نه‌ای واقف، دلت بر من نمی‌سوزد
شمارهٔ ۱۰۴۹ — غم کشت مرا آن بت نوشاد نیامد
شمارهٔ ۱۰۵۱ — گل آمد و ز دوست صبایی نمی‌رسد
شمارهٔ ۱۰۴۷ — ز هجر سوخته شد جان من سپند تو باد
شمارهٔ ۱۰۴۸ — صبا چو در سر آن زلف نیم تاب شود
شمارهٔ ۱۰۵۰ — کدام دل که تو غمزده زدی فگار نشد؟
شمارهٔ ۱۰۵۲ — کسی که دیدن آن ترک باده نوش رود
شمارهٔ ۱۰۵۳ — کسی که دیدن آن چشم خوابناک رود
شمارهٔ ۱۰۵۸ — از خط او نسخه سبزه به صحرا ببرد
شمارهٔ ۱۰۵۵ — ز من به خاطر آن نازنین که یاد دهد؟
شمارهٔ ۱۰۵۷ — همیشه از نمکت شور در جگر باشد
شمارهٔ ۱۰۵۶ — هوایی در سرم افتاده، جانم خاک خواهد شد
شمارهٔ ۱۰۵۴ — گذشت مجلس عیش و خمار می نرود
شمارهٔ ۱۰۵۹ — در گریه خون عاشقی کو خان و مان راتر نهد
شمارهٔ ۱۰۶۲ — گر حسن تو آفاق پر آوازه ندارد
شمارهٔ ۱۰۶۴ — به ره جولان که دی سلطان من زد
شمارهٔ ۱۰۶۵ — حدیث حسن تو زین پس کفایتی برسد
شمارهٔ ۱۰۶۶ — اگر از خطت سبزه صحرا بگیرد
شمارهٔ ۱۰۶۰ — ز دوری تو چو خونابه من افزون شد
شمارهٔ ۱۰۶۱ — شبی گر آن پسر نازنین به ما برسد
شمارهٔ ۱۰۶۳ — چون گشادی دهان شکر خند
شمارهٔ ۱۰۶۷ — مهری که بود با منت، آن گوییا نبود
شمارهٔ ۱۰۶۸ — سوار چابک من پیش چشم من مگذر
شمارهٔ ۱۰۷۲ — مسلمانان، گرفتارم گرفتار
شمارهٔ ۱۰۷۱ — نگارا، چشم رحمت سوی من دار
شمارهٔ ۱۰۷۳ — چنان چشمی ز رویم دور می دار
شمارهٔ ۱۰۶۹ — امروز که از باران شد سبزه رعنا تر
شمارهٔ ۱۰۷۵ — ای لعل لبت چو بر شکر شیر
شمارهٔ ۱۰۷۰ — بیا، جانا، رضای من نگهدار
شمارهٔ ۱۰۷۴ — ای دل، ز بتان دو دیده برگیر
شمارهٔ ۱۰۷۹ — جانی، ندانم این چنین با زندگانی، ای پسر
شمارهٔ ۱۰۸۱ — ای از تو خوبان خورده خون تو از همه خونخواره تر
شمارهٔ ۱۰۷۶ — ای بر دلم از فراق صدبار
شمارهٔ ۱۰۸۰ — صبح است و دهر از خرمی چون روضه رضوان نگر
شمارهٔ ۱۰۸۲ — ماه ندیدی ار دلا، یار چو ماه من نگر
شمارهٔ ۱۰۸۳ — ای به تپیدن از تو دل، هوش که می بری مبر
شمارهٔ ۱۰۷۷ — ای شمع، رخ تو مطلع نور
شمارهٔ ۱۰۷۸ — در سینه دارم کوه غم، داند اگر یار این قدر
شمارهٔ ۱۰۸۵ — ای ز چون تو بت شده، صد پارسا زنار دار
شمارهٔ ۱۰۸۶ — ای چراغ جانم از شمع جمالت نور دار
شمارهٔ ۱۰۸۷ — یا رب، این ماییم از آن جان و جهان افتاده دور
شمارهٔ ۱۰۹۰ — ای ترا در زیر هر لب شکرستانی دگر
شمارهٔ ۱۰۹۱ — پرتو خورشید بین تابنده از روی قمر
شمارهٔ ۱۰۸۴ — گر تو کلاه کج نهی، هوش ز ما شود مگر
شمارهٔ ۱۰۸۹ — یا رب، آن رویست یا گلبرگ خندان در نظر
شمارهٔ ۱۰۸۸ — گر هنر داری مرنج، ار کم نشینی بر ستور
شمارهٔ ۱۰۹۹ — با تو در سینه نفس را چه گذر
شمارهٔ ۱۰۹۴ — یکی امروز سر زلف پریشان بگذار
شمارهٔ ۱۰۹۷ — سر به کوی عشق غلتانیده گیر
شمارهٔ ۱۰۹۲ — می نیاید چشم من بر آستان او گذر
شمارهٔ ۱۰۹۸ — ای رخت از مه جهان آرای تر
شمارهٔ ۱۰۹۳ — خوش بود باده گلرنگ در ایام بهار
شمارهٔ ۱۰۹۵ — زلفت از باد دگر باشد و از شانه دگر
شمارهٔ ۱۰۹۶ — گر زمین جان برود، باد هوایی کم گیر
شمارهٔ ۱۱۰۷ — نه نرگس است ز چشم خوش تو عربده جوتر
شمارهٔ ۱۱۰۲ — ای باد صبحدم، خبر آشنا بیار
شمارهٔ ۱۱۰۱ — جولان توسنش بین، هر سو غبار دیگر
شمارهٔ ۱۱۰۰ — در عشق باز خود را دیوانه کردم از سر
شمارهٔ ۱۱۰۳ — ای دل، ازین خرابه وحشت کرانه گیر
شمارهٔ ۱۱۰۴ — ای شهسوار، دست به سوی عنان مبر
شمارهٔ ۱۱۰۵ — از چشم تو که هست ز تو جان شکارتر
شمارهٔ ۱۱۰۶ — هر شب منم ز هجر پریشان و دیده تر
شمارهٔ ۱۱۰۸ — رضای من طلب امشب، طریق ناز مگیر
شمارهٔ ۱۱۰۹ — قمر برید ز من مهر و من خراب قمر
شمارهٔ ۱۱۱۱ — رخ گل خوش است و از وی رخت، ای نگار، خوش تر
شمارهٔ ۱۱۱۲ — سپیده دم که گهربار بر در گلزار
شمارهٔ ۱۱۱۰ — منم به خانه، تن اینجا و جان به جای دگر
شمارهٔ ۱۱۱۵ — فزون شد عشق جانان روز تا روز
شمارهٔ ۱۱۱۳ — آراست همه عرصه آفاق به زیور
شمارهٔ ۱۱۱۴ — ای سرم را به خاک پات نیاز
شمارهٔ ۱۱۲۳ — رویت از خوی همه پر در خوشاب است امروز
شمارهٔ ۱۱۱۶ — ز من چو دل ربودی رفت جان نیز
شمارهٔ ۱۱۱۷ — گشادی چشم خواب آلود را باز
شمارهٔ ۱۱۱۸ — بر جان من شکسته دل باز
شمارهٔ ۱۱۲۱ — مست من چون جرعه نوشی، باده ای بر من بریز
شمارهٔ ۱۱۲۲ — سویم آن نرگس بی خواب نبیند هرگز
شمارهٔ ۱۱۲۰ — در فراقش رود خون از دیده می بارم هنوز
شمارهٔ ۱۱۱۹ — مبتلا شد چون دل مسکین به زلف یار باز
شمارهٔ ۱۱۲۸ — خیال دوست به چشم من اندر آمد باز
شمارهٔ ۱۱۳۱ — شب زلف تو شد نشانه روز
شمارهٔ ۱۱۲۷ — کجا بود من مدهوش را حضور نماز!
شمارهٔ ۱۱۲۹ — دمید صبح مبارک طلوع، ساقی، خیز
شمارهٔ ۱۱۳۰ — نازنینان و چاربالش ناز
شمارهٔ ۱۱۲۴ — دل ز تن بردی و در جانی هنوز
شمارهٔ ۱۱۲۶ — افتادگان راه توییم از سر نیاز
شمارهٔ ۱۱۲۵ — تن پیر گشت و آرزوی دل جوان هنوز
شمارهٔ ۱۱۳۴ — یا مرا قربانی آن چشم شوخ و شنگ ساز
شمارهٔ ۱۱۳۵ — بر جمالت همچنان من عاشق زارم هنوز
شمارهٔ ۱۱۳۹ — خرابی من از آن چشم پر خماری پرس
شمارهٔ ۱۱۳۸ — بیا که بزم طرب را چمن نهاد اساس
شمارهٔ ۱۱۳۶ — با پسته میگون تو شکر چه کند کس؟
شمارهٔ ۱۱۳۷ — کار دلم از دست شد، ای دلربا، فریادرس
شمارهٔ ۱۱۳۲ — باد نوروز آمد و درهای بستان کرده باز
شمارهٔ ۱۱۳۳ — بوستان بشکفت و روی لاله خندان گشت باز
شمارهٔ ۱۱۴۰ — دل ببردی به جنگجویی و بس
شمارهٔ ۱۱۴۳ — مرا کاری ست مشکل با دل خویش
شمارهٔ ۱۱۴۴ — دل من برد، نتوان یافت بازش
شمارهٔ ۱۱۴۶ — اگر چه پرسش من نیست رایش
شمارهٔ ۱۱۴۷ — ماییم و شبی و یار در پیش
شمارهٔ ۱۱۴۵ — دل من چون شود دور از وثاقش
شمارهٔ ۱۱۴۱ — ای ز تو کارسازی همه کس
شمارهٔ ۱۱۴۲ — تعالی الله، چه دولت داشتم دوش
شمارهٔ ۱۱۴۸ — دزدانه در آمد از درم دوش
شمارهٔ ۱۱۵۰ — پیش چشم خود مگو، گر با تو گویم سوز خویش
شمارهٔ ۱۱۵۱ — گر نه من دیوانه گشتم زین دل بدنام خویش
شمارهٔ ۱۱۴۹ — ای زده ناوکم به جان، یک دو سه چار و پنج و شش
شمارهٔ ۱۱۵۲ — سالها خون خورده ام از بخت بی سامان خویش
شمارهٔ ۱۱۵۵ — مست و لایعقل گذشتم از در میخانه دوش
شمارهٔ ۱۱۵۳ — ای جفا آموخته، از غمزه بدخوی خویش
شمارهٔ ۱۱۵۴ — گر مرا با بخت کاری نیست، گو هرگز مباش
شمارهٔ ۱۱۶۱ — آیتی از رحمت آمد، گر چه سر تا پا تنش
شمارهٔ ۱۱۶۳ — صبح دولت می دمد از روی آن خورشیدوش
شمارهٔ ۱۱۶۲ — شد دل من خون ز داغ هجر او یارب کیش
شمارهٔ ۱۱۵۹ — دوش ما بودیم و جام باده و مهتاب خوش
شمارهٔ ۱۱۵۷ — ما به جان درمانده و دل سوی ما می خواندش
شمارهٔ ۱۱۵۶ — دل که برد از ما اگر چه مبتلا می داردش
شمارهٔ ۱۱۶۰ — خوش رفیقی او که گه گه در نظر می آیدش
شمارهٔ ۱۱۵۸ — مشک تر بر مه پراکندی و شب می‌خوانیش
شمارهٔ ۱۱۷۱ — رغم آن دل که نگه دارندش
