شمارهٔ ۱۹۴۷ امیرخسرو دهلوی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به توصیف احساسات عمیق شاعر پرداخته و می‌گوید که در هر شب، با دم زدن به عالم، آتش غم و درد را در وجود او شعله‌ور می‌کنی. شاعر از سوختن جانش به خاطر غم صحبت می‌کند و می‌گوید که اگر دستش به آسمان می‌رسید، سقف آسمان را با نگاهش می‌شکست. او به این فکر می‌کند که اگر مقام و جایی در میان ستارگان داشته باشد، آسمان را با بوسه‌اش تزئین می‌کند و در نهایت، به جایگاه خود در خاک و اهمیت آن اشاره می‌کند، که حتی خاک پای او نیز بر آسمان ارجحیت دارد.