شمارهٔ ۲۹۹ امیرخسرو دهلوی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره عشق و جذبه‌ای است که معشوق بر دل عاشق می‌افکند. شاعر به زیبایی‌های چهره، زلف و عشوه‌های معشوق اشاره می‌کند و بیان می‌کند که این جذبه و دلربایی چگونه دل و جان‌ها را تسخیر کرده است. هر تیر غمزه‌ای که به سوی دل عاشق پرتاب می‌شود، او را به شدت تحت تاثیر قرار می‌دهد و حتی در گریه نام زلف معشوق را بر زبان می‌آورد. شاعر همچنین به این نکته اشاره می‌کند که جانش به زبان معشوق وابسته است و نمی‌تواند بدون او زندگی کند. در نهایت، عشق را به سلطانی تشبیه می‌کند که همه چیز را تحت کنترل خود دارد و نشان می‌دهد که معشوق چگونه دنیای عاشق را پر از شگفتی و حیرت کرده است.