شمارهٔ ۶۴۸ امیرخسرو دهلوی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر از مولانا درباره تلاش و فداکاری شهسوارانی است که قلعه دین را فتح کرده‌اند و از دل‌های مسکین طلب همت کرده‌اند. او پاکبازانی را توصیف می‌کند که در کوی خرابات به مقام سرفرازی دست یافته‌اند. همچنین به سرنوشت ابلیس اشاره می‌شود و اینکه سنگسار لعنت او برای چشم‌های خودبین انجام شده است. شاعر از عشق و دلدادگی به معشوق سخن می‌گوید، از آهوهای چین که در عشق زلف معشوق بسوخته‌اند و جلوه‌های فرهاد را در عشق نسبت به خسروان بیان می‌کند. در نهایت، مولانا به زاهدان اشاره می‌کند که با خواندن تسبیح، نام دوست را ذکر می‌کنند و می‌فرماید که هر کس به آن چیزی توجه می‌کند که به او تلقین شده است.