شمارهٔ ۱۱۶۶ — از خدنگ غمزه دلدوز خویش
شمارهٔ ۱۱۶۷ — زلف تو هر موی و بادی در سرش
شمارهٔ ۱۱۶۹ — ای لب چون شکرت چشمه نوش
شمارهٔ ۱۱۶۸ — آنکه از جان دوست تر می دارمش
شمارهٔ ۱۱۶۴ — نام سرچشمه حیوان چه بری با دهنش؟
شمارهٔ ۱۱۶۵ — آن سخن گفتن تو هست هنوزم در گوش
شمارهٔ ۱۱۷۰ — شاد باش، ای شب فرخنده دوش
شمارهٔ ۱۱۷۲ — خلق به هر کار و من برسر سودای خویش
شمارهٔ ۱۱۷۳ — مستی گرفت شیوه آن چشم پر خمارش
شمارهٔ ۱۱۷۶ — چندین شبم گذشت به کنج خراب خویش
شمارهٔ ۱۱۷۴ — خواهم که سیر بینم روی چو یاسمینش
شمارهٔ ۱۱۷۹ — دل برد و زهره نیست که آن باز خواهمش
شمارهٔ ۱۱۷۵ — دیدم چو آفتابی در سایه کلاهش
شمارهٔ ۱۱۷۷ — شبها من و دلی و غمی بهر جان خویش
شمارهٔ ۱۱۷۸ — ابر خوش است و وقت خوش است و هوای خوش
شمارهٔ ۱۱۸۳ — ستمگری که دلم شاد نیست جز به غمش
شمارهٔ ۱۱۸۵ — کرشمه های سر زلف در بنا گوشش
شمارهٔ ۱۱۸۰ — هر بامداد تا به شبم بر سر رهش
شمارهٔ ۱۱۸۶ — کسی که هست نظر بر جمال میمونش
شمارهٔ ۱۱۸۴ — قبا و پیرهن او که می رسد به تنش
شمارهٔ ۱۱۸۷ — نظر ز دیده بدزدم چو بنگرم رویش
شمارهٔ ۱۱۸۲ — گر، ای نسیم، ترا ره دهنده در حرمش
شمارهٔ ۱۱۸۱ — فرشته می ننویسد گناه دم به دمش
شمارهٔ ۱۱۸۹ — ترک من، سر مکش ز پرده خویش
شمارهٔ ۱۱۹۴ — آن چشم سخنگو نگر و آن لب خاموش
شمارهٔ ۱۱۹۳ — سوار من از من عنان در مکش
شمارهٔ ۱۱۹۱ — رفت دل، نیست روشنم حالش
شمارهٔ ۱۱۹۰ — باغ بشکفت و سوری و سمنش
شمارهٔ ۱۱۹۲ — لب نگر وان دهان خندانش
شمارهٔ ۱۱۹۵ — او می رود و عاشق مسکین گرانش
شمارهٔ ۱۱۸۸ — شد آن که پای مرا بوسه می زند او باش
شمارهٔ ۱۱۹۷ — خضر در کوی او ره گم کند زان شکل موزونش
شمارهٔ ۱۱۹۶ — به سنگی چون سگان از دور خرسندم ز دربانش
شمارهٔ ۱۲۰۱ — نیاید گر چه هرگز از فرامش گشتگان یادش
شمارهٔ ۱۲۰۰ — گه گه نظری باز مدار از من درویش
شمارهٔ ۱۱۹۹ — زلفت که باد از هر طرف گه گه پریشان داردش
شمارهٔ ۱۲۰۳ — هر کس نشسته شاد به کام و هوای خویش
شمارهٔ ۱۱۹۸ — دل من دست بازی می کند هر لحظه با مویش
شمارهٔ ۱۲۰۲ — گرم روزی به دست افتد کمند زلف دلبندش
شمارهٔ ۱۲۱۰ — گل ز بیم باد زیر پرده می دارد چراغ
شمارهٔ ۱۲۰۴ — دیده را زان سبزه نو رسته نوروزی ببخش
شمارهٔ ۱۲۰۸ — تا شد ز مطلع غیب خورشید حسن طالع
شمارهٔ ۱۲۱۱ — شاه حسنی وز متاع نیکوان داری فراغ
شمارهٔ ۱۲۰۹ — چو مهر می کند از مشرق پیاله طلوع
شمارهٔ ۱۲۰۶ — آمد بهار و شد چمن و لاله زار خوش
شمارهٔ ۱۲۰۷ — چون سبزه بر دمید ز گلزار یار خط
شمارهٔ ۱۲۰۵ — غم دل زان خورم کانجاست آن بالای چون سیمش
شمارهٔ ۱۲۱۶ — دو چشمت آفت دل‌هاست هر یک
شمارهٔ ۱۲۱۵ — رسید دوش ندایی ازین بلند رواق
شمارهٔ ۱۲۱۴ — ای ز سودای تو در دل رونق بازار عشق
شمارهٔ ۱۲۱۲ — دی می گذشت و سوی او دلها روان از هر طرف
شمارهٔ ۱۲۱۸ — بوستان جلوه در گرفت اینک
شمارهٔ ۱۲۱۳ — دی مست می رفتی بُتا، رو کرده از ما یک طرف
شمارهٔ ۱۲۱۷ — ای باد، لطفی کن برو در کوی جانان ساکنک
شمارهٔ ۱۲۱۹ — ترک سفید روی و سیه چشم و لاله رنگ
شمارهٔ ۱۲۲۷ — ترک من رفتم ز کویت گر ز من گشتی ملول
شمارهٔ ۱۲۲۶ — خیز که جلوه می کند چهره دلگشای گل
شمارهٔ ۱۲۲۴ — زهی زلفت شکسته نرخ سنبل
شمارهٔ ۱۲۲۰ — دل رفت ز تن بیرون دلدار همان در دل
شمارهٔ ۱۲۲۲ — مرا بهرت خصومتهاست با دل
شمارهٔ ۱۲۲۱ — خهی در هر نظر چون خویش مقبول
شمارهٔ ۱۲۲۵ — مسلمانان برفت از دست من دل
شمارهٔ ۱۲۲۳ — نگارا، صحبت از اغیار بگسل
شمارهٔ ۱۲۳۲ — من نخواهم برد جان از دست دل
شمارهٔ ۱۲۲۸ — می‌رود یار و مرا آزار می‌ماند به دل
شمارهٔ ۱۲۳۰ — رسته بودم مه من چندگه از زاری دل
شمارهٔ ۱۲۳۱ — ای فرق تا به پای همه آرزوی دل
شمارهٔ ۱۲۳۴ — همی خواهم ترا بینم، نظر سویی که من دارم
شمارهٔ ۱۲۲۹ — من مسکین چه کنم، پیش که گویم غم دل؟
شمارهٔ ۱۲۳۵ — من این آه جگر سوز از دل پیمان شکن دارم
شمارهٔ ۱۲۳۳ — مده پندم که من در سینه سودایی دگر دارم
شمارهٔ ۱۲۴۳ — تویی در پیش من یا خود مه و پروین نمی دانم
شمارهٔ ۱۲۳۷ — به یاد دیدن روی تو گلزار آرزو دارم
شمارهٔ ۱۲۴۱ — به چشم تر دمی کاندر دل بریانش می‌دارم
شمارهٔ ۱۲۳۸ — من آن خاکم که در راه وفا رو بر زمین دارم
شمارهٔ ۱۲۳۶ — برون آ اندکی، جانا که بسیار آرزو دارم
شمارهٔ ۱۲۳۹ — نترسم از بلا چون دیده بر رخساره ای دارم
شمارهٔ ۱۲۴۰ — شبی، آسایشم نبود، عجب بیداریی دارم
شمارهٔ ۱۲۴۲ — من و شبها و یاد آن سرکویی که من دانم
شمارهٔ ۱۲۴۴ — چو خواهم با تو حال خود بگویم، جا نمی یابم
شمارهٔ ۱۲۴۵ — همیشه در فراقت با دل افگار می گریم
شمارهٔ ۱۲۴۹ — تو سر مستی و من عاشق، بیا تا با تو در غلتم
شمارهٔ ۱۲۴۷ — بگویم حال خویشت، لیک از آزار می‌ترسم
شمارهٔ ۱۲۴۶ — خراش سینه خود با یکی خونخوار می گویم
شمارهٔ ۱۲۴۸ — همه شب با دل خود نقش آن دلدار بربندم
شمارهٔ ۱۲۵۰ — نیارم تاب دیدن، دیر دیرت بهر آن بینم
شمارهٔ ۱۲۵۱ — چمن چون بوی تو آرد، به بویت در چمن میرم
شمارهٔ ۱۲۵۳ — ندانم کیست اندر دل که در جان می خلد بازم
شمارهٔ ۱۲۵۵ — ز دستم شد عنان دل، چه داند کس که من چونم؟
شمارهٔ ۱۲۵۶ — بدو بودم شبی، افسانه آن شب بگوییدم
شمارهٔ ۱۲۵۸ — چو دادی مژده این نعمتم کت روی بنمایم
شمارهٔ ۱۲۵۹ — سرو منی و از دل بستان خودت خوانم
شمارهٔ ۱۲۵۴ — ز هجران روز من شب گشت و کی بودی چنین روزم
شمارهٔ ۱۲۵۷ — نگارا، عزم آن دارم که جان در پایت افشانم
شمارهٔ ۱۲۵۲ — سواره آمدی و صید خود کردی دل و تن هم
شمارهٔ ۱۲۶۳ — نبض دل شوریده رنجور گرفتیم
شمارهٔ ۱۲۶۵ — آن نرگس پر ناز و جفا را ز که دانیم؟
شمارهٔ ۱۲۶۱ — ای گل، صفت حسنت بر وجه حسن گویم
شمارهٔ ۱۲۶۴ — ما ترک رضای دل خودکام گرفتیم
شمارهٔ ۱۲۶۲ — در دیده چه کار آید؟ این اشک چو بارانم
شمارهٔ ۱۲۶۶ — ما از هوس روی بتان باز نیاییم
شمارهٔ ۱۲۶۰ — سودای سر زلفت کاندر دل و جان دارم
شمارهٔ ۱۲۶۷ — جان زحمت خود برد و به جانان نرسیدیم
شمارهٔ ۱۲۶۹ — صافی مده، ای دوست که ما درد کشانیم
شمارهٔ ۱۲۷۵ — زین پای ادب نیست که در کوی تو آیم
شمارهٔ ۱۲۷۰ — ای از نظرم رفته، نظر سوی که دارم؟
شمارهٔ ۱۲۷۴ — هر دم غم خود با دل افگار بگویم
شمارهٔ ۱۲۷۲ — گمراه شدم، ره سوی جانان ز که پرسم؟
شمارهٔ ۱۲۶۸ — عمری شد و ما عاشق و دیوانه بماندیم
شمارهٔ ۱۲۷۳ — یارب، غم آن سرو خرامان به که گویم؟
شمارهٔ ۱۲۷۱ — عاشق شدم و محرم این کار ندارم
شمارهٔ ۱۲۷۷ — به رخ خاک درت رفتیم و رفتیم
شمارهٔ ۱۲۸۲ — خیالت بر دل خود شاه سازم
شمارهٔ ۱۲۸۱ — بتی هر روز بر دل میر سازم
شمارهٔ ۱۲۷۹ — سفر کردند یاران جان ما هم
شمارهٔ ۱۲۷۸ — همی دزدی ز من اندام چون سیم
شمارهٔ ۱۲۸۰ — ببستی چشم من ز افسون زبان هم
