شمارهٔ ۸۶۸ امیرخسرو دهلوی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر از درد و رنج ناشی از عشق و خیالات خود سخن می‌گوید. او هر شب درگیر خیال معشوقش است و این مسئله باعث ناراحتی و تنهایی‌اش شده است. چشم‌های او به مانند ساقی، خونی از عشق می‌ریزند و او را به شدت تحت تاثیر قرار داده‌اند. باران اشک او، چشمانش را خراب کرده و او در حالتی از غم و اندوه به سر می‌برد. او به زیبایی معشوقش اشاره می‌کند و از این‌که چگونه آن زیبایی هر شب احساسش را بیشتر می‌کند، می‌گوید. عشق او به شدت او را تحت فشار قرار داده و دلش را سوزانده است. در نهایت، شاعر به این نتیجه می‌رسد که عشق و خیال معشوقش او را در وضعیت ضعیف و زبونی قرار داده است.