شمارهٔ ۷۷۸ امیرخسرو دهلوی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شعر درباره زیبایی و تاثیر آن بر جان انسان است. شاعر از حیرت و شگفتی ناشی از زیبایی معشوق سخن می‌گوید و اینکه چگونه چهره‌اش دل را می‌سوزاند و دل‌تنگی و بی‌قراری به وجود می‌آورد. از غنچه‌ای سخن می‌گوید که با باز شدن دهنش، حالتی زندانی به خود می‌گیرد. او از جذابیت زلف معشوق و خشم کافران که از چشم او بر دلش داغ می‌زند، می‌گوید. از تأثیر لعل معشوق و مقاومت در برابر دیوانگی نیز صحبت می‌کند. در نهایت، شاعر به تصویری از خود در آینه اشاره می‌کند و اشتیاق برای بوسیدن لب معشوق را بیان می‌کند، و می‌گوید که این کلمات در نظر خسرو نزدیک به حقیقت نیست و او روزی را به ثناخوانی می‌گذراند.