شمارهٔ ۱۲۸۳ — ز هر موی تو دل در بند دارم
شمارهٔ ۱۲۷۶ — بیا ساقی که ما در می فتادیم
شمارهٔ ۱۲۹۰ — ز عشقت بیقرارم، با که گویم؟
شمارهٔ ۱۲۸۸ — پری رویی که من حیران اویم
شمارهٔ ۱۲۸۵ — غمت با این و با آن گفتم، نگفتم
شمارهٔ ۱۲۸۴ — مرا دل ده که من سنگی ندارم
شمارهٔ ۱۲۸۹ — دل بی عشق را من دل نگویم
شمارهٔ ۱۲۸۶ — شبی در کوی آن مه روی رفتم
شمارهٔ ۱۲۸۷ — به دست باد، کان سو جان فرستم
شمارهٔ ۱۲۹۱ — نهانی چند سوی یار بینم
شمارهٔ ۱۲۹۹ — از دست غمت به ناله ماییم
شمارهٔ ۱۲۹۴ — لبالب کن قدح ساقی که مستم
شمارهٔ ۱۲۹۵ — بیا، جانا، که جانت را بمیرم
شمارهٔ ۱۲۹۸ — ما دلشدگان بیقراریم
شمارهٔ ۱۲۹۶ — نمی داند مه نامهربانم
شمارهٔ ۱۲۹۷ — امشب سوی دوست راه گیریم
شمارهٔ ۱۲۹۳ — ز تو صد فتنه بر جان پیش دیدم
شمارهٔ ۱۲۹۲ — منت هر شب که گرد کوی گردم
شمارهٔ ۱۳۰۳ — من کشته روی یار خویشم
شمارهٔ ۱۳۰۶ — ای گریه، ترا چه شکر گویم؟
شمارهٔ ۱۳۰۱ — آن مرغ که بود زیرکش نام
شمارهٔ ۱۳۰۲ — نه دست رسی به یار دارم
شمارهٔ ۱۳۰۰ — ما عاشق روی نیکوانیم
شمارهٔ ۱۳۰۴ — ای روی تو عمر جاودانم
شمارهٔ ۱۳۰۵ — من عاشق آن رخ چو ماهم
شمارهٔ ۱۳۰۷ — زان غمزه خونخوار جان افگار خوش می آیدم
شمارهٔ ۱۳۱۱ — اینک به کوی یار خود من بهر مردن می روم
شمارهٔ ۱۳۰۹ — مستم که امشب گوییا میهای پنهان خورده ام
شمارهٔ ۱۳۱۰ — امشب میان نوخطان سرمست و غلتان بوده ام
شمارهٔ ۱۳۱۲ — از غمزه ناوک‌زن شدی، آماجگاهت دل کنم
شمارهٔ ۱۳۱۳ — بسیار خواهم از نظر تا روی او یکسو کنم
شمارهٔ ۱۳۱۴ — هر دم بنتوانم که آن رخسار زیبا بنگرم
شمارهٔ ۱۳۱۵ — جانم برون آمد ز غم، آخر به جانان کی رسم؟
شمارهٔ ۱۳۰۸ — یارب، چه باشد گه گهی جانان در آغوش آیدم
شمارهٔ ۱۳۱۹ — دیدم بلای ناگهان عاشق شدم، دیوانه هم
شمارهٔ ۱۳۱۷ — یک شب اگر من دور از آن گیسوی در هم اوفتم
شمارهٔ ۱۳۱۶ — خواهم دل خون گشته را از دست تو در خون کشم
شمارهٔ ۱۳۱۸ — باز آمد آن وقتی که من از گریه در خون اوفتم
شمارهٔ ۱۳۲۳ — ملکت عشق ملک شد از کرم الهیم
شمارهٔ ۱۳۲۲ — آن نه منم که از جفا دست ز یار در کشم
شمارهٔ ۱۳۲۰ — هر سحری به کوی تو شعله وای خود کشم
شمارهٔ ۱۳۲۱ — بر در تو ز دشمنان گر چه که صد جفا کشم
شمارهٔ ۱۳۳۰ — هر شبی چون یاد آن رخسار گلناری کنم
شمارهٔ ۱۳۳۱ — بخت گویم نیست تا پیش تو سربازی کنم
شمارهٔ ۱۳۲۵ — ای خوش آن روزی که ما با یار خود خوش بوده ایم
شمارهٔ ۱۳۲۷ — باده در ره، ساقیا، تا جای در جانش کنیم
شمارهٔ ۱۳۲۴ — گر گلی ندهی ز باغ خود به خاری هم خوشیم
شمارهٔ ۱۳۲۶ — ما گرفتار غم و از خویشتن وامانده‌ایم
شمارهٔ ۱۳۲۹ — گر گذر افتد ترا در کوی جانان، ای نسیم
شمارهٔ ۱۳۲۸ — ای سفر کرده ز چشم و در دل و جانی مقیم
شمارهٔ ۱۳۳۷ — نی مجال آن که او را از دل خود برکشم
شمارهٔ ۱۳۳۶ — یک سخن گر زان لب شکرفشان بیرون کشم
شمارهٔ ۱۳۳۹ — خرم آن روزی که من با دوست کاری داشتم
شمارهٔ ۱۳۳۲ — بخت اگر یاری دهد چون جان در آغوشش کنم
شمارهٔ ۱۳۳۸ — ای خوش آن شبها که من در دیده خوابی داشتم
شمارهٔ ۱۳۳۳ — منزل عشقت که من پوشیده در جان می‌کنم
شمارهٔ ۱۳۳۴ — سایه وارم هر شب از سودای زلفت، چون کنم؟
شمارهٔ ۱۳۳۵ — عزم آن دارم که از دل نقد جان بیرون کنم
شمارهٔ ۱۳۴۰ — یاد باد آن کز لبش هر لحظه جامی داشتم
شمارهٔ ۱۳۴۳ — این منم، یارب که با دلدار هم زانو شدم
شمارهٔ ۱۳۴۱ — دوش من روی چو ماه آشنایی دیده ام
شمارهٔ ۱۳۴۴ — باز وقت آمد که من سر در پریشانی نهم
شمارهٔ ۱۳۴۷ — ز تو نعمت است و راحت لب شکرین و رو هم
شمارهٔ ۱۳۴۲ — من که دور از دوستان وز یار دور افتاده ام
شمارهٔ ۱۳۴۵ — نکنم ز عشق تو به که سر گناه دارم
شمارهٔ ۱۳۴۶ — شب من سیه شد از غم، مه من کجات جویم؟
شمارهٔ ۱۳۵۵ — من اگر بر در تو هر شبی افغان نکنم
شمارهٔ ۱۳۵۴ — پیش روی تو حدیث مه و جوزا نکنم
شمارهٔ ۱۳۴۸ — نفسی برون ندادم که حدیث دل نگفتم
شمارهٔ ۱۳۵۰ — عهدها را گه آن شد که ز سر تازه کنیم
شمارهٔ ۱۳۵۱ — ما به کوی تو سگانیم و به راه تو خسیم
شمارهٔ ۱۳۵۲ — فرخ آن روز که دیده بر رخت باز کنم
شمارهٔ ۱۳۴۹ — وقت آن است که ما رو به خرابات نهیم
شمارهٔ ۱۳۵۳ — ای خوش آن دم که سخنهای تو در گوش کنم
شمارهٔ ۱۳۶۰ — بی تو امید ندارم که زمانی بزیم
شمارهٔ ۱۳۵۶ — بی تو جان رفت و به تن باز نیاید، چه کنم؟
شمارهٔ ۱۳۵۸ — هر شب از دست غمت دیده و دل خون شودم
شمارهٔ ۱۳۵۷ — التفاتی به من آن ماه ندارد، چه کنم؟
شمارهٔ ۱۳۶۳ — خرم آن روز که من آن رخ زیبا بینم
شمارهٔ ۱۳۵۹ — سوی من بین که ز هجرت به گداز آمده‌ام
شمارهٔ ۱۳۶۲ — من و گنج غم و در سینه همان سیم تنم
شمارهٔ ۱۳۶۱ — بخت برگشت ز من تا تو برفتی ز برم
شمارهٔ ۱۳۶۴ — یارب، آن روز بیابم که جمالت بینم
شمارهٔ ۱۳۶۵ — حال خود باز بر آیین دگر می بینم
شمارهٔ ۱۳۶۶ — می گذشتی و به سویت نگران می دیدم
شمارهٔ ۱۳۶۸ — گر چه از عقل و دیده و جان برخیزم
شمارهٔ ۱۳۷۱ — دل صد پاره که صد جا گرهش بر بستم
شمارهٔ ۱۳۶۷ — مدتی شد که نظر بر رخ یاری دارم
شمارهٔ ۱۳۷۰ — دل آواره به جایی ست که من می دانم
شمارهٔ ۱۳۶۹ — کس بدین روز مبادا که من بد روزم
شمارهٔ ۱۳۷۳ — ای به چشم تو خمار و خواب هم
شمارهٔ ۱۳۷۲ — سبزه ها نو می دمد بیرون رویم
شمارهٔ ۱۳۷۷ — بر جمالت مبتلایم، چون کنم؟
شمارهٔ ۱۳۷۶ — باز با درد جدایی چون کنم؟
شمارهٔ ۱۳۷۵ — در فراقت زندگانی چون کنم؟
شمارهٔ ۱۳۷۹ — راز دل پوشیده با جانان برم
شمارهٔ ۱۳۷۸ — میزنی تو غمزه، من جان می کنم
شمارهٔ ۱۳۷۴ — ای رخت چون ماه و از مه بیش هم
شمارهٔ ۱۳۸۰ — دوش رخ بر آستانش سوده ام
شمارهٔ ۱۳۸۷ — روی تو ماه سما می گوییم
شمارهٔ ۱۳۸۵ — خم آن طره دلبند کشم
شمارهٔ ۱۳۸۳ — دلبرا، در جان نشین، فی العین هم
شمارهٔ ۱۳۸۶ — گر سخن زان قد رعنا گویم
شمارهٔ ۱۳۸۴ — از دو زلف تو شکن وام کنم
شمارهٔ ۱۳۸۱ — هر شبی با گریه های خود خوشم
شمارهٔ ۱۳۸۲ — توبه دیرینه را می بشکنم
شمارهٔ ۱۳۹۳ — چون نارم آنکه فارغ زان آشنا گریزم
شمارهٔ ۱۳۸۹ — ابر بهار باران، وین چشم خونفشان هم
شمارهٔ ۱۳۹۴ — کاری چو برنیاید از آه صبح خیزم
شمارهٔ ۱۳۹۰ — از دل پیام دارم، بر دوست چون رسانم
شمارهٔ ۱۳۹۵ — رفتیم ما و دل به یکی سو گذاشتیم
شمارهٔ ۱۳۹۱ — جانا، بر آستانت روزی که جا بگیرم
شمارهٔ ۱۳۸۸ — من عاشقم، نه رعنا، کز دوست کام خواهم
شمارهٔ ۱۳۹۲ — از دست دل بر آنم کز جان خود بشورم
شمارهٔ ۱۳۹۸ — ما عافیت نثار ره درد کرده ایم
شمارهٔ ۱۴۰۲ — بخرام تا به زیر قدم پی سپر شویم
شمارهٔ ۱۳۹۹ — رحمی که بر در تو غریب اوفتاده‌ام
شمارهٔ ۱۴۰۳ — می خواستم که روزه گشایم نماز شام
شمارهٔ ۱۴۰۰ — تا دامن از بساط جهان در کشیده ایم
