شمارهٔ ۲۹۶ امیرخسرو دهلوی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این غزل از عشق و زیبایی معشوق سخن می‌گوید. او توضیح می‌دهد که چگونه عشق به معشوق باعث شده تا چشم‌های او پر از اشک شود و دلش از شوق و هیجان به شدت آسیب ببیند. شاعر به تشبیهاتی از گل و جمال معشوق اشاره می‌کند و می‌گوید که دلش از عشق به او دچار درد و رنج است. او همچنین بیان می‌کند که گوشش به شنیدن زخم‌های ناشی از عشق گوش داده و دلش دیگر به چیزهای دیگر علاقه‌ای ندارد. در نهایت، شاعر اشاره می‌کند که وقتی معشوق به طرف خسرو می‌رود، اشک‌هایی از چشمانش ریزش پیدا می‌کند.