شمارهٔ ۵۹۷ امیرخسرو دهلوی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر به زیبایی و جذابیت یاری اشاره می‌کند که با ناز و لطافت خود دل‌ها را می‌برد. او به شیوه‌های مختلفی که این یار برای دل‌سوختگان دارد اشاره می‌کند و به زلفان او اشاره می‌کند که رازهای دراز و پیچیده‌ای دارند. عشق و نیاز به یار را می‌ستاید و بیان می‌کند که دل او به یار تعلق دارد. همچنین، شاعر به مفهوم توبه و سختی‌های عشق پرداخته و اشاره می‌کند که عشق واقعی نمی‌تواند پندها را بشنود. پایان شعر نیز به زیبایی عشق خسرو اشاره دارد و آن را دلنواز می‌داند.