شمارهٔ ۱۴۰۱ — خیز، ای به دل نشسته که بیدل نشسته ایم
شمارهٔ ۱۳۹۶ — هر دم گذر به کوی و سرایی که ما کنیم
شمارهٔ ۱۳۹۷ — هر شب به کوی وصل تو دزدیده ره کنیم
شمارهٔ ۱۴۱۰ — تلخاب حسرت است هر آبی که من خورم
شمارهٔ ۱۴۰۴ — از طره تو جز ره سودا نیافتم
شمارهٔ ۱۴۰۶ — هرگز ز دور چرخ وفایی نیافتم
شمارهٔ ۱۴۰۸ — اول به سینه بهر غمت جای کرده ام
شمارهٔ ۱۴۰۵ — عمرم گذشت و روی تو دیدن نیافتم
شمارهٔ ۱۴۱۱ — امشب من آن نیم که فغان را فرو برم
شمارهٔ ۱۴۰۷ — شب تا به روز خون جگر نوش کرده ام
شمارهٔ ۱۴۰۹ — هر شب فتاده بر در تو خاک در خورم
شمارهٔ ۱۴۱۹ — دل داده ام به دلبر و جانی خریده ام
شمارهٔ ۱۴۱۴ — چون ناله بهر دیدنت از ناز برکشم
شمارهٔ ۱۴۱۳ — فریاد از این جفا که من از یار می کشم
شمارهٔ ۱۴۱۷ — با تو چه روز بود که من آشنا شدم؟
شمارهٔ ۱۴۱۵ — نی پای آن که از سر کویت سفر کنم
شمارهٔ ۱۴۱۸ — ای دیده، پای شو که بر یار می روم
شمارهٔ ۱۴۱۶ — هر روز دیده بر ره یاد صبا نهم
شمارهٔ ۱۴۱۲ — هر شب به دل تصور نازش فرو برم
شمارهٔ ۱۴۲۴ — برفت عمر و به سوی خدای روی نکردم
شمارهٔ ۱۴۲۷ — اگر ز من بروی، تاب دوری تو ندارم
شمارهٔ ۱۴۲۵ — خراب کرد به یک بار خواب نرگس مستم
شمارهٔ ۱۴۲۳ — کرشمه کردنت ار چه بلاست، باز ندارم
شمارهٔ ۱۴۲۰ — گر خود سخن ز زهره و از ماه بشنوم
شمارهٔ ۱۴۲۲ — اگر نه روی تو ببینم، به ماهتاب نبینم
شمارهٔ ۱۴۲۶ — گذشت عمر و دمی در رخ تو سیر ندیدم
شمارهٔ ۱۴۲۱ — رو زردی از من است ز چشم سیه گرم
شمارهٔ ۱۴۳۵ — برابر لب او انگبین چگونه کنم؟
شمارهٔ ۱۴۳۳ — برونم از دل پر خون نمی شوی، چه کنم؟
شمارهٔ ۱۴۲۹ — دلم ز دست تو خون شد، ندانم این به که گویم؟
شمارهٔ ۱۴۲۸ — کجایی، ای به فدای تو گشته جان و جهانم
شمارهٔ ۱۴۳۰ — بیار، ساقی، دریای بیکرانه به سویم
شمارهٔ ۱۴۳۱ — نهفته خورد می آن شوخ و منکر است به رویم
شمارهٔ ۱۴۳۲ — غمم بکشت که از یار مانده‌ام، چه کنم؟
شمارهٔ ۱۴۳۴ — گذشت یار و نسازم به خوی او، چه کنم؟
شمارهٔ ۱۴۳۷ — نه بخت آن که به سوی تو جان خویش کنم
شمارهٔ ۱۴۳۶ — گر آشکار حدیث نهان خویش کنم
شمارهٔ ۱۴۳۹ — من آن نیم که به عمر از وفای خود بروم
شمارهٔ ۱۴۴۳ — زبان نماند، ز لعلت سخن کجا یابم؟
شمارهٔ ۱۴۳۸ — نه یار وعده بوس و کنار می کندم
شمارهٔ ۱۴۴۰ — ببین که باز به دست تو اوفتاد دلم
شمارهٔ ۱۴۴۱ — شکست پشت من از بار غم، چه چاره کنم؟
شمارهٔ ۱۴۴۲ — گذشت باز بدین سوی ترک کج کلهم
شمارهٔ ۱۴۴۶ — به جان رسیدم و از دل خبر نمی یابم
شمارهٔ ۱۴۴۵ — کدام سوی روم کز فراق امان یابم؟
شمارهٔ ۱۴۵۰ — توانم از همه خوبان نظر بگردانم
شمارهٔ ۱۴۵۱ — خراب گشتم و با خویش بس نمی آیم
شمارهٔ ۱۴۴۹ — بیا که بهر تو جان در بلا گرو کردم
شمارهٔ ۱۴۴۷ — من آنچه دوش بدین جان مبتلا گفتم
شمارهٔ ۱۴۴۴ — کجات جویم و گر جویمت، کجا یابم؟
شمارهٔ ۱۴۴۸ — نبودی آن که منت دلنواز می گفتم
شمارهٔ ۱۴۵۴ — رخی که بر کف پای تو سیم تن مالم
شمارهٔ ۱۴۵۲ — منم که بی به تو صد گونه داغ می سوزم
شمارهٔ ۱۴۵۸ — چنین که غمزه خوبان نشست در کینم
شمارهٔ ۱۴۵۶ — نه یک دل، ار چه هزار است، آن او دانم
شمارهٔ ۱۴۵۷ — نیامده ست به چشم آدمی بدین سانم
شمارهٔ ۱۴۵۳ — همه شب از تو به دیوار خانه غم گویم
شمارهٔ ۱۴۵۹ — چو من ز دوست به داغ درونه خرسندم
شمارهٔ ۱۴۵۵ — اگر چه از تو دل خسته و غمین دارم
شمارهٔ ۱۴۶۲ — ما که در راه غم قدم زده ایم
شمارهٔ ۱۴۶۳ — ما در این شهر پای بند توایم
شمارهٔ ۱۴۶۴ — غم کُشی چند یار خویش کنم
شمارهٔ ۱۴۶۵ — خیز تا باده در پیاله کنیم
شمارهٔ ۱۴۶۶ — هر شب از شوق جامه پاره کنم
شمارهٔ ۱۴۶۰ — به دیده ای که ترا دیده ام نمی یارم
شمارهٔ ۱۴۶۱ — به دیدنت که من خو گرفته می آیم
شمارهٔ ۱۴۶۷ — چون شکر زان دو لعل تر بکنم
شمارهٔ ۱۴۷۳ — رویت، ای نازنین، که می بینم
شمارهٔ ۱۴۷۵ — دل به زلفت سپردم و رفتم
شمارهٔ ۱۴۷۰ — تیغ برکش که تا ز سر برهیم
شمارهٔ ۱۴۷۲ — این تویی تا به خواب می‌بینم
شمارهٔ ۱۴۶۹ — گر در وصل را گشاد دهیم
شمارهٔ ۱۴۷۱ — گل دل تازه گردد از دم خم
شمارهٔ ۱۴۷۴ — دوش می رفت و آه می کردم
شمارهٔ ۱۴۶۸ — جان من از غمت چنان شده ام
شمارهٔ ۱۴۸۱ — من آن ترک طناز را می شناسم
شمارهٔ ۱۴۸۰ — من از دست دل دوش دیوانه بودم
شمارهٔ ۱۴۸۲ — ز عشقت من خسته جان می خراشم
شمارهٔ ۱۴۸۳ — گذشت آن که من صبر و دین داشتم
شمارهٔ ۱۴۷۸ — ای وجود تو دیده جانم
شمارهٔ ۱۴۷۹ — سحرگه که بیدار گردیده بودم
شمارهٔ ۱۴۷۶ — دل ز مهر تو در که پیوندم؟
شمارهٔ ۱۴۷۷ — من اگر دوستت همی دارم
شمارهٔ ۱۴۸۷ — دوستان در ره دل سنگ گران است تنم
شمارهٔ ۱۴۹۰ — ز عشقت خواستم از جان و یک دم با تو ننشستم
شمارهٔ ۱۴۸۹ — چون ز تو می نتوانم که شکیبا باشم
شمارهٔ ۱۴۸۶ — بحل کن آن همه خونها که در غمت خوردم
شمارهٔ ۱۴۸۸ — گر رسم روزی به تو نوآشنایی ها کنم
شمارهٔ ۱۴۸۴ — چو نام تو در نامه‌ای دیده‌ام
شمارهٔ ۱۴۸۵ — بیا تا بی گل و صهبا نباشیم
شمارهٔ ۱۴۹۱ — عاشق شدم، با یار بدعهد وغا کردم
شمارهٔ ۱۴۹۳ — گر من به کمند تو گرفتار نباشم
شمارهٔ ۱۴۹۴ — چون دولت آن نیست که پهلوی تو باشم
شمارهٔ ۱۴۹۸ — ابر می بارد و من بار سفر می بندم
شمارهٔ ۱۴۹۵ — عشقت نصیب من همه غم داد، درد هم
شمارهٔ ۱۴۹۷ — دریاب که من طاقت هجر تو ندارم
شمارهٔ ۱۴۹۲ — زین پس سر آن نیست که من زهد فروشم
شمارهٔ ۱۴۹۹ — مرا بین کاندرین حالت سر و سامان نمی خواهم
شمارهٔ ۱۴۹۶ — ماهی رَوَد و من همه شب خواب ندانم
شمارهٔ ۱۵۰۳ — از پس عمر شبی هم نفس یار شدم
شمارهٔ ۱۵۰۵ — غبار مشک می خیزد، ندانم تا چه باد است این؟
شمارهٔ ۱۵۰۶ — همی رفتی و می گفتند اندر حسن فردست این
شمارهٔ ۱۵۰۷ — شب ست این وه چه بی پایان و یا خود زلف یارست این
شمارهٔ ۱۵۰۱ — وقتی ازین پیش تر خوشدلیی داشتیم
شمارهٔ ۱۵۰۰ — باز این دل من رو به که آورد، ندانم؟
شمارهٔ ۱۵۰۲ — بس به مویت اسیر شد جانم
شمارهٔ ۱۵۰۴ — از آن لب می وزد بویی و بوی خون ناب است این
شمارهٔ ۱۵۱۲ — شبی با ما خیال خویشتن را میهمان گردان
شمارهٔ ۱۵۰۸ — درآ، ای شاخ گل، خندان و مجلس را گلستان کن
شمارهٔ ۱۵۰۹ — بهار آمد، ولی سرو گلستان چون توان کردن
شمارهٔ ۱۵۱۰ — زهی رسم بناگوشت گل اندر سبزه پروردن
شمارهٔ ۱۵۱۱ — مرا قامت چو چوگان است و سر چون گوی سرگردان
شمارهٔ ۱۵۱۳ — وصیت می کنم، گر بشنود ابرو کمان من
شمارهٔ ۱۵۱۴ — ندارم روزی از رویت به جز حیرت گه دیدن
شمارهٔ ۱۵۱۵ — مخند از درد من، جانا، نه بر بازی ست آه من
شمارهٔ ۱۵۱۷ — گیسوی ترا نسبت با شب نتوان کردن
شمارهٔ ۱۵۱۶ — با چون تو مهی یک شب گر خواب توان کردن
شمارهٔ ۱۵۱۹ — مبارک باد، ماه روزه داران!
