شمارهٔ ۵۰۲ امیرخسرو دهلوی
امیرخسرو دهلوی / غزلیات / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعولن (هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف)
روزی مگر این بسته در ما بگشایند
وز لطف من گشمده را راه نمایند
گر خلق جهان حال من خسته بدانند
از عین تحیر سرانگشت بخایند
عمری ست که از جور فلک با غم و دردم
زین بیش مگر درد به دردم بیفزایند
تا کی در بخت من بیچاره ببندند
وقتی ست که از روی ترحم بگشایند
زنهار که دل در فلک و دهر نبندی
کایشان ز جهان یکسره بی مهر و وفایند
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
شاعر در این شعر به حالتی از ناامیدی و درد در زندگی اشاره می‌کند. او امیدوار است که روزی مشکلاتش برطرف شود و محبت و لطفی به او برسد. او با اشاره به سختی‌های زندگی و چرخش زمان، احساس خستگی و ناامیدی خود را بیان می‌کند. در آخر، شاعر به دیگران هشدار می‌دهد که به دنیا و تقدیر اعتماد نکنند، زیرا زندگی مهربانی و وفایی ندارد.