شمارهٔ ۱۵۱۸ — یوسف چو رخت ماهی در خواب ندیده ست این
شمارهٔ ۱۵۲۰ — خمار و خواب و چشم کافرش بین
شمارهٔ ۱۵۲۲ — شبی بخرام و مه را کار بشکن
شمارهٔ ۱۵۲۱ — برآمد ماه عید از اوج گردون
شمارهٔ ۱۵۲۳ — خوش آمد با توام دیدار کردن
شمارهٔ ۱۵۲۶ — روزی که به عالم است شب دان
شمارهٔ ۱۵۲۹ — زین خوش پسران و شکل ایشان
شمارهٔ ۱۵۲۵ — نه بی یادت برآید یک دم از من
شمارهٔ ۱۵۲۴ — بر آن رویی که نتوان می گرفتن
شمارهٔ ۱۵۳۰ — ای آرزوی امیدواران
شمارهٔ ۱۵۳۱ — سر مست رود چو در گلستان
شمارهٔ ۱۵۲۸ — ای میر همه شکر فروشان
شمارهٔ ۱۵۲۷ — از همچو تویی برید نتوان
شمارهٔ ۱۵۳۳ — جانا، گذری به بوستان کن
شمارهٔ ۱۵۳۴ — یک دم فراموشم نه ای، گر چه نیاری یاد من
شمارهٔ ۱۵۳۷ — ماه هلال ابروی من عقل مرا شیدا مکن
شمارهٔ ۱۵۳۵ — سودای خوبان کم نشد، زین جان غم فرسود من
شمارهٔ ۱۵۳۸ — مانا که بگشاید دلم، بندی ز گیسو باز کن
شمارهٔ ۱۵۳۲ — تا از بر تو جدا شدم من
شمارهٔ ۱۵۳۹ — هر مجلسی و ساقیی، من در خمار خویشتن
شمارهٔ ۱۵۳۶ — ماهی گذشت و شب نخفت این دیده بیدار من
شمارهٔ ۱۵۴۳ — ز اندازه بگذشت آرزو، طاقت ندارم بیش از این
شمارهٔ ۱۵۴۴ — خواهی دلا، فردوس جان، رخسار جانان را ببین
شمارهٔ ۱۵۴۵ — خواب ز چشم من بشد، چشم تو بست خواب من
شمارهٔ ۱۵۴۶ — آفت زهد و توبه شد ترک شرابخوار من
شمارهٔ ۱۵۴۷ — گر چه ز خوی نازکت سوخته گشت جان من
شمارهٔ ۱۵۴۰ — خونی ز چشمم می رود، در انتظار کیست این؟
شمارهٔ ۱۵۴۱ — آمد بهار، ای یار من، بشکفت گلها در چمن
شمارهٔ ۱۵۴۲ — بالای تست این پیش من یا سرو بستا نیست این
شمارهٔ ۱۵۴۹ — رفتی و شد بی تو جانم زار، باز آی و ببین
شمارهٔ ۱۵۵۵ — دوش سرمست آن نگار نازنین آمد برون
شمارهٔ ۱۵۵۰ — آخر، ای خود بین من، روزی به غمخواری ببین
شمارهٔ ۱۵۵۱ — آن کلاه کج بر آن سرو بلند او ببین
شمارهٔ ۱۵۴۸ — تنگ نبات چون بود، لب بگشا که هم چنین
شمارهٔ ۱۵۵۲ — صبح دولت می دمد یا خود رخ جانانست این
شمارهٔ ۱۵۵۴ — باش تا مشکت ز برگ یاسمین آید برون
شمارهٔ ۱۵۵۳ — ای به کویت هر سحرگه جای تنها ماندگان
شمارهٔ ۱۵۶۱ — عاشقان را گه گهی از رخ نوایی تازه کن
شمارهٔ ۱۵۶۲ — تُرک من بر عزم رفتن تیر در ترکش مکن
شمارهٔ ۱۵۵۹ — جان من از بیدلان، آخر گهی یادی بکن
شمارهٔ ۱۵۵۷ — عافیت را در همه عالم نمی یابم نشان
شمارهٔ ۱۵۶۰ — چشم را در ملک خوبی شحنه بیداد کن
شمارهٔ ۱۵۶۳ — ناز در چشم و کرشمه در سر ابرو مکن
شمارهٔ ۱۵۵۶ — نام گل بردن به پیشت بر زبان آید گران
شمارهٔ ۱۵۵۸ — آن که فصل گل همی گویند، اینک آمد آن
شمارهٔ ۱۵۶۸ — ای دل از آنها که رفت، گر بتوانی مکن
شمارهٔ ۱۵۶۹ — از شب گیسوی تست روشنی روز من
شمارهٔ ۱۵۷۰ — ای دل به چشم عبرت نظارهٔ جهان کن
شمارهٔ ۱۵۶۵ — تا کی، ای مه روی، کین انگیختن؟
شمارهٔ ۱۵۶۴ — بی وفا یارا، چنین هم بی وفاداری مکن
شمارهٔ ۱۵۷۱ — یک ره ز در برون آ، قصد هزار جان کن
شمارهٔ ۱۵۶۶ — خویش را در کوی بی خویشی فگن
شمارهٔ ۱۵۶۷ — عمر برفت و نرفت عشق ز سودای من
شمارهٔ ۱۵۷۲ — تا چند کوشی آخر در خون بی‌گناهان‌؟
شمارهٔ ۱۵۷۴ — ای تیغ بر کشیده چو مردم کشندگان
شمارهٔ ۱۵۷۷ — برداشتن نظر ز نگاری نمی توان
شمارهٔ ۱۵۷۳ — ای دور مانده از نظر دورماندگان
شمارهٔ ۱۵۷۸ — بنشست عشق یار به جانم چنان درون
شمارهٔ ۱۵۷۶ — ای باد، بوی یار بدین مبتلا رسان
شمارهٔ ۱۵۷۵ — ای بی خبر، ز دیده بی خواب عاشقان
شمارهٔ ۱۵۷۹ — دل می بری و در خم مو می کنی، مکن
شمارهٔ ۱۵۸۱ — عزم برون چو مست خماری شوی، مکن
شمارهٔ ۱۵۸۲ — ای دل، ز وعده کج آن شوخ یاد کن
شمارهٔ ۱۵۸۳ — ای دل، علم به ملک قناعت بلند کن
شمارهٔ ۱۵۸۵ — امروز باز شکل دگرگشت یار من
شمارهٔ ۱۵۸۶ — باز آمد آن که سوخته اوست جان من
شمارهٔ ۱۵۸۷ — ای بوده در قفای تو دایم دعای من
شمارهٔ ۱۵۸۴ — جانا، شبی به کوی غریبان مقام کن
شمارهٔ ۱۵۸۰ — ای دیده، بیش در رخ جانان نظر مکن
شمارهٔ ۱۵۸۸ — کم زان که جان به کوی تو دانیم سوختن
شمارهٔ ۱۵۹۴ — چنین که بی تو زمان نمی توان بودن
شمارهٔ ۱۵۹۵ — اگر بخواهمش آن روی دلستان دیدن
شمارهٔ ۱۵۹۲ — صواب نیست به تو فکر حور عین کردن
شمارهٔ ۱۵۹۰ — رو، ای صبا و سلامم به دلنواز رسان
شمارهٔ ۱۵۹۱ — نظر چگونه توان در همه جهان کردن؟
شمارهٔ ۱۵۹۳ — میسر ار شود از چون تو نخل برخوردن
شمارهٔ ۱۵۸۹ — خوش است میکده، ساقی، به روی همنفسان
شمارهٔ ۱۵۹۸ — بیار ساقی و جام شراب در گردان
شمارهٔ ۱۵۹۹ — دریغ صحبت دیرینه وفاداران
شمارهٔ ۱۵۹۶ — ز زلف تو کمر فتنه بر میان بستن
شمارهٔ ۱۶۰۱ — سبزه همان و گل و صحرا همان
شمارهٔ ۱۶۰۰ — آخر نگاهی بر حال ما کن
شمارهٔ ۱۶۰۳ — ای سمن نامه وفا بستان
شمارهٔ ۱۶۰۲ — روی ترش کرده به یاران مبین
شمارهٔ ۱۵۹۷ — دلم که سوخت ز عشقش چراغ جان من است آن
شمارهٔ ۱۶۰۶ — دل شکیبا نمی توان کردن
شمارهٔ ۱۶۰۷ — من خسته را ز آن خود کن، ببین
شمارهٔ ۱۶۰۵ — گواه جبین است بر درد من
شمارهٔ ۱۶۱۰ — چه بلاست از دو چشمت نظر نیاز کردن
شمارهٔ ۱۶۱۱ — گر ز شوخی نیستت پروای من
شمارهٔ ۱۶۰۸ — چه کنم کز دل من آن صنم آید بیرون
شمارهٔ ۱۶۰۹ — ای شکل و بالایت بلا، از بهر جان مردمان
شمارهٔ ۱۶۰۴ — عالم از جام لب خراب مکن
شمارهٔ ۱۶۱۲ — یار بی فرمان و دل هم همچنان
شمارهٔ ۱۶۱۸ — یک دگر خلق به سودای دل و جان گفتن
شمارهٔ ۱۶۱۳ — همی ریزی به بازی خون یاران
شمارهٔ ۱۶۱۹ — جانا همان و دل همان درد من شیدا همان
شمارهٔ ۱۶۱۵ — دل گمگشته به بازار خریدن نتوان
شمارهٔ ۱۶۱۴ — عشق آتشم در جان زد و جانان ازان دیگران
شمارهٔ ۱۶۱۶ — در ره عشق از بلا آزاد نتوان زیستن
شمارهٔ ۱۶۱۷ — آرایش مجلس تویی، مجلس بیارا هر زمان
شمارهٔ ۱۶۲۵ — عیش من تلخ است ازان شکر لب شیرین سخن
شمارهٔ ۱۶۲۴ — آستان یار و آن گه خون من
شمارهٔ ۱۶۲۲ — خه از کجاها می رسی آلوده می همچنین
شمارهٔ ۱۶۲۶ — صد ره گذری هر دم بر جان خراب من
شمارهٔ ۱۶۲۰ — صبح دمید و روز شد، شمع به گوشه نه کنون
شمارهٔ ۱۶۲۷ — سواره اینک آن سرو روانم می رود بیرون
شمارهٔ ۱۶۲۳ — از خانه دشمن خاست دل، فریاد کردن چون توان؟
شمارهٔ ۱۶۲۱ — ای مشک وام داده زلفت به آهوی چین
شمارهٔ ۱۶۳۰ — ای جهانی کشته، جان چند کس خواهی شدن؟
شمارهٔ ۱۶۳۴ — ای غمت خوش تر ز شادی کسان
شمارهٔ ۱۶۳۵ — یک شب، ای ماه جهان افروز من
شمارهٔ ۱۶۳۱ — بنشین نفسی کز همه لطف تو بس است این
شمارهٔ ۱۶۲۹ — آه ازین تنگ قبایان شده تنگم دامان
شمارهٔ ۱۶۳۲ — ای آشنا، درین چه بی بن نظاره کن
شمارهٔ ۱۶۳۳ — چون همی دانی که تن چون جان نهان خواهد شدن
شمارهٔ ۱۶۲۸ — چشم است، یارب، آنچنان یا خود بلای جان من
شمارهٔ ۱۶۴۰ — در سرم باز هوایی ست که گفتن نتوان
شمارهٔ ۱۶۳۸ — چون بستدی دل من، پرسشم کن به ازین
شمارهٔ ۱۶۴۱ — امروز به نظاره آن سرو خرامان
شمارهٔ ۱۶۳۹ — آخر بگو، ای نازنین، ناز تو تا کی همچنین؟
شمارهٔ ۱۶۴۲ — ز سر کرشمه یک ره نظری به روی من کن
شمارهٔ ۱۶۳۷ — گر هوس بردم به رویت چشم خود بر دوختن
شمارهٔ ۱۶۴۳ — منم و خیال بازی شب و روز با جانان
شمارهٔ ۱۶۳۶ — از آن خویش کنم من که جان دهم بستان
شمارهٔ ۱۶۴۴ — دلم را کرد صد پاره به سینه خار خار تو
شمارهٔ ۱۶۴۶ — مه شبگرد من امشب چو مه می گشت و من با او
شمارهٔ ۱۶۴۵ — دلم آشفته شد، جانا، به بالای بلای تو
شمارهٔ ۱۶۴۹ — بیچاره دلم خون شد در پیش خیال تو
شمارهٔ ۱۶۴۸ — بدینسان کز غمت بر خاک دارم هر زمان پهلو
شمارهٔ ۱۶۴۷ — دو رخ بنمای و بازار کواکب بشکن از هر دو
شمارهٔ ۱۶۵۰ — ای جان من آویزان از بند قبای تو
شمارهٔ ۱۶۵۱ — آن کیست که می آید صد لشکر دل با او
شمارهٔ ۱۶۵۷ — زینسان که ناوک می زند چشم شکارانداز او
شمارهٔ ۱۶۵۳ — ای رهزن عشاق، چه عیار کسی تو
شمارهٔ ۱۶۵۲ — از دوری خود، جانا، حال دل من بشنو
شمارهٔ ۱۶۵۴ — خلقی همه در شهر و مرا جا به دگر سو
شمارهٔ ۱۶۵۵ — ای سبزه دمانید به گرد قمر از مو
شمارهٔ ۱۶۵۹ — ترکی ست بدخو آنکه من دارم سر و سودای او
شمارهٔ ۱۶۵۸ — آن شکل جولانش نگر، وان خلق در دنبال او
شمارهٔ ۱۶۵۶ — من اینجا و دل گمره در آن کو
شمارهٔ ۱۶۶۱ — ای زندگانی بخش من لعل شکر گفتار تو
شمارهٔ ۱۶۶۵ — نیست گشاده چشم من جز به خیال روی تو
شمارهٔ ۱۶۶۷ — مست می گردی ز خانه، بیش نافرمان مشو
شمارهٔ ۱۶۶۲ — گر چه که هست خون دل باده خوشگوار تو
شمارهٔ ۱۶۶۶ — روی یار از سبزه تر بوستانی یافت نو
شمارهٔ ۱۶۶۳ — تا به زمانه شد خبر از مه با کمال تو
شمارهٔ ۱۶۶۰ — خیزد چو از خواب آن پسر تا کس نشوید روی او
شمارهٔ ۱۶۶۴ — باز به خون خلق شد چشم جفانمای تو
شمارهٔ ۱۶۷۱ — پرده صبرم درید غمزه دلدوز تو
شمارهٔ ۱۶۷۵ — خون گریم ار چه از ستم بیکران تو
شمارهٔ ۱۶۶۹ — از من، ای ساده پسر، دور مشو
شمارهٔ ۱۶۷۳ — نوبت خوبی زدند در شب گیسوی تو
شمارهٔ ۱۶۷۴ — عاشق و دیوانه ام، سلسله یار کو
شمارهٔ ۱۶۷۰ — پر زخم است و شکست زلف گرانبار تو
شمارهٔ ۱۶۶۸ — مردم چشم مرا برد آب و گر آیی درو
شمارهٔ ۱۶۷۲ — گر نه کمند بلاست بر دل عشاق تو
شمارهٔ ۱۶۸۱ — مست آمد آن نگار که ما مست روی او
شمارهٔ ۱۶۸۰ — بوی وفا ز طره عنبرفشان تو
شمارهٔ ۱۶۷۶ — هر جا که لب به خنده گشاید دهان تو
شمارهٔ ۱۶۷۹ — هر شب منم فتاده به گرد سرای تو
شمارهٔ ۱۶۷۷ — کس چون جهد ز گیسوی همچون کمند تو
شمارهٔ ۱۶۸۳ — سوی شکار، ای پسر نازنین، مرو
شمارهٔ ۱۶۸۲ — عشق نوست و یار نوست و بهار نو
شمارهٔ ۱۶۷۸ — گر باده می خورم به سر من خمار تو
شمارهٔ ۱۶۸۹ — آیین تو دل بردن است، ای چشم خلقی سوی تو
شمارهٔ ۱۶۸۷ — لاله دمد از خون شهیدان غم او
شمارهٔ ۱۶۸۵ — ای به بالا بلند و زیبا تو
شمارهٔ ۱۶۸۴ — ای خرد مست لعل چون می تو
شمارهٔ ۱۶۸۶ — یا دلم را به راز محرم شو
شمارهٔ ۱۶۹۰ — دل و جان مرا زاندازه و بگذشت آرزوی تو
شمارهٔ ۱۶۹۱ — ز دلها لشکری دارد سخن با تاجداران گو
شمارهٔ ۱۶۸۸ — تا شدم چشم آشنا با روی تو
شمارهٔ ۱۶۹۸ — دلی دارم چو دامان گل از غم چاک گردیده
شمارهٔ ۱۶۹۷ — کارم از دست برفته ست ز نادیدن تو
شمارهٔ ۱۶۹۲ — ای گلستان ترا بالای سرو
شمارهٔ ۱۶۹۶ — عارض همچون نگارستان تو
شمارهٔ ۱۶۹۳ — همی گویم که وقتی، ز آن مشتاقان مجنون شو
شمارهٔ ۱۶۹۴ — بیا، ای باغ جان، تا بنگرم سرو روان تو
شمارهٔ ۱۶۹۵ — امشب ای باد، یکی جانب آن بستان شو
شمارهٔ ۱۶۹۹ — چه شکل است این که می آید سمند ناز بر کرده
شمارهٔ ۱۷۰۵ — دلی دارم ز هجران پاره پاره
شمارهٔ ۱۷۰۶ — دلم در عشق جانان گشته پاره
شمارهٔ ۱۷۰۷ — نسیم زلف بر دست صبا ده
شمارهٔ ۱۷۰۲ — ای از رقم شبگون دیباچه مه کرده
شمارهٔ ۱۷۰۰ — من ار چه هر شب از شبهای هجرش می کنم ناله
شمارهٔ ۱۷۰۳ — ای جان چو سخن گویم، مستانه و رندانه
شمارهٔ ۱۷۰۱ — تو دور افتاده از ما و نگنجد شوق در نامه
شمارهٔ ۱۷۰۴ — ای رفته و ترک من بدنام گرفته
شمارهٔ ۱۷۰۸ — چو بنمایی رخ گلنار گونه
شمارهٔ ۱۷۱۱ — در خون منم، ای صنم، نشسته
شمارهٔ ۱۷۱۳ — ای در دل من چو جان نشسته
شمارهٔ ۱۷۰۹ — گشادم دیده روی تو ناگه
شمارهٔ ۱۷۱۵ — ای آمده جان هر شکسته
شمارهٔ ۱۷۱۲ — ای در دل من مقیم گشته
شمارهٔ ۱۷۱۴ — ای آرزوی دل شکسته
شمارهٔ ۱۷۱۰ — تا دل ز توام به غم نشسته
شمارهٔ ۱۷۲۳ — جانا، روان کن راحتی، ای راحت جان همه
شمارهٔ ۱۷۲۲ — عید است و ساقی در قدح جام مصفا داشته
شمارهٔ ۱۷۱۶ — ای دهلی و ای بتان ساده
شمارهٔ ۱۷۱۹ — ای آرزوی هزار سینه
شمارهٔ ۱۷۱۷ — ای غالیه گرد ماه سوده
شمارهٔ ۱۷۲۱ — ای قبله ابروی تو محراب ابرار آمده
شمارهٔ ۱۷۱۸ — ای حسن، تو آفت زمانه
شمارهٔ ۱۷۲۰ — عید است خوبان نیم شب در کوی خمار آمده
شمارهٔ ۱۷۲۶ — گر کنی گشت چمن با شوخ و با شنگی دو سه
شمارهٔ ۱۷۲۸ — مه من خراب گشتم ز رخت به یک نظاره
شمارهٔ ۱۷۲۵ — دوش در آمد از درم تازه چو باد صبحگه
شمارهٔ ۱۷۲۹ — نوبهار است و چمن جلوه جوزا کرده
شمارهٔ ۱۷۲۷ — همه شب رود رهی رو به ره صبا نشسته
شمارهٔ ۱۷۳۰ — ای به خشم از بر من رفته و تنها مانده
شمارهٔ ۱۷۳۱ — منم امروز ز روی چو تو یاری مانده
شمارهٔ ۱۷۲۴ — ای غمزه خون ریز تو خونم به افسون ریخته
شمارهٔ ۱۷۳۶ — جان من بر دست بیدادم مده
شمارهٔ ۱۷۳۳ — هر شب از سودای آن زلف سیاه
شمارهٔ ۱۷۳۴ — ای جفایت بر من مسکین همه
شمارهٔ ۱۷۳۷ — باغ بین فصل بهاری ساخته
شمارهٔ ۱۷۳۵ — ای ترا جور و جفا آیین همه
شمارهٔ ۱۷۳۹ — خسروا گر عاشقی جام بلا پیش نه
شمارهٔ ۱۷۳۸ — ای جهان چشم سیاهت بسته
شمارهٔ ۱۷۳۲ — ای صبا، از زلف او بندی بخواه
شمارهٔ ۱۷۴۲ — مهر تو در دل من مانند جان نشسته
شمارهٔ ۱۷۴۰ — از لب او، ای خیال، نقل لب ما مده
شمارهٔ ۱۷۴۵ — روزی به لاغ گفتم کت نسبتی ست با مه
شمارهٔ ۱۷۴۱ — ای از گل تو ما را در دیده خار مانده
شمارهٔ ۱۷۴۶ — شمع فلک برآید با آتشین زبانه
شمارهٔ ۱۷۴۷ — من بهر تو به دیده و دل خانه ساخته
شمارهٔ ۱۷۴۳ — ماییم و مجلس می خوبی سه چار ساده
شمارهٔ ۱۷۴۴ — از بس که ریخت چشمم بهر تو خون تیره
شمارهٔ ۱۷۴۹ — بیا شبی بر من سرخوش از شراب شده
شمارهٔ ۱۷۵۲ — مدار جان من از بهر جان ما روزه
شمارهٔ ۱۷۵۵ — بکش به گرد رخ خط دلربا پرده
شمارهٔ ۱۷۵۴ — چو بوی زلف تو همراهی صبا کرده
شمارهٔ ۱۷۵۳ — مهی در آمده و در درونه جا کرده
شمارهٔ ۱۷۵۰ — رسید وقت که هر روز بامداد پگه
شمارهٔ ۱۷۴۸ — ای عشقت آتشی به همه شهر درزده
شمارهٔ ۱۷۵۱ — به کوی عقل مرو، گر به عشوه بردی راه
شمارهٔ ۱۷۶۱ — جهان تا مه روشنت ساخته
شمارهٔ ۱۷۶۲ — لبت در سخن انگبین ریخته
شمارهٔ ۱۷۵۷ — مکش به ناز مرا، ای به ناز پرورده
شمارهٔ ۱۷۶۰ — مه به زلف تو گر شود بسته
شمارهٔ ۱۷۵۶ — چو خاست صبحدم آن مه ز خواب پژمرده
شمارهٔ ۱۷۵۹ — ای رخت شمع حسن برکرده
شمارهٔ ۱۷۵۸ — ای فراق تو یار دیرینه
شمارهٔ ۱۷۶۳ — در اوصاف خود عقل را ره مده
شمارهٔ ۱۷۶۴ — قلاشم، ای منکر، مرا دربانی میخانه ده
شمارهٔ ۱۷۶۵ — جان بهانه طلب و شکل تو نازآلوده
شمارهٔ ۱۷۶۷ — ای دل، ار تو عاشقی، زین غم خلاص جان مخواه
شمارهٔ ۱۷۷۰ — ای لبت شهر پر شکر کرده
شمارهٔ ۱۷۶۹ — به باغ سایه ابرست و آب در سایه
شمارهٔ ۱۷۶۶ — ای گل که چنین در بغلت تنگ گرفته
شمارهٔ ۱۷۶۸ — به گردت باد سردی هر دم از عشاق دیوانه
شمارهٔ ۱۷۷۱ — قاصد نیامد کآورد زان نامسلمان نامه ای
شمارهٔ ۱۷۷۷ — دیری ست کای گلبرگ تر بر روی ما خندان نه ای
شمارهٔ ۱۷۷۴ — هرروز کآفتاب برآرد زبانه‌ای
شمارهٔ ۱۷۷۲ — شهری‌ست معمور و در او از هر طرف مه‌پاره‌ای
شمارهٔ ۱۷۷۵ — فریاد کاندر شهر ما خون می‌کند عیاره‌ای
شمارهٔ ۱۷۷۸ — ای درد بیدرد دلم، تاراج پنهان کرده ای
شمارهٔ ۱۷۷۹ — ای که چشم من به روی خویش روشن کرده‌ای
شمارهٔ ۱۷۷۶ — خردی هنوز و کودکی، ای نازنین، برنا نه‌ای
شمارهٔ ۱۷۷۳ — جان ز هجرت چیست، زار افتاده ای
شمارهٔ ۱۷۸۶ — سر در خمار، شب به کنار که بوده‌ای؟
شمارهٔ ۱۷۸۲ — ای که در دیده درونی و در آغوش نه ای
شمارهٔ ۱۷۸۴ — آتش اندر آب هرگز دیده‌ای
شمارهٔ ۱۷۸۳ — خنده را سوختن جان من آموخته ای
شمارهٔ ۱۷۸۷ — ای ده یکی ز خوبی تو مه، چگونه ای؟
شمارهٔ ۱۷۸۵ — باز بر خونم کمر بربسته ای
شمارهٔ ۱۷۸۰ — سینه‌ام را از غم عالم تو بی‌غم کرده‌ای
شمارهٔ ۱۷۸۱ — ای که در هیچ غمی با دل من یار نه ای
شمارهٔ ۱۷۸۸ — مشک بر اطراف مه آورده ای
شمارهٔ ۱۷۹۱ — تو شوخ هر کجا لب خندان گشوده ای
شمارهٔ ۱۷۹۲ — آن دل خراب شد که تو آباد دیده‌ای
شمارهٔ ۱۷۹۳ — تو با آن رو بگو مه را، چه باشی؟
شمارهٔ ۱۷۹۵ — چون می نرسد دست به پایی که تو داری
شمارهٔ ۱۷۹۰ — گرچه به هر سخن دلم از تن ربوده‌ای
شمارهٔ ۱۷۹۴ — چه بد کردیم کز ما برشکستی؟
شمارهٔ ۱۷۸۹ — ز آب ملاحت که رخ آلوده ای
شمارهٔ ۱۷۹۹ — ای باد، حدیث دلم آنجاش بگویی
شمارهٔ ۱۷۹۶ — رخساره مکن راست به جایی که تو باشی
شمارهٔ ۱۷۹۷ — مست آمده ای باز به مهمان که بودی؟
شمارهٔ ۱۸۰۲ — شتربانا، دمی محمل میارای
شمارهٔ ۱۸۰۱ — ای آنکه تو سلطان همه سیمبرانی
شمارهٔ ۱۸۰۰ — ای باد، سلام دلم آنجا برسانی
شمارهٔ ۱۸۰۳ — مرا زان میر خوبان نیست روزی
شمارهٔ ۱۷۹۸ — دیدی که حق خدمت بسیار ندیدی
شمارهٔ ۱۸۰۵ — چنین کان خنده شیرین تو کردی
شمارهٔ ۱۸۰۷ — شکستی طره، تا در سر چه داری؟
شمارهٔ ۱۸۰۹ — دلا، با غمزه خوبان چه بازی؟
شمارهٔ ۱۸۰۴ — چه کردم کآخرم فرمان نکردی
شمارهٔ ۱۸۱۰ — رخساره چه می پوشی، در کینه چه می کوشی؟
شمارهٔ ۱۸۱۱ — اگر تو سرگذشت من بدانی
شمارهٔ ۱۸۰۶ — ز رحمت چشم بر چاکر نداری
شمارهٔ ۱۸۰۸ — مرا چند آخر از خود دور داری؟
شمارهٔ ۱۸۱۴ — دیوانه شدم ز یار بدخوی
شمارهٔ ۱۸۱۳ — سزد گر نیکویی در من ببینی
شمارهٔ ۱۸۱۲ — نگارین مرا شد نوجوانی
شمارهٔ ۱۸۱۹ — ای آنکه تمام هم چو ماهی
شمارهٔ ۱۸۱۵ — بر لب اثر شراب داری
شمارهٔ ۱۸۱۷ — نی کار کسی ست عشقبازی
شمارهٔ ۱۸۱۸ — ای برده دلم به دلستانی
شمارهٔ ۱۸۱۶ — جانا، تو زغم خبر نداری
شمارهٔ ۱۸۲۷ — نیست دلی که هر دمش آفت دین نمی شوی
شمارهٔ ۱۸۲۶ — جان به فدات می کنم، بو که از آن من شوی
شمارهٔ ۱۸۲۲ — ای قامت چون شاخ گل، از برگ گل خندان تری
شمارهٔ ۱۸۲۵ — ای چهرهٔ زیبای تو رشکِ بتانِ آزری
شمارهٔ ۱۸۲۴ — زینسان که از هر موی خود زنجیر صد دل می کنی
شمارهٔ ۱۸۲۱ — بخرام، ای سرو روان کز باغ رضوان خوشتری
شمارهٔ ۱۸۲۳ — ای مه، بدین چابک‌روی، از آسمان کیستی؟
شمارهٔ ۱۸۲۰ — ای مردم دیده نکویی
شمارهٔ ۱۸۳۰ — دست به گل نمی زنی، زانکه نگار من تویی
شمارهٔ ۱۸۳۱ — کج کلها، کمان کشا، تنگ قبای کیستی؟
شمارهٔ ۱۸۳۵ — باز این ابر بهاری از کجا آید همی؟
شمارهٔ ۱۸۲۹ — می گذری که سینه را وقف هوای خود کنی
شمارهٔ ۱۸۳۳ — رخ خوبت به چه ماند، به گلستان و بهاری
شمارهٔ ۱۸۳۴ — خواستم زو آبرویی، گفت «بیهوده مگوی
شمارهٔ ۱۸۳۲ — ای ز غبار خنگ تو یافته دیده روشنی
شمارهٔ ۱۸۲۸ — قصد که داری، ای پسر، باز چنین که می روی
شمارهٔ ۱۸۴۱ — گر تو سیمین سرو را شکل سرافرازی دهی
شمارهٔ ۱۸۳۹ — هر زمانی از کرشمه خویشتن بینی کنی
شمارهٔ ۱۸۳۶ — سبزه نوخیز است و باران در فشان آید همی
شمارهٔ ۱۸۳۸ — ای پریوش، هر چه رسم مردمی کم می کنی
شمارهٔ ۱۸۴۲ — جان شیرین منی، ای از لطافت چون پری
شمارهٔ ۱۸۴۳ — چه شدت که از کرشمه نظری به ما نکردی؟
شمارهٔ ۱۸۴۰ — چتر عنبروش کن از گیسو که سلطان منی
شمارهٔ ۱۸۳۷ — باز بهر جان ما را ناز در سر می‌کنی
شمارهٔ ۱۸۵۰ — بختم از خواب در آمد چو تو با من خفتی
شمارهٔ ۱۸۵۱ — گر تو رنج من مسکین گدا بشناسی
شمارهٔ ۱۸۴۴ — ز نظر اگر چه دوری، شب و روز در حضوری
شمارهٔ ۱۸۴۸ — عالم آشوب تر از طره طرار خودی
شمارهٔ ۱۸۴۵ — بسم از جمال ساقی و شراب ارغوانی
شمارهٔ ۱۸۴۹ — می به جام ار چه زخون من مسکین داری
شمارهٔ ۱۸۴۶ — نفسی که با نگاری گذرد به شادمانی
شمارهٔ ۱۸۴۷ — خنده ای کن شکرستان دهن بازگشای
شمارهٔ ۱۸۵۲ — نوبهار است و گل و موسم عید، ای ساقی
شمارهٔ ۱۸۵۳ — باز، ای سرو خرامان، ز کجا می آیی؟
شمارهٔ ۱۸۵۴ — آن نه روییست که ماهی ست بدان زیبایی
شمارهٔ ۱۸۵۷ — بی تو، ای بی تو به جان آمده جانم، چونی؟
شمارهٔ ۱۸۵۹ — ای بیغم از دل من، بسیار شد جدایی
شمارهٔ ۱۸۵۵ — چو منی را مده از دست که کمتر یابی
شمارهٔ ۱۸۵۶ — جان من، بی من درمانده تنها چونی؟
شمارهٔ ۱۸۵۸ — دلها به غمزه دزدی، چون خنده برگشایی
شمارهٔ ۱۸۶۲ — آنکه جان گویند خلقی، آن تویی
شمارهٔ ۱۸۶۴ — ترک من، بر شکل دیگر می روی
شمارهٔ ۱۸۶۶ — آمد آن شادی جان بر ما دی
شمارهٔ ۱۸۶۱ — سرمه اندر چشم خودبین می کنی
شمارهٔ ۱۸۶۳ — ای ز رویت چشم جان را روشنی
شمارهٔ ۱۸۶۵ — تا فراقت تاخت بر من بارگی
شمارهٔ ۱۸۶۷ — هر شب، ای ماه، کجا می گردی؟
شمارهٔ ۱۸۶۰ — ای که تاراج دل و دین می دهی
شمارهٔ ۱۸۷۵ — ای باد صبحگاه به من نام او بگوی
شمارهٔ ۱۸۶۹ — ای رفته در غریبی، باز آکه عمر و جانی
شمارهٔ ۱۸۷۱ — نامردم است، هر که درو نیست مردمی
شمارهٔ ۱۸۷۳ — هلال عید نمود، ای مه دو هفته، کجایی؟
شمارهٔ ۱۸۶۸ — گر چه سعادت بسی ست در فلک مشتری
شمارهٔ ۱۸۷۰ — ای باد باز بر سر کوی که می روی؟
شمارهٔ ۱۸۷۴ — سلام و خدمت ما، ای صبا، به یار بگوی
شمارهٔ ۱۸۷۲ — به بت نمای مرا ره، اگر به دین نتوانی
شمارهٔ ۱۸۷۹ — هیچ شکر چو آن دهان دیدی؟
شمارهٔ ۱۸۸۱ — تا تو روی چو ماه بنمایی
شمارهٔ ۱۸۷۷ — ای یار پرنمک، جگرم ریش می‌کنی
شمارهٔ ۱۸۸۰ — گر منت می کنم عنان گیری
شمارهٔ ۱۸۸۲ — چو کار جهان نیست جز بیوفایی
شمارهٔ ۱۸۸۳ — مرادوش گویی به خواب آمدی
شمارهٔ ۱۸۷۶ — گاهم ز غمزه‌ها هدف تیر می‌کنی
شمارهٔ ۱۸۷۸ — بت من، بت پرست را چه زنی؟
شمارهٔ ۱۸۸۸ — سمن داری به زیر سبزه یا خود یاسمین داری
شمارهٔ ۱۸۸۵ — تو خود به غمزه سراسر کرشمه و نازی
شمارهٔ ۱۸۸۴ — ز من برشکستی به یکبارگی
شمارهٔ ۱۸۸۹ — تا داشت به جان طاقت، بودم به شکیبایی
شمارهٔ ۱۸۸۷ — کرشمه کردن تو وقت نار و بدخویی
شمارهٔ ۱۸۸۶ — ای شب تیره به گیسوی کسی می مانی
شمارهٔ ۱۸۹۰ — مگر، ای باد نوروزی، گذر بر یار من داری
شمارهٔ ۱۸۹۱ — دلا، آن ترک را دیدی، کنون سامان کجا بینی؟
شمارهٔ ۱۸۹۲ — عزیزی همچو جان، ار چه چو خاکم خوار بگذاری
شمارهٔ ۱۸۹۵ — ای باد صبح گاهی، خه از کدام سویی؟
شمارهٔ ۱۸۹۹ — تو، ای پسر، که از این سو سوار می گذری
شمارهٔ ۱۸۹۸ — هر بار که تو در دل شب در دلم آیی
شمارهٔ ۱۸۹۶ — نه از ره ست که گوییم کبک خوش گامی
شمارهٔ ۱۸۹۳ — گهی بنما و گه پوشیده دار آن روی گلناری
شمارهٔ ۱۸۹۷ — دلم که لاف زدی از کمال دانایی
شمارهٔ ۱۸۹۴ — ز من که عاشق و مستم صلاح کار مجوی
شمارهٔ ۱۹۰۴ — تو نیز ای بی وفا، تا کی ستم بر جان من خواهی؟
شمارهٔ ۱۹۰۷ — هندوی زلف را چو تو یغما چنین دهی
شمارهٔ ۱۹۰۱ — هوس پخته ست این پروانه بهر خویشتن سوزی
شمارهٔ ۱۹۰۵ — ز من برگشته ای، جانا، ندانم با که می سازی؟
شمارهٔ ۱۹۰۰ — ما را در آرزویت بگذشت زندگانی
شمارهٔ ۱۹۰۶ — بدین صفت که تویی در زمانه، معذوری
شمارهٔ ۱۹۰۲ — به ناز هر نفسی سوی من گذر چه کنی؟
شمارهٔ ۱۹۰۳ — ای جان ز تن رفته، به تن باز کی آیی؟
شمارهٔ ۱۹۱۵ — به خوبی همچو مه تابنده باشی
شمارهٔ ۱۹۰۹ — گر چه به نظاره ایم، نیز نخوانی
شمارهٔ ۱۹۱۰ — ای دل، مرا به هر کو افسانه چند خواهی؟
شمارهٔ ۱۹۱۲ — سزد که سجده کنند، ای برهمن عجمی
شمارهٔ ۱۹۱۱ — بدین صفت که ببستی کمر به خونخواری
شمارهٔ ۱۹۱۴ — به یک کرشمه کزان چشم دلربا کردی
شمارهٔ ۱۹۱۳ — نشان آن دهن از من چه پرسی؟
شمارهٔ ۱۹۰۸ — چو لب زنی به می و در میان بگردانی
شمارهٔ ۱۹۱۸ — فسون چشمش ار خوابم نبستی
شمارهٔ ۱۹۲۰ — ای کاش مرا با تو سر و کار نبودی
شمارهٔ ۱۹۲۱ — گر ماه تو از مشک تو آلوده نبودی
شمارهٔ ۱۹۱۹ — دلی دارم در او دردی و داغی
شمارهٔ ۱۹۲۲ — امید نبود ار چه مرا یک نظر از وی
شمارهٔ ۱۹۲۳ — من باد نخواهم که وزد بر چو تو باغی
شمارهٔ ۱۹۱۶ — ای که امروز به زیبایی او می نازی
شمارهٔ ۱۹۱۷ — در تو، ای دوست به خون ریختنم داری رای
شمارهٔ ۱۹۳۰ — مرا دل با یکی مانده ست جایی
شمارهٔ ۱۹۲۶ — بیکار دلی باشد کو را نبود دردی
شمارهٔ ۱۹۲۹ — فراهم کرد شکل کج کلاهی
شمارهٔ ۱۹۲۴ — صبا زلف ترا گر دم ندادی
شمارهٔ ۱۹۲۷ — گل آمد و هر مرغی زد نغمه به هر باغی
شمارهٔ ۱۹۲۵ — زهی رویت شکفته لاله زاری
شمارهٔ ۱۹۳۱ — ای زلف تو هر گره گشادی
شمارهٔ ۱۹۲۸ — عشق آتشم در جان زد و جانان ازان دیگران
شمارهٔ ۱۹۳۷ — گر به کمند زلف تو من نه چنین اسیرمی
شمارهٔ ۱۹۳۳ — گر چشم من در روی آن خورشید رخسار آمدی
شمارهٔ ۱۹۳۶ — سرو سمنبرم کجا تا به برش درآرمی؟
شمارهٔ ۱۹۳۸ — پیش از این من با جوانان آشنایی کردمی
شمارهٔ ۱۹۳۵ — ای ننهاده هیچ گه تن به رضای چون منی
شمارهٔ ۱۹۳۹ — پیش از این من کاشکی عشقت نمی ورزیدمی
شمارهٔ ۱۹۳۴ — بهر گشاد عالمی بگشا ز زلف خود خمی
شمارهٔ ۱۹۳۲ — ای فتنه ز چشم تو نشانی
شمارهٔ ۱۹۴۰ — همه شب فرو نیاید به دلم کرشمه سازی
شمارهٔ ۱۹۴۵ — بسیار باشد، ای جان، از همچو من غمینی
شمارهٔ ۱۹۴۲ — به فراغ دل زمانی نظری به ماهرویی
شمارهٔ ۱۹۴۷ — هر شبم کآهم به عالم دم زدی
شمارهٔ ۱۹۴۱ — پسرا و نازنینا، به کرشمه گاه گاهی
شمارهٔ ۱۹۴۴ — در سر افتاده ز عشق توام، ای جان، هوسی
شمارهٔ ۱۹۴۶ — آن چشم شوخ را بین هر غمزه‌ای بلایی
شمارهٔ ۱۹۴۳ — من ترا دارم و جز لطف توام نیست کسی
شمارهٔ ۱۹۵۱ — آمد بهار و سرو بر آراست قامتی
شمارهٔ ۱۹۴۸ — من ندیدم چون تو هرگز دلبری
شمارهٔ ۱۹۵۵ — تو می روی و به نظاره تو چشم جهانی
شمارهٔ ۱۹۵۴ — ساقی بیا که موسم عیش است و میم و یی
شمارهٔ ۱۹۵۳ — ای صد شکست زلف ترا زیر هر خمی
شمارهٔ ۱۹۴۹ — آنکه مرا در دل است گر به کنار آمدی
شمارهٔ ۱۹۵۰ — یک ره بکن ز غمزه خونین اشارتی
شمارهٔ ۱۹۵۲ — مردانه می کشد به جفایم ستمگری
شمارهٔ ۱۹۶۲ — دلی دارم، اما جز افگار نی
شمارهٔ ۱۹۵۸ — ای که به چشم تو نیایم همی
شمارهٔ ۱۹۶۱ — ای ز زلف تو مشک تر بویی
شمارهٔ ۱۹۵۹ — هر کسی را هوای سیم و زری
شمارهٔ ۱۹۶۰ — دوش می گفت پیر ترسایی
شمارهٔ ۱۹۶۳ — مسلمانان، گرفتارم به دست نامسلمانی
شمارهٔ ۱۹۵۶ — بسی نماند که جانی برون رود ز غریبی
شمارهٔ ۱۹۵۷ — یار است و صد کرشمه، شهر است و خوبرویی
شمارهٔ ۱۹۶۸ — من اشک بیدلان را خنده می پنداشتم روزی
شمارهٔ ۱۹۶۹ — صبا آمد، ولی بویی ازان گلزار بایستی
شمارهٔ ۱۹۷۰ — نیست در شهر گرفتارتر از من دگری
شمارهٔ ۱۹۷۱ — سخن چون زان دو لب گویی، چه گوید انگبین باری؟
شمارهٔ ۱۹۶۴ — ای گل، دهن تنگت صد تنگ شکر چیزی
شمارهٔ ۱۹۶۶ — بهاری این چنین خرم، مرا آواره دل جایی
شمارهٔ ۱۹۶۵ — لعل است چنان با لب یا هست ز جان چیزی!
شمارهٔ ۱۹۶۷ — دو چشم مست ترا نیست از جهان خبری
شمارهٔ ۱۹۷۲ — گل آمد و همه در باغ با می و جامی
شمارهٔ ۱۹۷۸ — شاه حسنی وز متاع نیکویی داری فراغی
شمارهٔ ۱۹۷۹ — نوبهار آمد و بگذشت به شادی مه دی
شمارهٔ ۱۹۷۵ — خوش آن شبها که آن جان جهان مهمان من بودی
شمارهٔ ۱۹۷۴ — گذشت آن کین دل زارم شکیبا بود یک چندی
شمارهٔ ۱۹۷۳ — کشان دل تو به سوی گلی و نسترنی
شمارهٔ ۱۹۷۷ — ای غنچه را بر بسته لب، شکل و دهان چون تویی
شمارهٔ ۱۹۷۶ — نبود یار من آن را که یار داشتمی
شمارهٔ ۱۹۸۷ — مطربا سوی چمن وقت گل آهنگ تو کو
شمارهٔ ۱۹۸۱ — ای که به غمزه می کنی قصد شکار دیگری
شمارهٔ ۱۹۸۵ — گر حقیقت نشدت واقعه جانی من
شمارهٔ ۱۹۸۳ — فتح می آید در دهلیز دولت باز کن
شمارهٔ ۱۹۸۶ — ترک من ای من غلام روی تو
شمارهٔ ۱۹۸۲ — باز روی تو خون آلوده و جعد تو تر است
شمارهٔ ۱۹۸۴ — ای به هر موی شده بسته زلف دل من
شمارهٔ ۱۹۸۰ — ای معدن ناز، ناز تا کی؟
شمارهٔ ۱۹۹۴ — خیالی کرده‌ام وین از خیال خود نمی‌دانی
شمارهٔ ۱۹۸۹ — نشدت دل که به این دل شده مهمان آیی
شمارهٔ ۱۹۹۲ — ترک من خونابه من بین و دست از من بشوی
شمارهٔ ۱۹۹۱ — رفت سرما و صبا می دهد از گل خبری
شمارهٔ ۱۹۹۵ — گر تو یک ناوک از آن چشم سیه بستانی
شمارهٔ ۱۹۸۸ — سوی تو دیدم ریختی خون دلم را بی گنه
شمارهٔ ۱۹۹۰ — هزار شکر خدا را که چون تو دلداری
شمارهٔ ۱۹۹۳ — جهانی به خواب خوشست و من از غم به بیداری
شمارهٔ ۱۹۹۶ — می شکفد گل به چمن تا ز نسیم سحری